کسبوکاری که در منزل و محل سکونت کارآفرین استقرار یافته و در کنار زندگی خانوادگی اداره میشود، کسبوکار خانوادگی محسوب میشود. پیشرفت سریع در فنّاوری و وسایل ارتباطی، نزدیک شدن رابطه کار و زندگی و تغییرات و تحولاتی که در دنیای مشاغل ایجاد شده، امکان انجام بسیاری از کارها را در منزل بهوجود آورده است (عزیزی، صباغیان و احمدپور داریانی، 1388، ص. 1196). همه کسبوکارهای خانگی، کارآفرینی نیستند؛ اما آنهایی که تعهد بالایی دارند و کارآفرینی برای آنها یک گزینه ماندگار است، جزء کارآفرینی محسوب میشوند. (Rust & Trust, 2006, P.29). کارآفرینی بهعنوان یک منبع جایگزین اشتغال و درآمد برای ساکنان جوامع غیرشهری شناسایی شده است. اگرچه مزایای اقتصادی و اجتماعی کار در خانه شناخته شدهاند، اما عوامل منفی مرتبط با کارآفرینی در خانه نیز گزارش شده است. کارآفرینی در خانه ممکن است منجر به تعارض بین نقشی و در نتیجه همپوشانی نقشها مثل همپوشانی کار و خانواده شود (Kean, Nimeyery & Maupin, 2007).
صرفنظر از توجهات اخیر بهکار کردن در خانه، این موضوع پدیده جدیدی نیست، در واقع موردی است که در آن کار به خانه بازگشت داده میشود. کار کردن در خانه با مفاهیم یا جنبههای مختلفی تعریف میشود. یک بعد آن به تغییراتی که در طول زمان در کارآفرینی در خانه بهوجود آمده است تأکید میکند. بهطور سنتی، کار کردن در خانه، علاوهبر کارهای کشاورزی، انجام کارهای مشابه در بخش صنعت و کار یکنواخت با پرداخت کم بود. این توصیفی از کار کردن در خانه بهطور سنتی است. برخلاف آن کارهای مدرن اشاره به کارهایی دارد که نیاز به مهارت بالایی دارند بهعنوان مثال کارهای برنامهریزی و مشاورهای با استفاده از امکانات جدید فنّاوری اطلاعات. بین خوداشتغالی کارگران خانگی و کارگران حقوق بگیر خانگی تفاوت وجود دارد. کارگران حقوق بگیر خانگی معمولاً متخصصان حرفهای هستند، اغلب بهصورت پارهوقت در خانه کار میکنند، و کارآنها معمولاً مکمل کارهای اداری آنهاست. بین این دو دسته، پیمانکاران یا کارگران خانگی پروژهای قرار دارند که شرکتهای کوچک خود را در خانههای خود ایجاد میکنند اما در همان حال، هزینه پروژه یا دستمزد ساعتی خود را از مشتریان خود میگیرند (Nätti, Tammelin, Anttila, & Ojala, 2011, PP .68-69).
اگرچه مفهوم کسبوکارهای خانگی قدمت دیرینهای دارند، اما در مورد تعریف آن هنوز اتفاق نظر کلی وجود ندارد. نقطه مشترک در تأکید بر خانه بهعنوان محل اصلی و عمده کسبوکار است. بهطوری که فانگ و همکاران (2001) اعتقاد دارند کسبوکارهایی را میتوان خانگی نامید که صرف نظر از اندازه و نوع آنها، محل کار اصلیشان در خانه باشد. اما نقطه تمایز و ابهامی نیز میان کارکنان خانگی و کارآفرینان خانگی وجود دارد؛ بدین ترتیب که مشخص نیست بین فعالیت افرادی که در استخدام و قرارداد یک شرکت یا مؤسسه مستقل بیرونی بوده اما دفتر کار و محل انجام وظایف آنها در خانه است، با فعالیت افرادی که در استخدام هیچ سازمانی نبوده و بهطور مستقل برای ایجاد ارزش افزوده به کارهای تولیدی، خدماتی و فروش میپردازند، چه تفاوتی وجود دارد. در برخی از تعاریف ارائه شده، این دو مفهوم در هم آمیخته و کسبوکار خانگی نامیده شدهاند. درحالیکه کار خانگی مفهوم وسیعی است که صاحبان و ادارهکنندگان کسبوکار خانگی را نیز شامل میشود (خنیفر، احمدیآزرم و زمانیفر، 1389، صص. 183- 185). رابرتز و کریسمن (1997) یک نوع شناسی از کار خانگی برای تطبیق تناقضات تعریفی تحقیقات گذشته در این حوزه را توسعه دادند و پیشنهاد کردند که آن تعاریف را میتوان به سه نوع طبقهبندی کرد: 1. جامع 2. اصلاح شده و 3. خاص. تعریف جامع تفاوتی میان کارگران خانگی و کارآفرینان خانگی قائل نیست. بنابراین برای مثال، کارمند دورکار یک بانک بزرگ که از خانه کار میکند همانند کارآفرینی است که یک کسبوکار را در خانه راهاندازی میکند و در تعریف جامع هر دو مانند هم هستند. تعریف اصلاح شده، کارگران خانگی را مستثنی میکند و تنها شامل کارآفرینان خانگی تماموقت و پارهوقت میشود. در نهایت تعریف خاص تنها شامل اشخاصی است که یک کسبوکار را از خانه بهصورت تماموقت یا 32 ساعت در هفته و یا بیشتر راهاندازی میکنند. صاحبان کسبوکارهای پارهوقت و دورکاران از مفهوم کار خانگی حذف شدهاند (Roberts, 1998, PP. 10-11).
کسبوکارهای خانگی از بخش کوچکی از خانه برای اهداف کسبوکار استفاده میکنند. خانه تأثیر مهمی در کاهش هزینههای فعالیتهای کارآفرینانه دارد و بنابراین یک انکوباتور مفید در مراحل اولیه کسبوکار است. استفاده از خانه بهعنوان وثیقه یا تضمین کمتر مورد توجه است و برای کسب وکارهایی که هنوز به مرحله بلوغ نرسیدهاند، کمتر در نظر گرفته میشود.
خانه به دو شکل میتواند در کارآفرینی نقش ایفا کند، یکی بهعنوان محل کسبوکار و دیگری بهعنوان وثیقه در برابر مالی که می تواند به رشد کسبوکار کمک کند (Rust & Trust, 2006, P. 37).
کسبوکارهای خانگی بخش قابل توجه و رو به رشدی از کسبوکارهای کوچک در اقتصادهای پیشرفته است. تحقیقات در کشورهای مختلف نشان میدهد که بیش از نیمی از کسبوکارهای کوچک، خانگی هستند. این نسبت در مناطق خانگی روستایی بالاتر است. بنابراین میتوانیم بگوییم که خانه محل مهمی برای فعالیتهای کارآفرینانه است. علاوه بر این، بسیاری از مفسرین پیشبینی میکنند که خانهها بهعنوان محلی برای تمرکز فعالیتهای کسبوکار در آینده تبدیل خواهند شد. اهمیت کسبوکارهای خانگی عمیقاً با احیای کسبوکارهای کوچک در هم تنیده است که نشان دهنده اقتصادهای پیشرفته در 25-30 سال گذشته است. انتخاب خانه بهعنوان محل کسبوکار دو جنبه دارد: اول، برای بسیاری از کسبوکارهای کوچک- بهویژه کسبوکارهای مبتنی بر دانش و کسبوکارهای مبتنی بر خدمت بهطور کلی- صرفهجوییهای ناشی از مقیاس کمتر مورد توجه است. ماهیت این فعالیتها برای بسیاری از کسبوکارها (بهعنوان مثال حسابداران، توسعهدهندگان وب سایتها، معاملهگران آنلاین یا اینترنتی، مشاوران) و نیازهای اساسی آنها- تجهیزات فنّاوری اطلاعات و دسترسی به اینترنت که نیاز به فضای کمی دارد- به این معنی است که میتوان آنها را در خانه انجام داد.
دوم، انجام یک کسبوکار خانگی اغلب انتخاب یک شیوه زندگی است که بهعنوان ارائه یک شکل انعطافپذیر از فعالیتهای اقتصادی دیده میشود (بهعنوان مثال تعداد ساعات کار، مدت زمان کار و محل کار) و کیفیت زندگی را افزایش میدهد که مردم بهطور فزایندهای مایل به داد و ستد در مقابل رفاه اجتماعی هستند (Mason, Home-based business: Challenging their Cinderella status, 2009-2010).
اکثر کسبوکارهای خانگی بر پایه کار تماموقت طراحی میشوند که این در تناقض با دیدگاهی است که معتقد است کسبوکار خانگی مبتنی بر فعالیتهای پارهوقت است. هرچند کسبوکار خانگی نسبت به سایر کسبوکارها اغلب بهصورت پارهوقت طراحی میشود (Mason, Home-based business: Challenging their Cinderella status, 2009-2010, P. 106).
تفاوت عمده توزیع ساعت کاری، میان کارآفرینی در خانه و کارآفرینی در خارج از خانه، در درصد اختصاص کمتر از 35 ساعت در هفته برای انجام کسبوکار است. این نشان دهنده این واقعیت است که انتخاب انجام کسبوکار در داخل خانه اغلب با میل به ترکیب کار با مراقبت از کودکان و سایر مسئولیتهای خانه همراه است (Thompson, Jones-evans, & Kwong, 2009, P. 231).
اکثر صاحبان کسبوکارهای خانگی به این کسبوکار بهعنوان تنها منبع درآمد خود تکیه میکنند اما این مورد در اینها کمتر از صاحبان سایر کسبوکارهاست. صاحبان کسبوکارهای خانگی معمولاً منابع درآمد دیگری نیز دارند. شواهد کمی وجود دارد که کسبوکارهای خانگی نشاندهنده انتخاب شیوه زندگی باشد. در بیشتر موارد این کسبوکارها به دلیل به حداقل رساندن هزینهها، راحتی یا به دلیل ماهیت کسبوکار که نیاز به محل تجاری ندارد، انتخاب میشوند. با این حال صاحبان کسبوکارهای خانگی رضایت بیشتری از کیفیت زندگی خود نسبت به صاحبان سایر کسبوکارهای کوچک دارند. اکثر صاحبان کسبوکارهای خانگی این کار را نه فقط برای اهداف مالی و تجاری بلکه برای تضمین کیفیت زندگی انجام می دهند (Mason, Home-based business: Challenging their Cinderella status, 2009-2010, PP. 106-107).
کارآفرینی در خانه ممکن است اهداف غیر مالی نیز داشته باشد. با در نظر گرفتن عوامل مؤثر بر کسبوکار خانگی لازم است بدانیم که صاحبان کسبوکارهای کوچک ممکن است اهدافی غیر از حداکثر کردن ثروت داشته باشند که بر عملکرد کسبوکار آنها مؤثر است. بسیاری از کارآفرینان به منافع ذهنی مانند استقلال، کیفیت زندگی، ایجاد یک سازمان، چالش و به رسمیت شناخته شدن برای یک کار خوب اهمیت زیادی میدهند. برخی از آنها ممکن است این منافع را به منافع مالی ترجیح دهند. علاوه بر این صاحبان کسبوکار ممکن است مایل به مدیریت مالی کسبوکار خود به شیوهای باشند که باعث کاهش پاسخگویی و سختی کنترل و حفظ انعطافپذیری شود (Stanger, 2000, P. 28).
ویژگیهای کارآفرینی در خانه
برخی از ویژگیهای کارآفرینی در خانه بر طبق نظر راست و تراست عبارتاند از:
· بسیاری از کسبوکارهایی که در خانه انجام میشوند وضعیت پایداری دارند.
· بسیاری از این کسبوکارها بهصورت تماموقت کار میکنند و برای صاحبان بسیاری از آنها این تنها منبع درآمد است.
· بسیاری از کسبوکارهای خانگی بهطور کلی کوچک یا خیلی کوچک هستند، با کمتر از یک چهارم پرداخت به کارکنان.
· سودآوری کسبوکارهایی که در خانه انجام میشوند، محدود است و کمتر از سطح امرار معاش خانواده است.
· بسیاری از کسبوکارهای خانگی براساس کار فردی شکل میگیرند، از طریق تجارت، مشتریان بیشتری جذب میکنند و ارتباط مستقیمی با آنها دارند.
· رقابت میان کسبوکارهای خانگی زیاد است.
· شبکههای اجتماعی در این کسبوکارها بسیار مهم است. این افراد بیشترین حمایت را از افراد فامیل و همسایگان دریافت میکنند و این بهعنوان یک فاکتور کلیدی در موفقیت آنها شناسایی شده است (Rust & Trust, 2006, P. 20)
انواع کارآفرینی در خانه
یک تمایز مهم بین فعالیتهای کاری که از خانه انجام میشوند و فعالیتهای کاری که در خانه انجام میشوند وجود دارد. انواع فعالیتهای انجام شده توسط کسبوکارهای خانگی بسیار متنوع است. این کسبوکارها ممکن است شامل کارهایی با ارزش بالا مانند بخشهای مبتنی بر دانش شامل: فعالیتهای فنّاوری اطلاعات و ارتباطات، خدمات بازرگانی، خدمات مالی و خدمات فردی باشند و یا خدماتی که ارزش پائینتری دارند مانند: ساخت و ساز، آرایش مو، آموزش و پرورش و آموزش مراقبت از کودکان و یا خدماتی مانند کشاورزی، جنگلداری و ماهیگیری. نقش تجارت الکترونیک در رشد کسبوکارهای خانگی، نامشخص است، هرچند کسبوکارهای خانگی از اینترنت و نرمافزار در هر فعالیتی که درگیر آن هستند استفاده کامل میکنند. کسبوکارهای خانگی از سایر کسبوکارهای کوچک و متوسط از هر دو جنبه گردش مالی و اشتغال کوچکتر هستند. آنها به احتمال زیاد معاملهگران تنهایی هستند که شرکتهای محدودی دارند. کسبوکارهای خانگی همچنین کمتر شامل مالیات بر ارزش افزوده میشوند. البته اندازه کوچکتر، نشاندهنده هزینههای پائینتر کسبوکارهایی است که در خانه انجام میشوند که آنها را قادر به پوشش هزینههای خود با حجم کمتر فروش میکند. در نتیجه آنها به دنبال فرصتهای کوچکتر (و نه لزوماً کمتر سودآور) میروند. اکثر کسبوکارهای خانگی توسط یک نفر اداره میشوند و در صورت باقی ماندن کارها بهطور متوسط توسط یک نفر دیگر. افزایش تعداد کسبوکارهای خانگی باعث افزایش تعداد افرادی میشود که در این حوزه مشغول به کار هستند (Mason, Home-based business: Challenging their Cinderella status, 2009-2010, P. 108).
یکی دیگر از انواع کارآفرینی در خانه، ایجاد کسبوکارهای اینترنتی خانگی است. کسبوکارهای اینترنتی خانگی را بهعنوان نهاد کسبوکاری که بهوسیله خوداشتغالی فردی طراحی شده و از طریق فروش یا خدمات خانگی در بازار با استفاده از اینترنت بهعنوان یک مکانیسم کلیدی برای ارائه خدمات به مشتریان کار میکند، تعریف میکنند. این کسبوکارها کمک مستقیمی به درآمدهای کلان اقتصادی میکنند. حتی اگر کسبوکار بهصورت پارهوقت انجام شود و تنها بخشی از درآمد خانوار را تولید کند، هنوز هم اشتغال و درآمد اقتصادی ایجاد میکند (Gelderen, Sayers, & Keen, 2008, P. 164).
ظهور فنّاوری اینترنت و سایر برنامههای کاربردی فنّاوری اطلاعات و ارتباطات، فرصتهایی را برای کسبوکارهای کوچک و بهویژه کسبوکارهای خانگی برای پذیرش مفهوم کسبوکار الکترونیکی ایجاد کرده است. پرات (2002) بیان میکند که کسبوکارهای کوچکی مانند کسبوکارهای خانگی از فنّاوری جدید بهرهمند میشوند. در گذشته فقط سازمانهای بزرگ میتوانستند کامپیوتر و سایر تجهیزات کسبوکار را داشته باشند. اما امروزه این تجهیزات برای کسبوکارهای خانگی ممکن و مقرون به صرفه است. تقاضا از طرف سایر ذینفعان از جمله تأمینکنندگان و مشتریان نیز به این تغییرات و نیازها کمک میکند (Sulaiman, Shariff, & Ahmad, 2009, P. 29).
اهمیت کارآفرینی در خانه
اگرچه کسبوکارهای خانگی بهویژه در کشورهای در حال توسعه، اغلب بهصورت غیررسمی بوده و از آنها درآمد چندانی نصیب دولتها نمیشود، اما تحقیقات نشان میدهد که این نوع کسبوکارها نقش قابل توجهی در توسعه اشتغال و کارآفرینی ایفا میکنند (خنیفر، احمدیآزرم و زمانیفر، 1389، ص.189).
میزان اهمیت کسبوکارهایی که در خانه انجام میشوند براساس فاکتورهای زیر ارزیابی می شود:
· سهم اقتصادی و اجتماعی این نوع کسبوکار؛
· افزایش تعداد کسبوکارهای خانگی؛
· افزایش تحقیقات و صحبت برای تحقیقات آینده درباره کسبوکار خانگی؛
· افزایش توجه بخش دولتی به کسبوکارهای خانگی؛
· افزایش قابل توجه مجلات و کتابها در مورد چگونگی ایجاد کسبوکار خانگی (Stanger, 2000, P. 2).
از نظر استنگر دلایل رشد کسبوکارهای خانگی عبارتاند از:
· نارضایتی از جریان اصلی استخدام؛
· بیکاری، اخراج از کار، فراوانی به دلیل اندازه کوچک شرکتها/ بازسازی، صنعت/ اصلاحات عرصه نیروی کار در دسترس؛
· افزایش برونسپاری یا قراردادهای فرعی بهوسیله شرکتهای بزرگ و نهادهای دولتی؛
· تغییر در ارزشهای اجتماعی، شیوه زندگی، آزادی، استقلال و انعطافپذیری در زمان تعهدات، افزایش زمان برای تعهدات خانوادگی و مسئولیتهای خانه؛
· افزایش دسترسی به فنّاوری اطلاعات و ارتباطات برای استفاده از کسبوکار خانگی و کار از راه دور؛
· افزایش تعداد زنان بهعنوان نیروی کار؛
· افزایش سطح تحصیلات نیروی کار؛
· رشد در بخش خدمات در بازارهای رقابتی که متناسب با ساختار کسبوکارهای کوچک هستند و کاهش همزمان فعالیتهای تولیدی و فعالیتهای مبتنی بر منابع (Stanger, 2000, P. 5).
مهمترین عوامل تأثیرگذار بر کسبوکار خانگی عبارتاند از: جنسیت، روابط خانوادگی، تأمین مالی، قوانین و مقررات دولتی و محلی، فنّاوری، هزینههای کسبوکار، نسبت هزینههای کسبوکار صرف شده در کار، ساعات کاری، میزان برنامهریزی رسمی، برونسپاری یا قرارداد مجدد، قدمت کسبوکار، بخش صنعت، محل استقرار خانه، سودمندی سازمانهای شبکه، پوشش بازنشستگی از بودجه شخصی مالک، مبادله کالا، شباهت با تجربه کاری قبلی، فروش، استخدام و سایر متغیرهای احتمالی مانند میزان تحصیلات مالک یا فرد پاسخگو، سن فرد مالک، تعداد سایر شرکتهای فرد مالک، ساختار قانونی کسبوکار، نسبت درآمد کسبوکار به درآمد خانواده، داشتن شریک در کسبوکار، نسبت هزینههای صرف شده برای خدمات حرفهای (Stanger, 2000, P. 27).
اعضای کسبوکارهای خانگی
این اعضا به چهار دسته تقسیم میشود: کارکنان شاغل در خانه، پیمانکاران، متخصصان یا مدیران شاغل و کسبوکار خانگی.

کارکنانی که در خانه کار میکنند تحت گروه کار از راه دور طبقهبندی میشوند که کارکنانی هستند که توسط سازمانها به کار گرفته شدهاند و بهوسیله ارائهدهندگان خدمات مدیریت میشوند. پیمانکاران کسانی هستند که توسط شرکتهای پیمانکاری بهشدت مدیریت میشوند اما انعطافپذیری زیادی در انتخاب شغل دارند چون آنها خود اشتغالی کردهاند. دسته سوم متخصصان شاغل هستند که بهوسیله سازمان به کار گرفته شدهاند اما انعطافپذیری و توانایی زیادی در اتخاذ تصمیمات مربوط به کار خود دارند مانند مهندسان سیستم که میتوانند وظایف خود را از خانه انجام دهند. آنها توسط خودشان مدیریت میشوند، به این معنی که نیازی به گزارش دهی به ناظران یا سرپرستان ندارند. دسته آخر صاحبان کسبوکارهای خانگی هستند که ممکن است استقلال بیشتری را در انتخاب و تصمیمگیری داشته باشند اما بهوسیله کسب درآمد برای زندگی محدود میشوند (Sulaiman, Shariff, &Ahmad, 2009, PP. 25-26).
زنان و کارآفرینی در خانه
کارکردن در خانه پتانسیل ارائه اشتغال انعطافپذیر، برای کسانی که به علت مراقبت از کودکان و مسئولیتهای خانواده نمیتوانند بهطور معمول کار کنند، را دارد، زنان جزء این گروه هستند. این تعجبآور نیست که در مطالعهای در آمریکا بر روی کارگران خانگی، 59 درصد از نمونهها زنان بودند در مقایسه با 46 درصد از کسانی که در محل کار خود مشغول به کار بودند و دو سوم از این افراد خوداشتغالی داشتند. ایجاد تعادل بین کار و خانواده، انگیزهای را در زنان برای تأسیس شرکتهای خانگی ایجاد کرده است. (Thompson, Jones-evans, & Kwong, 2009, P.227)
زنان سازمان را به دلیل عدم انعطافپذیری و سیاستهای مبتنی بر خانواده ترک میکنند. علاوه بر این شواهد قابل توجهی در ارتباط با ورود مجدد بهعنوان نیروی کار برای زنانی که فرزند دارند، وجود دارد. به همین دلیل است که برخی از این زنان دست به خوداشتغالی میزنند و بسیاری از آنها این کار را در خانه انجام میدهند. محققان دریافتهاند که زنان با موانع خاصی در ارتباط با راهاندازی کسبوکار خود مواجه هستند از جمله رویههای اجتماعی، تجارب آموزشی، نقش خانوادگی، و فقدان ارتباطات تجاری. با وجود افزایش مشارکت زنان بهعنوان نیروی کار، آنها هنوز مسئولیت اصلی برای مراقبت از کودکان همراه با انجام وظایف خانوادگی را حفظ کردهاند. (ص. 68)
انگیزه زنان از کارآفرینی خانگی بیشتر غیرمادی بوده و اغلب به دنبال ایجاد تعادلی میان وظایف و مسئولیتهای خانوادگی و شغلیشان هستند. این انگیزههای غیرمادی در آنها حتی باعث میشود که به سمت فعالیتهای خاصی که نیاز به مهارت پائین دارند گرایش داشته و تمایل زیادی به توسعه کسبوکار از خود نشان ندهند. برخلاف این یافتهها یک چیز نگران کنندهای در این کار توسط پرونز(2003) بیان شده است که میگوید: زنانی که خود اشتغالی خانگی دارند سطح پائینی از انعطافپذیری و کنترل را بر روی ساعات کسبوکار خود دارند و اهمیت چندانی به امنیت کار خود و توانایی خود در بهدست آوردن کار نمیدهند. ترکیب این فاکتورها به این معنی است که کسبوکارهای خانگی اغلب در مقیاس کوچک و نامطمئن هستند و بازده کمی دارند (Thompson, Jones-evans, & Kwong, 2009, P. 228).
انگیزه بسیاری از زنان برای رفتن به سمت کسبوکار خانگی، انعطافپذیری این نوع از کسبوکار است. علاوه بر این از جنبههای راهاندازی کسبوکار از خانه میتوان به منافع آن اشاره کرد، بهطور خاص، توانایی تطبیق نقشهای داخلی و اقتصادی خود. نتایج تحقیقات نشان میدهد بعضی از زنان بازده کمی دارند و تمایل به رشد آنها نیز کم است. داشتن وابستگی به این بازده از کسبوکار تغییری در بازده آن نمیدهد. در عوض زنانی که این وابستگی را ندارند تمایل به رشد آنها بیشتر است. مالکیت کسبوکار فقط برای پول درآوردن نیست اگرچه یکی از انگیزههای اصلی دستیابی به امنیت مالی است (Walker, Wang, & Redmond, 2008, P. 270).
زنان به دلایل مختلفی شروع به ایجاد یک کسبوکار میکنند. زنان به دنبال خوداشتغالی بهعنوان جایگزینی برای کار روزمزد هستند زیرا انعطافپذیری آن به آنها اجازه مراقبت از فرزندان را در حالی که به دنبال کار خود هستند میدهد. سایر دلایل زنان برای انتخاب خوداشتغالی عبارتاند از: مسائل بهداشت فردی، تعهدات خانوادگی مانند مراقبت از سالمندان، و سایر دلایل فردی. زمانی که درآمد خانواده نامناسب باشد، داشتن و راهاندازی یک کسبوکار راهی را برای کمک به بودجه خانواده برای زنان فراهم میکند. برای زنانی که در جستجوی انجام کاری توسط خود در خارج از حوزه خانواده هستند، مالکیت کسبوکار اغلب وسیلهای رهایی بخش برای فرار از کارکردن بدون مزد در خانه و ایجاد حس عزت نفس و خودباوری در آنهاست. دلایل متعددی وجود دارد که چرا شروع یک کسبوکار برای زنان از نظر مالکیت کسبوکار جذاب است. مستندات خوبی وجود دارد از اینکه زنان بدون داشتن سطح مشابهی از حمایت ملموس و احساسی از طرف اعضای خانواده که معمولاً به مردان ارائه میشود بهسوی انجام کسبوکار میروند. ایجاد کار خانگی، بسیاری از این فشارهایی که زنان با آن مواجه هستند را کاهش میدهد. بهعنوان مثال کارآفرینی در خانه نیاز به سرمایه کمتری دارد که تجربه نشان میدهد زنان با مشکلات بیشتری نسبت به مردان برای دسترسی به کمکهای مالی دولت برای راهاندازی شرکت جدید مواجه بودهاند. سرمایهگذاری جدید کوچک خطرات شخصی و روانی که زنان بیشتر از مردان با آن مواجه هستند را کاهش میدهد. بهطور کلی بیشترین جذابیت کسبوکارهای خانگی برای زنان، توانایی آنها برای اصلاح نقش جنسیتی آنها بهعنوان مراقبت از کودکان و خانهداری است که در حال حاضر به کار گرفته میشود (Walker, Wang, & Redmond, 2008, PP. 261-262).
رشد کارآفرینی در خانه
رشد کارآفرینی در خانه عمیقاً با احیای بخش کسبوکار کوچک که مشخصه اقتصادهای پیشرفته در طول 25-30 سال گذشته است، درهم آمیخته است. اول، نگرشهای فرهنگی نسبت به خوداشتغالی مثبتتر شده است. قراردادهای اجتماعی بین تجارت و کسبوکار که در آن شرکتهای بزرگ، استخدام مادامالعمر، حقوق ثابت و حقوق بازنشستگی سخاوتمندانه را در ازای وفاداری و تعهد کارکنان ارائه میدهند، در سال 1980 شکسته شد. تغییرات اقتصادی، فرهنگی و تکنولوژیکی، فرصتهایی را برای کسبوکارهای کوچک ایجاد کردهاند. تجدید ساختار و کوچکسازی سازمانهای بزرگ از جمله وارد آوردن فشار به کارکنان برای شروع کسبوکار خود، فرصتهای بازار را از طریق برونسپاری ایجاد کرده است. یک نوع از کسبوکارهای کوچک که توسط این روند مورد توجه قرار میگیرد، کسبوکار تولید صنایع دستی است که یک نوع از کالاها را بهصورت محدود برای مشتریان منحصر به فرد خود تولید میکنند (Mason, Carter, & Tagg, Invisible Businesses: the characteristics of home-based businesses in the United Kingdom, 2011, PP.6-7 ).