http://www.ensanica.ir/ دانشنامه جامع علوم انسانی fa daily 1 Fri, 20 Feb 2026 00:00:00 +0330 Fri, 20 Feb 2026 00:00:00 +0330 http://www.ensanica.ir/article_10883.html اوکر در ناحیه کشاورزنشین یوتلانت بزرگ شد و بنابراین به‌خوبی به شرایط سخت کارگران زمین‌های زراعی آگاهی داشت. اولین رمان‌های وی عمدتاً به همین موضوع می‌پردازد. در جوانی برای تحصیل به کپنهاک رفت و ابتدا از راه نمونه‌خوانی و سپس روزنامه‌نگاری امرار معاش ‌کرد. داستان «بچه‌های خشم: کارگر روزمزد ساگا» (Vredens børn, et tyendes saga, 1904)، که مهم‌ترین رمان وی محسوب می‌شود، خواسته‌ای مؤکد برای بهبود وضع کشاورزان بود. این اثر مباحثی در میان مردم به راه ‌‌انداخت و موجب اصلاحات اندکی شد. امّا او به‌‌سبب اشعارش، به‌خصوص آنها که در مجموعه‌های: «مزرعه‌های رها شده» (Fri felt, 1905)، و «آوازهای چاودار» (Rugens sange, 1906) گردآوری شده، معروف است. http://www.ensanica.ir/article_10947.html تصویر فعلی هارون از چندین منبع حدیث و روایت برگرفته شده است. در تلمود و میدراش، او به‌عنوان شخصیت اصلی و مهم در کنار موسی دیده شده است. شکوفا شدن عصا یا چوب‌دستی‌اش، نشانه آن بود که وی برگزیده خدا برای منصب کاهن اعظم است.   زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10948.html لارنس میانِ قدرتی که معجزه‌‌آسا در عصای شکوفاشدة شخصیت توراتی، هارون، بازتاب یافته است و تأثیر نی‌نوازی قهرمان رمانش، آرن سیسون، مشابهتی ایجاد کرد. سیسون نی‌نوازی غیرحرفه‌ای است که در معدن زغال‌سنگ کار می‌کند. او همسر و زندگی فعلی‌اش را رها می‌کند تا به سفر برود و ماجراهای تازه‌ای را کشف و از راه نی‌نوازی امرار معاش ‌کند. در فلورانس ایتالیا، نی‌اش در خلال ناآرامی‌های سیاسی خرد می‌شود.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10949.html جان میلتن در منظومه «بهشت بازیافته» (Paradise Regained) این اصطلاح را در معنی هاویه (یعنی، قعر ناپیدای جهنم) به‌کار برد.     مرتضی عباسی http://www.ensanica.ir/article_10951.html او در قسطنطنیه (استانبول کنونی) و بورسا تحصیل، و از 1931 تا 1935 در فرانسه زندگی کرد. با بازگشت به ترکیه، به انتشار داستان‌های کوتاهش در Varlk («هستی»)، نشریه پیشرو و مهم کشور ترکیه، همت گمارد. داستان‌های عباسیانیک به سبکی نوشته می‌شد که پیش‌تر در ادبیات ترکیه سابقه نداشت. این داستان‌ها با وجود بی‌نظمی و نداشتن خط داستانیِ متعارف، گستره وسیعی از عواطف انسانی را در تک‌صحنه‌ای جذاب منتقل می‌کند. عباسیانیک در 1936 اولین مجموعه داستان کوتاهش را به نام «سماور» (Semaver) منتشر کرد. در ادامه «مرد بی‌فایده» (Lüzumsuz adam, 1948)، «شرکت» (Kumpanya, 1951)، و «ماری در کوه اَلم است» (Alemdağda var bir yilan, 1953) را چاپ کرد. او یک رمان تجربی نیز نوشت.     مسعود امیرخانی   http://www.ensanica.ir/article_10952.html شارل ویلدراک و ژرژ دوئامل ازجمله نویسندگان این گروه بودند. این خانه مرکز فعالیت هنری بود و نویسندگان و هنرمندان دیگری ازجمله ژول رومن با گروه همکاری می‌کردند (اگرچه جزء ساکنین خانه نبودند). هنرمندان آبه با فروش کتاب‌هایی که در چاپخانه خود چاپ می‌کردند، امرار معاش می‌‌نمودند. یکی از آثار منتشرشده گروه «زندگی همداستان» (La Vie unanime, 1908) اثر فاخر رومن است. وضعیت گروه آبه در رمان دوئامل به ‌نام «صحرای بیور» (Dèsert de Bièvre, 1937 Le) روایت شده است. نیز نک UNANIMISME.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10954.html پدرش کشاورزی اهل پنسیلوانیا بود. او کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه نیومکزیکو در دهه 1950 گرفت. بعداً به‌عنوان جنگل‌بان و دیده‌بان آتش، در پارک ملی در ساوت‌وست مشغول به‌کار شد. محور تجربیات وی نگاهی بود که حضور انسان در محیط‌‌زیست را نشان می‌داد. اَبی آثار و بقایای فرهنگ‌های بومیان قدیمی امریکا و دست‌اندازی تمدن‌های مصرفی به محیط‌زیست را بررسی می‌کرد. کتاب «گنج بیابان» (Desert Solitaire, 1968) نگاهی عمیق به طبیعت وحشی، اعجاب‌انگیز و رعب‌آور جنوب شرقی یوتا و تجاوز انسان به آن است. این اثر با رمان «آزاردهندگان میمون‌ها» (The Monkey Wrench Gang, 1975)، که ماجراجویی‌های گروه چریکی طرفدار حفظ محیط‌زیست را نقل می‌کند، کتاب راهنمای جنبش حفظ محیط‌زیست شده است. لحن بدبینانه‌ای که در شیوه بیان اغلب نوشته‌های اَبی دیده می‌شود، با سبک نشاط‌انگیز نثر و بذله‌گویی مؤدبانه تلطیف می‌شود. دیگر آثار پرشمار او شامل «گاوچران شجاع» (The Brave Cowboy, 1958)، «صخره نرم» (Slickrock, 1971)، «جاده اَبی» (Abdey’s Road, 1979)، «پیشرفت یک احمق» (The Fool’s Progress, 1988) می‌شود. «زندگی ‌هیداک!» (Hayduke lives!)، که تکلمه‌ای برای آزاردهندگان میمون‌ها است، بعد از مرگش در 1990 منتشر شد.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10955.html این تئاتر از تئاتر ادبی ایرلند الهام گرفت که در 1899 ویلیام باتلر ییتس و ایزابلا اوگاستا معروف به لیدی گرگوری آن را بنا گذاشته بودند که وقف رواج تئاتر منظوم ایرلند شده بود. در 1902 تئاتر ادبی ایرلند، جای خود را به انجمن ملّی نمایش ایرلند داد که برای معرفی بازیگران ایرلندی در نمایش‌های ایرلندی تشکیل شده بود. در 1903 این انجمن به انجمن تئاتر ملی ایرلند تبدیل شد و تعدادی از چهره‌های مهم نوزایی ادبی ایرلند صمیمانه با آن همکاری داشتند. خیلی زود، کیفیت تولیدات آن تشخیص داده شد و در 1904 اَنی هورنیمن، بانویی انگلیسی که از دوستان ییتس بود، پول لازم را برای بازسازی تئاتر قدیمی خیابان اَبی در دوبلین و تبدیل آن به تئاتر اَبی تهیه کرد. اَبی در دسامبر 1904 با اجرای نمایش‌هایی از ییتس، لیدی گرگوری و جان میلینگتن سینگ (که در جایگاه کمک‌کارگردان به آن دو پیوست) بازگشایی شد.      در 1924 اَبی اولین تئاتر در دنیای انگلیسی زبان بود که یارانه دولتی می‌گرفت. ظهور نمایش‌نامه‌نویس، شون اوکیسی، نیز باعث شدت یافتن علاقه مردم به این تئاتر شد. اگرچه اَبی مجموعه آثار نمایشی خود را در دهه‌های اخیر گسترش داده، اما همچنان با به روی صحنه بردن نمایش‌های ایرلندی به‌کار خود ادامه می‌دهد.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10956.html او به کالج بودن رفت و در دانشکده الهیات اَندوور نیوتن درس خواند؛ سپس، در کالج امرست تدریس و در 1829 به بوستون نقل مکان کرد. در آنجا اولین مدیر دبیرستان دخترانه ماونت ‌ورنن شد که خود، آن را تأسیس کرده بود. ابت به‌تنهایی نویسنده 180 کتاب و نویسندة همکار و ویراستار 31 کتاب دیگر و به‌خصوص دوره 28 جلدی و آموزنده «رولو» (Rollo) بود. اگرچه امروزه این آثار بیشتر به‌سبب نشان دادن تصاویری از زندگی روستاییان امریکایی در قرن نوزدهم مشهورند، اما ابت آنها را برای سرگرم کردن، تهذیب، ساختن فکر و اندیشه کودکان و کمک به آنها برای فراگیری خواندن نوشته بود. وی همچنین 22 جلد سرگذشت و قصه‌های خود‌‌‌‌‌نگاشت و «داستان‌های فرانکونیا» (Franconia Stories) را در ده جلد نوشت.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10957.html http://www.ensanica.ir/article_10958.html بعد از اتمام تحصیل رسمی، عبدالله با سمت بازرس در وزارت سلامت مستعمره مشغول به‌کار شد. ده سال بعد به روزنامه‌نگاری گرایش یافت و در 1948 ویراستار و سردبیر روزنامه Zanzibari شد. دهه بعدِ آن نیز در مقام دستیار سردبیر، در چندین مجله خدمت کرد.      اولین موفقیت عبدالله وقتی رخ داد که رمان «زیارتگاه نیاکان» (Mzimu wa Watu wa Kale) او برنده جایزه شد. این قصه در 1960 به‌صورت یک رمان منتشر شد. در این اثر، عبدالله به معرفی قهرمان داستان خود، بوانامسا، که کارآگاه است، و نیز دیگر شخصیت‌های این رمان می‌پردازد که اکثر آنها در آثار بعدی وی نیز حضور دارند. «چاه گینینجی» (Kisima cha Giningi, 1968)، «در دنیا کسانی هستند» (Duniani Kuna Watu, 1973)، «راز صِفر» (Siri ya Sifuri, 1974)، «یک زن، سه شوهر» (Mke Mmoja Waume Watatu, 1975)، و «فرزند شیطان بزرگ می‌شود» (Mwana wa Yungi Hulewa, 1976) از دیگر آثار او هستند.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10959.html او، که دورگه‌ای از نژادهای عرب (یمنی) و تامیل بود و در فرهنگ اسلامی- مالایایی رشد و نمو یافته بود، در شهر مالاکا بزرگ شد که در آن زمان به‌تازگی به مستعمره بریتانیا تبدیل شده بود. وی بیشتر عمر خود را صرف ترجمه همزمان مالایایی برای غربیان و بالعکس کرد. عبدالله در جوانی به‌واسطه تدریس مالایایی به سربازان هندی ساکن در دژ نظامی انگلیسی‌ها در مالاکا (و بعدها تدریس به مبلّغان، تجار و مقامات رسمی امریکایی و بریتانیایی) به‌ لقب منشی یا معلم مشهور شد و به‌سرعت به‌عنوان عنصر نقش‌آفرین لاینفکی در مناطق جدیدالسکنه استریت شناخته شد. او از 1815 شغل کاتبی سر استمفورد رفلز را داشت و همزمان، به ترجمه متون مقدس و سایر متون به‌ زبان مالایایی برای انجمن مبلّغان مذهبی لندن در مالاکا می‌پرداخت.      «حکایات عبدالله» (Hikayat Abdullah, 1849) زندگی‌نامة خودنگاشت وی است که به چندین زبان برگردانده شده است. این اثر، علاوه‌‌بر روایت کردن سرگذشت وی و توصیف شرایط زمان حیات او به‌لحاظ اینکه با سبک متعارف ادبی آن زمان بسیار تفاوت دارد، مورد پسند و توجه قرار گرفته است. این اثر برخلاف سایر آثار ادبی آن زمان که از سبکی غامض و فخیم بهره می‌بردند، با سبکی زنده و محاوره‌ای به توصیف رویدادها و انسان‌ها می‌پردازد و از تازگی و بداهت بهره‌مند است که تا آن زمان شناخته نبود.     محمدعلی سلمانی ‌ندوشن http://www.ensanica.ir/article_10960.html نمونه‌هایی از این نوع اشعار را می‌توان بیشتر در مزامیر داوود (به عبری) دید، مانند مزامیر 25 و 34، که در آنجا در بندهای پی‌درپی حروف الفبای عبری به‌ترتیب، ردیف شده‌اند.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10961.html از میان مهم‌ترین رمان‌های وی می‌توان به این موارد اشاره کرد: «زنی در تپه‌های شنی» (Suna no onna, 1962)، «بین عصرهای یخبندان 4» (Daiyon kampyōki, 1959)، «روی دیگری» (Tanin no kao, 1964)، «نقشه مخدوش» (Moetsukita chizu, 1967)، «مشت‌زن» (Hako otoko, 1973)، و «قرار مخفی» (Mikkai, 1977). از میان انبوه نمایش‌نامه‌های نوشته شده وی که موفقیت در خور توجه او را در ژاپن تأیید ‌کرد، «دوستان» (Tomodachi, 1967) و چند نمایش‌نامه دیگر است که به زبان انگلیسی به‌روی صحنه رفته است. وی سالن نمایش خویش را در توکیو مدیریت می‌کرد.     محمدعلی سلمانی‌ ندوشن http://www.ensanica.ir/article_10962.html مطابق با سفر پیدایش، هابیل که چوپان است اولین گوسفندی را که در گله‌اش به ‌دنیا می‌آید به خداوند تقدیم و برای او قربانی می‌کند. خداوند قربانی‌ هابیل را می‌پذیرد، اما پیشکش قابیل را در خور خویش نمی‌یابد. قابیل از شدت حسادت، هابیل را به قتل می‌رساند. قابیل به‌‌علت ریختن خون برادر بی‌گناهش، مورد لعن و نفرین واقع و سپس فراری و آواره می‌شود.      قابیل و هابیل به‌عنوان شخصیت‌های داستانی به عناوین مختلف در آثار ادبی متعدد ظاهر شده‌اند که شامل آثار سمیوئل تیلر کولریج، لرد بایرن، ویلیام بلیک، میگوئل دو اونامونو و جان استاین‌بک است.     زینب مشتاقی   http://www.ensanica.ir/article_10963.html وی، که در مقام معلم خصوصی الوئیز تیزهوش به استخدام درآمد، مسحور عشق او شد. حاصل این عشق نامشروع، فرزندی بود که باعث شد آن دو مخفیانه ازدواج کنند، اما خویشاوندان خشمگین الوئیز، آبلار را اخته کردند و از آن پس، آن دو زندگی مذهبی متفاوتی را در پیش گرفتند. پس از آنکه الوئیز، راهبه‌نشین خود را با نام پاراکله بنیاد‌گذاری کرد، آبلار به ‌‌سمت کشیش اعظم آن انتخاب شد و برای آن جامعه، قوانینی وضع کرده، به توجیه روش زندگی راهبه‌ها پرداخت. یکی از مواردی که وی در این زمینه مورد تأکید قرار داد، فضیلت مطالعه ادبیات به‌وسیلة راهبه‌ها بود. در اوایل دهه 1130، الوئیز و آبلار مجموعه‌ای از نامه‌های عاشقانه و مکاتبات مذهبی خود را به طبع رساندند. در سه عنوان از اصیل‌ترین آثار ادبی آبلار موضوع رابطه وی با الوئیز به‌عنوان موضوع اصلی اثر به‌کار گرفته شده است. برای مثال در «مدیحه ارواح» (Hymnarius Paraclitensis) وی شش نفرین و ورد مربوط به گناه و عذاب را بر زبان شخصیت‌های انجیلی می‌نشاند.      در میان آثار وی در زمینه فلسفه کتاب «آری و نه» (Sic et non, 1136) برجسته‌ترین اثر محسوب می‌شود. در «داستان بیچارگی من» (Historia calamitatum, 1136) به ‌روایت رابطة نامشروع خویش با الوئیز و نتایجی که براعتقادات مذهبی وی داشته است می‌پردازد.     محمدعلی سلمانی ندوشن http://www.ensanica.ir/article_10964.html این نمایش، که در 1939 برنده جایزه پولیتزر شد، درباره زندگی و شغل لینکن است- از اولین روزهای ناموفقی که در سِمَت رئیس پست در منطقه نیوسیلم ایلینوی کار می‌کرد تا زمان اولین اقدام موفقش برای ورود به عرصه سیاست‌ محلی، رابطه‌اش با مری تاد و مناظره‌هایش با استیون داگلس و در نهایت انتخابش به ریاست جمهوری و عزیمت قریب‌الوقوع به واشنگتن دی. سی. در 30 سال بعد.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10965.html نمایش‌نامة دوم از کاربرد زور از سوی متصدیان علیه ظالمین دفاع می‌کند.      آبل علوم سیاسی خواند، ‌اما بعد از آن در پاریس به‌عنوان طراح صحنه کار کرد. او سپس غیرمتعارف‌ترین مرد صحنة تئأتر در دانمارک شد. هم به‌عنوان یک نمایش‌نامه‌نویس خلاق و هم به‌عنوان طراح صحنه‌ای که استفادة کاملی از ابزار فنی تئاتری می‌کرد تا به جلوه‌های صحنة جدید و چشم‌گیری دست یابد. نمونه این موارد را می‌توان در «روزهایی روی ابر» (Daga paa en Sky, 1947)، و «فریاد» (Skrige, 1961) مشاهده کرد.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10966.html آبنتویئرومان نوعی رمان است که در آن، جنبه‌های سرگرم‌کننده ماجراهای قهرمان داستان روایت می‌شود و درعین‌حال نیم‌نگاهی هم به موضوعات جدی‌تر در آن وجود دارد. نمونه‌ای از این آثار را می‌توان داستان قرن هفدهمی «ماجراهای سیمپلیکیسیموس» (Der Abentheurliche Simplicissimus) نوشته ﻫ. ی. ک. فون گریملسهاوزن دانست. قس BILDUNGSROMAN.     محمدعلی سلمانی ندوشن http://www.ensanica.ir/article_10967.html ابرکرامبی در کالج مَلوِرن، ووسترشر و همچنین کالج اوئینز منچستر تحصیل کرد؛ سپس روزنامه‌نگار شد و به سرودن شعر پرداخت. اولین کتابش «میان پرده‌ها و اشعار»(1908 Interludes and Poems,) بود و به ‌دنبال آن «مری و تمشک جنگلی» (Mary and the Bramble, 1910)، شعری دراماتیک (دبورا) به نام «مظاهر عشق» (Emblems of Love, 1912)، و اثری منثور با عنوان «گفت‌وگوهای نظری» (Speculative Dialogues, 1913) منتشر شد. اینها با قدرت تغزلی، روشن‌بینی، عشق و علاقه به زیبایی طبیعی و عرفان همراه‌اند. ابرکرامبی همچنین اشعاری را به سبک شعر عصر جورج سرود. بعد از جنگ جهانی اول به ‌‌سمت اولین مدرس شعر در دانشگاه لیورپول منصوب شد. آثار وی در حوزة نقد شامل «مقاله‌ای در زمینه نظریه هنر» (An Essay Towards a Theory of Art, 1922) و «موسیقی و معنای شعر» (Poetry, Its Music and Meaning, 1932) است.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10968.html این نمایش براساس افسانه‌ای نوشته شده که اغوا شدن شاکونتله، زن زیبارو، از پادشاه دوسیانتا و سپس طرد او و فرزندش و بعد دور هم جمع شدن مجدد آنها در بهشت را روایت می‌کند. این افسانة حماسی، مهم است زیرا بچه‌ای که ‌به‌ دنیا می‌آید بهاراتا است که نام نیای بزرگ ملت هند است. کالیداسه داستان را به‌صورت غزل روستایی عشقی روایت می‌کند که شخصیت‌های آن آرمانی اشرافی، ناب و دست‌نخورده را ارائه می‌دهند: دختر، احساساتی، عاطفی، فداکار، کمی پرجنب‌وجوش اما خلق شده برای اینکه با لطافت‌های طبیعی زندگی کند و پادشاه، اولین خادم دِهَرما (قانون دینی و اجتماعی و وظایف)، حامی نظم اجتماعی، قهرمان مصمم اما حساس و کسی که به‌سبب عشق گذشته‌اش در رنج است. طرح و شخصیت‌های داستان به‌علت تغییرات ایجادشده از سوی کالیداسه باورپذیر شده‌ و در داستان ظاهر گشته‌اند: دوسیانتا، مسؤول جدا شدن عاشق‌ها از یکدیگر نیست، او فقط با توهم و خیال به‌واسطه لعن و نفرین از سوی یک پیشگو کار می‌کند. همانند سایر آثار کالیداسه، زیبایی طبیعت با زیبایی و ظرافت دقیق استعاره توصیف شده است.     زینب مشتاقی   http://www.ensanica.ir/article_10969.html اَبیش دوران کودکی‌اش را در شانگهای چین گذراند، جایی‌که خانواده‌اش از اروپای تحت اشغال نازی به آنجا پناه برده بودند. در 1949 به اسرائیل رفتند. او در آنجا، در ارتش خدمت کرد و به‌شدت به معماری و نویسندگی علاقه‌مند شد. در 1957 به ایالات متحده عزیمت کرد و در 1960 تبعة آنجا شد. او از 1975 در چندین دانشکده و دانشگاه شرق ایالات متحده تدریس کرد.      در «افریقای الفبایی» (Alphabetical Africa, 1974) اولین فصل از 52 فصل کتاب (دو تا 26 تا) تنها دربردارنده کلماتی است که با حرف A شروع شده‌اند؛ فصل دوم، کلماتی که با حرف B شروع می‌شوند، اضافه می‌شود و همین‌طور به‌ترتیب حروف الفبا جلو می‌رود و دوباره برمی‌گردد. «تقابل اذهان» (Minds Meet, 1975) مجموعه داستان کوتاهی است که در آن، زبان به‌جای آنکه اطلاعات خاصی را منتقل کند، به‌صورت نمادین مورد استفاده قرار می‌گیرد. «در آینده کامل» (In the Future Perfect, 1977) چند داستان کوتاه تجربی را ترسیم می‌کند که در آن، کلمات به‌گونه‌ای نامعمول در کنار هم قرار می‌گیرند. «آلمان چطور است» (Wie Deutsch ist es, 1980)، که آن ‌را بهترین اثر ابیش می‌دانند، رمانی چندلایه درباره آلمان پس از جنگ و گذشته‌اش است. مجموعه شعر «محل دوئل» (Duel Site, 1970)؛ چند روایت با نام «99: معنای جدید» (99: The New Meaning, 1990)؛ و رُمان «تب کسوف» (Eclipse Fever, 1993) از دیگر آثار اوست.     مسعود امیرخانی http://www.ensanica.ir/article_10970.html هوراس، شاعر و منتقد لاتین، به نشانة تأیید در «فن شعر» (Ars poetica) اظهار می‌کند که هومر داستان جنگ تروا را با توصیف تخم دوقلویی که هلن از درون آن متولد شد، شروع نمی‌کند. قس IN MEDIAS RES     مسعود امیرخانی http://www.ensanica.ir/article_10971.html طرح یا پیش‌نویس ابتدایی (مثلاً طرح ابتدایی یک شعر).     مسعود امیرخانی http://www.ensanica.ir/article_10972.html براساس کتاب مقدس سفر پیدایش، ابراهیم زادگاهش شهر اور واقع در بین‌النهرین را ترک کرد تا به دستور خدا، در سرزمینی نامعین، که بعدها کنعان نامیده شد، کشوری جدید را بنیاد ‌گذارد. او بی‌هیچ پرسشی، فرمان الهی را اطاعت کرد چرا که حق، مکررا ًبه او وعده‌ داده بود که ذریه او این سرزمین را به ارث خواهند برد.      ابراهیم در آثار ادبی بعدی شامل «پیرز پلومن» (Piers Plowman) و در بسیاری از نمایش‌های دینی قرون وسطا و نیز در «فرشته سنگی» (The Stone Angel) اثر مارگرت لارنس در بین شخصیت‌ها حضور دارد.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10973.html http://www.ensanica.ir/article_10974.html این اثر جایزه پولیتزر 1940 را در بخش تاریخ دریافت کرد.      سندبرگ، پس از موفقیت زندگی‌نامه «ایبرهم لینکن: سال‌های چمنزار» (Abraham Lincoln: The Prairie Years) در 1926، به زندگی لینکن پس از 1861 روی آورد و برای تحقیق و نگارش آن، یازده سال تلاش کرد. این زندگی‌نامه هم به‌علت سبک ژورنالیستی نویسنده و هم به‌‌سبب ستایش سفت‌وسخت نویسنده از سیاست اصلاحات لیبرال فرنکلین دی. روزولت معروف است. سندبرگ معتقد بود هر دو رئیس‌جمهور، بیانگر صدای مردم امریکا بودند. این زندگی‌نامه از جنبه‌های بسیاری اعتقاد او را به نحوه عمل دموکراسی از طریق حکم‌رانی یک رهبر دلسوز و استثنایی نشان می‌دهد.     مسعود امیرخانی   http://www.ensanica.ir/article_10975.html ایبرهمز افریقای جنوبی را در بیست سالگی ترک کرد، ابتدا در بریتانیا و سپس در جامائیکا ساکن شد. وی به سمت سردبیری نشریه West Indian Economist منصوب شد و مسؤولیت شبکه رادیویی خبر با عنوان خبر «وست ایندین» را تا 1964 به‌عهده داشت که از آن پس، خود را به‌صورت تمام‌وقت وقف کار نویسندگی کرد.      هرچند وی از 1956 در جامائیکا زندگی می‌کرد، اما حال‌وهوای اغلب آثار وی، در تجربیات دوران حیات او در افریقای جنوبی ریشه داشت. در یکی از نخستین آثار خود با عنوان «پسرک معدن‌چی» (Mine Boy, 1946) از پسری روستایی می‌گوید که دست سرنوشت وی را به شهری صنعتی در افریقای جنوی کوچانده که فرهنگی بیگانه و سلطه‌گر بر آن حاکم است. اثر دیگری از وی که به‌لحاظ محتوا، بخشی از آن مبتنی‌بر زندگی خود نویسنده است، به موضوع تقلّایش برای حیات در مناطق فقیرنشین شهر ژوهانسبورگ می‌پردازد؛ عنوان این اثر «فریاد کن آزادی: خاطراتی از افریقا» (Tell Freedom: Memories of Africa, 1954) است که در 1970 با بازنگری به ‌چاپ مجدد رسید. رمان دیگری از وی با عنوان «مسیر تندر» (The Path of Thunder, 1948)، که به زبان‌های بسیاری ترجمه شد، به تصویر زندگی عاشق و معشوقی غیر هم‌نژاد می‌پردازد که زیر سایه سنگین تفکیک نژادی به عشق‌بازی می‌پردازند. «شکست مذبوحانه» (Wild Conquest, 1950) به روایت کوچ اجباری سیاهان به سمت شمال می‌پردازد و «شبی خودمانی» (A Night of Their Own, 1965) زندگی خطرناک هندی‌تباران در افریقای جنوبی را روایت می‌کند. سایر آثار ایبرهمز «تاج گلی برای یودامو» (A Wreath for Udomo, 1956/ چاپ مجدد آن در 1971 با تغییراتی انجام شد)، «اکنون این جزیره» (This Island Now, 1966 / در 1971 با تغییراتی تجدید چاپ شد)، و «چشم‌اندازی از کویابا» (The View from Coyaba, 1985) نام دارند.     محمدعلی سلمانی ندوشن http://www.ensanica.ir/article_10976.html ابرامف، که از نسل کشاورزان بود، در دانشگاه دولتی لنینگراد تحصیل ‌کرد و به‌‌علت گذراندن خدمت سربازی در جنگ جهانی دوم، تحصیل خود را ناتمام گذاشت. در 1951 از دانشگاه فارغ‌التحصیل و سپس تا 1960 در آنجا به تدریس مشغول شد. در این زمان، او نویسنده‌ای تمام‌وقت شده بود. مقاله‌اش به نام «مردم روستای کالخوز در نثر پس از جنگ» (Lyudi kolkhoznoy derevni v poslevoyennoy proze, 1954)، که به مخالفت با مقامات می‌پرداخت، تصویر زندگی روستایی در نظام کمونیستی را ترسیم می‌کرد، و ازسوی اتحادیه نویسندگان محکوم شد. در مقاله بعدی، که موجب اخراج او از کادر سردبیری روزنامه Neva شد، ابرامف لغو قانونی را درخواست کرد که کشاورزان را از داشتن گذرنامه مسافرت‌های داخلی محروم می‌کرد؛ او همچنین از تخصیص سهم‌ بیشتر سود کار کشاورزان به خود آنها حمایت کرد. اولین رمان او «برادران و خواهران» (Bratya i syostri, 1958) به محرومیت‌ها و زندگی سخت روستاییان شمال روسیه در طی جنگ جهانی دوم می‌پردازد. دو اثر بلند دیگر او «دو زمستان و سه تابستان» (Dve zimy i tri leta, 1968) و «راه و چهارراه» (Puti-pereputya, 1973) نام دارند. داستان بلند وی از زندگی روستایی تحت عنوان «پریاسلینز» (Pryasliny, 1974) گرد‌آوری شده و چهارمین و آخرین رمان او «خانه» (Dom, 1978) نام دارد.     زینب مشتاقی   http://www.ensanica.ir/article_10977.html ایبرمز پس از فارغ‌التحصیلی از هاروارد در 1934 و پیش از بازگشت به دانشگاه محل تحصیلش برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد و دکتری به‌ مدت یک سال در دانشگاه کیمبریج درس خواند. در 1945 به دانشکده کورنِل ایتاکای نیویورک پیوست و در 1983 استاد ممتاز شد.      ایبرمز اولین کتابش «شیر بهشت: تأثیرات پندار افیون بر آثار دکوئینسی، کِرَب، فرانسیس تامپسن، و کولریج» (The Milk of Paradise: The Effects of Opium Visions on the Works of De Quincey, Crabbe, Francis Thompson, and Coleridge, 1934) را زمانی‌که دانشجوی کارشناسی بود نوشت. با دومین اثرش «آینه و چراغ: نظریه رمانتیسم و سنت نقد» (The Mirror and the Lamp: Romantic Theory and the Critical Tradition, 1953) به خیل نظریه‌پردازان ادبیات رمانتیک پیوست. عنوان این کتاب، دلالت بر دو استعاره دارد که ایبرمز بدین‌وسیله، قرن هجدهم و نوزدهم را به‌ترتیب توصیف می‌کند؛ اولی به مانند انعکاسی خشک و عقلانی از واقعیت بیرونی و دومی مانند نوری که هنرمندان بر جهان‌های درونی و بیرونی‌شان می‌تابانند؛ اثر بعدی او «ماوراءالطبیعه‌گرایی طبیعی» (Natural Supernaturalism, 1971) دامنه دسترسی گسترده‌تری از حساسیت رمانتیسم، از جمله مفاهیم دینی و تأثیر آن بر ادبیات نوین را مورد پژوهش قرار می‌دهد. مقالات انتقادی او در «نسیم موافق» (The Correspondent Breeze, 1984)، و «کارها را با متن انجام دادن» (Doing Things with Texts, 1989) گردآوری شدند.     مسعود امیرخانی   http://www.ensanica.ir/article_10978.html http://www.ensanica.ir/article_10979.html نسخه‌ای از اثر اصلی که با حذف کلمات، با التزام به حفظ و لطمه نخوردن به معنای اصلی، کوتاه یا خلاصه شده باشد. وقتی تلخیص با هدف ممیزی صورت گیرد، از آن با عنوان پاک‌سازی یاد می‌شود. نک  BOWDLERIZE     زینب مشتاقی   http://www.ensanica.ir/article_10980.html تصویری که از ابسالوم در فصل دوم کتاب سمیوئل صفحات (19-13) ارائه می‌شود، این‌گونه القا می‌کند که وی به‌‌لحاظ جذابیت فردی، گستاخی قانون‌شکنانه و سرنوشت غم‌انگیزش، همان آلکیبیادس در عهد عتیق است. از او به‌عنوان قاتل برادر ناتنی‌اش اَمنون- پسر ارشد داوود که به خواهر ناتنی‌اش، تیمر(تامار)، تجاوز کرد- یاد شده است. به‌علت این کار، او تبعید شد، امّا بالأخره با میانجی‌گری ایوب، دوباره مورد توجه واقع شد و از تبعید رهایی یافت. وقتی بعدها بر سر جانشینی داوود بی‌‌ثباتی‌‌هایی رخ داد، وی دست به شورش زد و سرانجام ایوب او را کشت.      آثار ادبی متأخری که جنبه‌های زندگی ابسلم را توصیف می‌کند «ابسلم و اکیتُفِل» (Absalom and Achitophel) اثر جان درایدن و «گریه کن، سرزمین محبوب» (Cry, the Beloved Country) اثر اَلن پِیتُن هستند.     زینب مشتاقی http://www.ensanica.ir/article_10981.html روایت اصلی که در می‌سی‌سی‌پیِ قرن نوزدهم رخ می‌دهد، تلاش‌های تامس ساتپن را بازگو می‌کند که با برپایی و تحکیم یک امپراتوری برده‌داری به ‌نام «صد ساتپن» در مرز، سعی دارد اصل و نسب دودمانش را ارتقاء دهد. عقیده افراطی ساتپن درباره برتری نژادی، نزدیک‌ترین روابط او را تضعیف می‌کند و باعث سقوطش می‌شود. کشتزار او در پایان رمان ویران می‌شود و تنها وارث زندة او نوه‌ای دورگه و کندذهن است.      داستان دیگری که دربرگیرندة این داستان اسطوره‌ای است، کوشش دهه‌های بعد جوانی اهل می‌سی‌سی‌پی به نام کوئنتین کامپسن در هاروارد (نوه یکی از آشنایان ساتپن) است. او می‌خواهد با اشارات ضمنی داستان با منطقه بومی خود کنار بیاید. این کتاب، که به‌سبب سبک مغلق و روایت پیچاپیچ و غامضش مورد انتقاد منتقدان معاصرش قرار گرفته بود، بعدها به یکی از بهترین آثار ادبیات امریکا بدل شد.     مسعود امیرخانی   http://www.ensanica.ir/article_10982.html شعری با ابیات حماسی درباره رویدادی معاصر که در آن ضدکاتولیک‌ها، به‌خصوص کنت شافتسبری، تلاش کردند از ولیعهدی جیمز، دوک یورک، که کاتولیک شده بود و برادر کینگ چارلز دوم و از تبار کسانی که حق جانشینی دارد، به نفع پسر نامشروع (اما پروتستان) پادشاه، دوک مانمت، جلوگیری کنند. درایدن عنوان اثرش را براساس روایتی از عهد عتیق (کتاب مقدس) اقتباس کرده که در کتاب سمیوئل (19-13) آمده است؛ این فصل‌ها داستان ابسلم، پسر محبوب و مورد علاقه پادشاه داوود، و دوست حقه‌باز وی، اکیتفل، است که ابسلم را متقاعد کرد که در برابر پدرش عصیان و شورش کند. درایدن در شعرش به همة شخصیت‌ها نام‌هایی برگرفته از کتاب مقدس می‌دهد، چنان‌که ابسلم را مانمت، اکتیفل را شافتسبری، و دیوید را چارلز دوم درنظر می‌گیرد. علی‌رغم جو ّضدکاتولیک آن ایام، تجزیه ‌و ‌تحلیل‌های روشن و متقاعدکننده درایدن از انگیزه‌های توطئه‌گران به حفظ مقام دوک یورک کمک می‌کند.      قسمت دوم شعر، که بیشتر آن را نَهوم تِیت نوشته، حاوی 200 بیت از درایدن است که رقبای ادبی‌ وی، تامس شدوِل و الکینا ستل، را مورد خطاب قرار داده است. این شعر در 1682 منتشر شده است.     زینب مشتاقی   http://www.ensanica.ir/article_10983.html ابزی در کاردیف بزرگ شد. درس پزشکی خواند و در 1950 پزشکی خود را تمام کرد. از 1949 تا 1954 سردبیر مجله‌ ادبی Poetry and Poverty بود و از 1951 تا 1955 در نیروی هوایی سلطنتی خدمت کرد. بعد از آن، به‌صورت پاره‌وقت در کسوت پزشک در کلینیک لندن کار کرد، درحالی‌که به‌صورت آزاد، کار نوشتن خود را پی‌گرفت.      ابزی، که به‌سبب شعرش معروف است، اولین کتاب نظمش را به‌ نام «بعد از هر چیز سبز» (After Every Green Thing, 1948) به سبکی دکلمه‌ای و در ادامه «قدم زدن زیر آب» (Walking under Water, 1952) را نوشت. او اعتبار و پختگی‌اش را با کتاب «مستأجران خانه» (Tenants of the House, 1957) به‌‌دست آورد که در آن دغدغه‌های سیاسی و اخلاقی را با زبان تمثیل بیان می‌کند. کتاب «اشعار، طلاجویان سبز» (Poems, Golders Green, 1962) هویت اجتماعی شاعر را مورد بررسی قرار می‌دهد. با این اثر، کارهای ابزی به‌شدت شخصی می‌شوند و این روند را در کتاب «یک ناامیدی کوچک» (A Small Desperation, 1968) و اثر تحسین‌شدة «سرزمین شادی» (Funland, 1973) ادامه می‌دهد. سرزمین شادی تمثیلی نُه بخشی و ادامه‌دار است که به موضوع جست‌وجوی معنی در دنیای یک دیوانه‌خانه می‌پردازد. «راهی به بیرون در مرکز» (Way Out in the Centre, 1981 / عنوان امریکایی «یک پا بر روی یخ») با مشخصة شوخ‌طبعی سیاه‌اش، زندگی ابزی را در کسوت یک پزشک کاوش می‌کند. «کت سفید، کت بنفش: مجموعه اشعار» (White Coat, Purple Coat: Collected Poems, 1948-1988) و «یاد جنایات گذشته» (Remembrance of Crimes Past, 1990) در 1990 و 1989 منتشر شدند.      مهم‌ترین رمان ابزی «خاکستری روی آستین یک مرد جوان» (Ash on a Young Man's Sleeve, 1954) است. «روزی روزگاری مردی از کاردیف» (There Was a Young Man from Cardiff, 1991) داستانی دنباله‌دار است. آثار تئاتری‌اش «سگ‌های پاولوف» (The Dogs of Pavlov, 1973) و «فیثاغورس» (Pythagoras, 1979) هستند.     مسعود امیرخانی   http://www.ensanica.ir/article_10984.html استقلال ذاتی و رها بودن از روابط و وابستگی‌های بیرونی. در نقد ادبی، یک فرد مطلق‌گرا بر این باور است که برای قضاوت درباره یک اثر ادبی معیارهای تخطی‌ناپذیری وجود دارد و اینکه ارزش‌های پایه و تغییرناپذیری وجود دارند که مبنای ارزش‌گذاری اثر هنری را تشکیل می‌دهند.     مسعود امیرخانی http://www.ensanica.ir/article_10985.html سر اَنتونی نجیب‌زاده ثروتمندی است که فرزندش کاپیتان جک، خود را به هیأت فقیری به نام انساین بورلی در می‌آورد تا بتواند نظر لیدیا لنگوئیش را، که افکار رمانتیکی درباره ازدواج با یک فقیر دارد، به خود جلب کند.     اصغر اسمعیلی http://www.ensanica.ir/article_10986.html خلاصه‌ای از نکات اصلی که در مکتوبات می‌آید و در آنها عموماً به اصلی‌ترین مطالب موجود در متن به‌صورت بسیار خلاصه پرداخته می‌شود. همچنین به هر چیزی اطلاق می‌شود که به شکل بسیار کلی به خلاصه کردن مفاهیم و مطالب اصلی چیز دیگر می‌پردازد.     اصغر اسمعیلی   http://www.ensanica.ir/article_10987.html اصطلاحی است که ادیت سیت‌ول، شاعر انگلیسی، برای توصیف شعری وضع کرده که در آن در انتخاب کلمات، کیفیّت شنیداری آنها بر نحوه نگارش یا معنی آنها ترجیح داده می‌شود. نمونه آن شعر «آواز مردمی» سیت‌ول است که در زیر می‌آید: The red retriever-haired satyr Can whine and tease her and flatter, But Lily O’Grady, Silly and shady, In the deep shade is a lazy lady; Now Pompey’s dead, Homer’s read, Heliogabalus lost his head, And shade is a on the brightest wing, And dust forbids the bird to sing.     اصغر اسمعیلی http://www.ensanica.ir/article_11017.html ابوالعتاهیه («پدر گمراهی») از خانواده موالی و از فقیران غیرعربی بود که از مزدوران محافظ قبیله عرب عنزه بودند. فقر خانوادگی، مانع تحصیل رسمی ابوالعتاهیه شد که می‌تواند دلیل بر سبک شعری بدیع و غیرسنّتی وی باشد. او سرودن غزل (اشعار غنایی) را از سال‌ها پیش، زمانی‌که در کوفه بود، شروع کرد. این غزل‌ها بعدها موجب سوء شهرت و نیز جلب لطف خلیفه معروف، هارون‌الرشید، به وی شد. بااین‌حال، شهرت ابوالعتاهیه در اشعار زاهدانه سال‌های بعد وی معروف به «زهدیّات» که در 1071 به‌وسیلة محقق اسپانیایی ابن عبدالبّر جمع‌آوری شد، باقی‌مانده است. در زهدیّات، احساسش از آزردگی اجتماعی را در ابیاتی که اشخاص ثروتمند و قدرتمند را با ترس و وحشت‌های مرگ نشانه می‌گیرد وصف می‌کند. این اشعار، طرفداران پرشوری در میان توده‌های مردم پیدا کرد. http://www.ensanica.ir/article_11073.html ابوالفدا از فرزندان ایوب، پدر صلاح‌الدین، بنیادگذار سلسله ایّوبیان سنّی مذهب بود (اواخر قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم) که پیش از تولد وی به‌وسیله ممالیک، در مصر و مناطق دیگر، جانشین شدند. ابوالفدا در 1285 پدر و عموزاده‌اش را در محاصره قلعه جنگجویان صلیبی به‌وسیلة ممالیک همراهی کرد. ابوالفدا به حاکم منصوب از سوی ممالیک حماه خدمت کرد تا اینکه اولین‌بار در 1310 حاکم حماه و در 1312 ولیعهد مادام‌العمر کشور شد. در 1320 پس از سفر به مکه همراه با مملوک، سلطان الناصر محمد به او عنوان الملک‌المؤید و مقام سلطان اعطا شد.      ابوالفدا خود دانشمند و دوستدار و حامی دانشمندان بود. دو اثر مهم وی یکی تاریخی است به ‌نام «تاریخ مختصر بشر» شامل تاریخ قبل از اسلام و دوره اسلامی تا 1329 و دیگری، کتاب جغرافی به نام «موقعیت‌یابی سرزمین‌ها» (1321). هر دو اثر اقتباس از نویسندگان دیگر هستند و اثر جدیدی نیستند و وی به آنها مطالبی را اضافه و آنها را تدوین کرده است. این کتاب‌ها در زمان خودشان در خاورمیانه مورد توجه بودند و شرق‌شناسان اروپایی قرون هجدهم و نوزدهم قبل از اینکه منابع قدیمی‌تر در دسترس باشند، بیشتر از این آثار استفاده می‌کردند. http://www.ensanica.ir/article_11074.html ابوالفضل علّامی نزد پدرش، که استاد برجسته‌ای بود، تحصیل کرد و پس از تدریس در مکتب پدرش، در 1574 به اکبر معرفی شد. در 1599 در دکن به فرمانداری نظامی منصوب شد. وی خود را در مقام یک سرباز و مدیر اجرایی به اثبات رساند. علّامی، در زمان شورش سلیم (که بعد امپراتور جهانگیر نامیده شد)، فرزند اکبر، به دربار فراخوانده شد ولی به دستور سلیم، در مسیر متوقف شد و به قتل رسید.      موفقیت عمده ادبی ابوالفضل علّامی در نگارش تاریخ اکبر و اجداد او به نام «اکبرنامه» است که با «آینه اکبری» خاتمه می‌یابد و شامل راهنمای عملیات فرمانداری (از خزانه جواهرات گرفته تا اصطبل‌های فیل و اخذ مالیات) و شرحی بر فرهنگ و دانش هندی است. http://www.ensanica.ir/article_11075.html وی در یازده سالگی به همراه خانواده از روستاییِ کوهستانی‌ در لبنان، به شهر اسکندریه در مصر مهاجرت کرد. در 1911 اولین مجموعه شعر خود را در اسکندریه به چاپ رساند. سال بعد، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در سینسیناتیِ ایالات اوهایو ساکن شد؛ آنجا به همراه برادرش به‌کار پرداخت. در 1916 به نیویورک مهاجرت کرد و در ‌آنجا سردبیر چندین روزنامه و مجله شد. در 1929 دوماهنامه خود را با عنوان As-Samir («همنشین») راه‌اندازی کرد و در 1936 آن‌ را به روزنامه تبدیل و تا زمان مرگش، آن را منتشر کرد.      ابو مادی در 1916 دفتر شعری را منتشر کرد و در 1927 نیز دفتر شعر دیگری با عنوان «جویبارها» انتشار داد. «مرغزارها» را در 1946 در بیروت منتشر کرد و دفتر شعر دیگرش با عنوان «طلا و خاک» نیز به سال 1960 پس از مرگ وی، در همان‌جا منتشر شد. شعر وی به‌واسطه بیان شیوا و زبان طبیعی و تسلطش بر الگوهای سنتی شعر عرب، از محبوبیت فراوانی برخوردار است. http://www.ensanica.ir/article_11076.html وی، که از نژادهای ایرانی و عرب بود، در شهرهای بصره و کوفه به‌ترتیب نزد ولیبه بن ‌الحباب و خلف الاحمر تحصیل کرد. ابونواس در اولین ورود خویش به دربار خلافت عباسی در بغداد، موفقیت چندانی کسب نکرد. همدستی وی با برمکیان (وزرای خلافت عباسی) باعث شد به هنگام افول دوران اقتدار برمکیان، به مصر بگریزد و در آنجا پناهنده شود. به ‌هنگام بازگشت به بغداد، مدیحه‌هایی که در نعت هارون‌الرشید و امین سرود، وی را به شهرت رساند و همین امر، باعث شد تا هنگام مرگ به زندگی پر از موفقیت خویش در دربار خلفای عباسی ادامه دهد.           زبانی که ابو نواس در سرودن قصیده‌های رسمی خویش به‌کار می‌گرفت، زبان عربی سنتی بود ولی موضوعات به‌کار گرفته در این قصاید، به زندگی شهری مربوط می‌شد و ارتباطی به بادیه‌نشینی نداشت. بیشترین شهرت وی به‌واسطه اشعاری است که در موضوعات شراب و شاهدبازی سروده است. در جای‌جای اشعار وی می‌توان رد پای طنز و کنایه را مشاهده کرد که منعکس‌کننده لطافت طبع، توأم با بدبینی است که وی در طول حیات خویش از طریق خوش‌گذرانی و تعقیب لذایذ دنیوی کسب کرده است. http://www.ensanica.ir/article_11077.html ابو رشاح در دانشگاه دمشق در سوریه، دانشگاه امریکایی بیروت در لبنان و دانشگاه منچستر در انگلستان، تحصیل کرد. وی از نخستین نویسندگان مجلة ادبی مشهور مصر، Apollo ، بود و از 1940 به کتابداری در حلب سوریه مشغول بود.      در 1949 اشعار وی، که روزبه‌روز به جنبه‌های سیاسی‌شان افزوده می‌شد، مورد توجه دولت نظامی قرار گرفت. وی سالیان زیادی در مناصب سیاسی متعددی خدمت کرد که از جملة آنها منصب سفارت در برزیل، آرژانتین، هند و ایالات متحده بود.      وی بعد از بازنشستگی، در عربستان سعودی اقامت کرد. ابو رشاح نمایش‌نامه‌های منظوم و چندین مجموعة شعر عربی منتشر کرد که یک مجموعه از اشعار او به انگلیسی و با عنوان «حرکت در مسیر» (Roving Along) ترجمه شده است. http://www.ensanica.ir/article_11078.html ابو تمّام نام خانوادگی مسیحی خود را تغییر داد و برای خودش شجره‌نامه‌ای عربی جعل کرد. در جوانی در دمشق شاگرد کارگاه بافندگی بود، اما با رفتن به مصر به مطالعه روی آورد. در زمان معتصم خلیفه (حک‍.‍832 – 842 م) شهرتی برای خود به‌‌دست آورد. معاشرت و رفت‌و‌آمدش به دربار معتصم، موجب شهرت بیشتر وی شد. او در دربار معتصم، برجسته‌ترین مداح عصر خود گشت. به ارمنستان و نیشابور سفر کرد و در بازگشت از این سفر، شروع به تألیف حماسه کرد. دیوان ابوتمام یا مجموعه اشعار ابوتمام، به‌طورکلی به حوادث برجسته تاریخی زمان خودش می‌پردازد. http://www.ensanica.ir/article_11090.html این واژه می‌تواند یکی از سه معنای مشخص زیر را داشته باشد: 1- یک مجموعه آب زیرزمینی محصور که برطبق عهد عتیق، زمانی اقیانوسی پیرامون زمین بود. 2- مناطق دوزخی شامل محل اقامت مردگان و قدرت‌های شیطانی و جایی‌که آدم‌های شریر به‌سزای اعمال‌شان می‌رسند. 3- جرمی بی‌نظم که زمین و آسمان‌ها از آن خلق شدند. http://www.ensanica.ir/article_11091.html این واژه به‌طورکلی بار طنزآمیز دارد و تلویحاً به ‌نوشته‌ای مملو از واژگان زبان محاوره‌ای اطلاق می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11092.html در لغت به معنی هماهنگ با سنت‌ها یا قوانین یک مکتب هنری یا ادبی و یا قواعد یک فرهنگستان رسمی. قراردادی یا ظاهری. http://www.ensanica.ir/article_11093.html هر نوع نمایشی که در مدارس و دانشکده‌های انگلستان، در اوایل قرن شانزدهم، نوشته و اجرا می‌شده است. نیز نک SCHOOL DRAMA http://www.ensanica.ir/article_11094.html فرهنگستان ادبیات فرانسه که نخست‌وزیر کاردینال دو ریشلیو آن را در 1634 بنیاد گذاشت و در 1635 به ثبت رسید و غیر از وقفه‌ای که در زمان انقلاب فرانسه به‌وجود آمد، تاکنون به فعاّلیت خود ادامه داده است. هدف اصلی آن حفظ معیارهای ذوق ادبی و پایه‌گذاری زبان ادبی بود. اعضای آن 40 نفر هستند. هرچند این فرهنگستان به‌گونه‌ای محافظه‌کارانه و مخالف ابداعات ادبی در مضمون و شکل فعالیت می‌کند، اما درعین‌حال، اعضای آن جزو نامداران ادبیات فرانسه بوده‌اند که برخی از آنان عبارت‌انداز: پیئر کورنی، ولتر، ژان راسین، شاتوبریان، ویکتور هوگو، ژوزف- ارنست رونان و آنری برگسون. مارگریت یورسنار اولّین زنی بود که در 1980 برای عضویّت در این فرهنگستان انتخاب شد. http://www.ensanica.ir/article_11095.html در پایان قرون وسطا در اروپا، فرهنگستان‌ها ابتدا در ایتالیا برای تحقیق در ادبیات و فرهنگ یونانی و رومی و پس از آن مطالعه در ادبیات ایتالیا شکل گرفتند. یکی از قدیم‌ترین آنها فرهنگستان افلاطون بود که در 1442 در فلورانس بنیاد گذاشته شد. فرهنگستان‌های ادبی در قرون شانزدهم و هفدهم، به‌سرعت در سراسر ایتالیا پدیدار شدند که مشهورترین آنها فرهنگستان کروسکا بود.      فرهنگستان فرانسه، که بعدها معروف‌ترین فرهنگستان ادبی اروپا شد، در 1635 آغاز به‌‌کار کرد. فرهنگستان سلطنتی اسپانیا در 1713 برای حفاظت از زبان اسپانیایی، تأسیس شد و شاخص‌ترین فرهنگ لغت زبان اسپانیایی را با همین هدف منتشر کرد. فرهنگستان‌های علوم، در قرن شانزدهم، آغاز به کار کردند و فرهنگستان‌های هنرهای زیبا، موسیقی، علوم اجتماعی، پزشکی، معدن و کشاورزی از قرن هجدهم به بعد شکل گرفتند. بیشتر کشورهای اروپایی اکنون یک فرهنگستان یا انجمن فرهیختگان دارند که یا به‌وسیلة دولت تأمین مالی می‌شوند و یا به نوعی مرتبط با دولت هستند.      ایالات متحده مانند بریتانیای کبیر، کانادا و سایر کشورهای انگلیسی‌زبان، هیچ‌گونه فرهنگستان علوم و ادبیات دولتی ندارد؛ چرا که در این کشورها عقیده بر این است که فرهنگ، مقوله‌ای است که باید در حوزه فعالیت بخش خصوصی باقی بماند.      نخستین انجمن فرهیختگان در سرزمینی که قرار بود در آینده ایالات متحده نام گیرد، به‌دست بنجمین فرنکلین در 1743 تأسیس و «جامعه فلسفی امریکا» نامیده شد. فرهنگستان امریکایی دیگری با عنوان فرهنگستان هنر و علوم امریکا در 1779 بنیاد گذاشته شد که رقیب آن تلقی گردید. فرهنگستان ملّی علوم در 1863 در واشنگتن دی. سی. تأسیس شد. http://www.ensanica.ir/article_11096.html در عروض به معنای کامل بودن وزن هر مصراع است (یعنی حذف نشدن آخرین هجا در آخر مصراع) نقطه مقابل آن مزاحف (catalexis) یا محذوف بودن هجای نهایی یک بیت است. http://www.ensanica.ir/article_11097.html http://www.ensanica.ir/article_11098.html http://www.ensanica.ir/article_11099.html در عروض به نظم حاکم بر هجاهای تکیه‌دار هر بیت اطلاق می‌شود که معمولاً دارای فواصل یکسانی از همدیگر هستند. عبارت تکیه (accent) اغلب مترادف با تأکید (stress) به‌کار می‌رود، گرچه برخی از اهل عروض تکیه را به ‌‌معنی نوعی از تأکید می‌دانند که معنای معمول کلمه آن را نشان می‌دهد؛ درحالی‌که تأکید به ‌معنی تأکیدات مربوط به وزن است. قس STRESS http://www.ensanica.ir/article_11100.html کرکر کوئین و چارلز شتک، این مجله را بنیاد نهادند که نسخه‌ای تحول‌یافته از نمونه پیشین آن، با عنوان Direction بود که کوئین آن را در ایام تحصیل خود منتشر می‌کرد. اکسنت برخی از بهترین نمونه‌های نوشته‌های معاصر را به‌علت جدید بودن مطالب و نویسندگان معروف منتشر کرد. از جملة این نویسندگان می‌توان والیس استیونز، کترین اَن پورتر، ویلیام گَس، جیمز تی. فَرِل، یودورا ولتی، تامس من، برتولت برشت و ریچارد رایت را نام برد. http://www.ensanica.ir/article_11101.html این نوع شعر مبتنی‌بر تعداد تکیه‌ها یا ضرب‌ها و تعداد هجاها در هر بیت شعر است؛ برای مثال یک ایامبیک پنج‌رکنی متشکل از پنج رکن است که هر یک شامل یک وتر مجموع (ایامب، یا هجای بدون تکیه + هجای تکیه‌دار) است. اگرچه شعر هجایی – ضربی بسیار دقیق و ثابت است، اما تغییرات، هم در محل قرار گرفتن هجاهای مؤکد و هم در تعداد هجاها، اغلب مجاز است. نیز نک METER http://www.ensanica.ir/article_11102.html در شعر ضربی، تعداد کل هجاها در یک بیت، می‌تواند متغیر باشد؛ مشروط بر اینکه تعداد از پیش ‌تعیین‌شده هجاهای تکیه‌دار ثابت بماند. این نظام عروضی در اشعار زبان‌های خانواده آلمانی قدیم، شامل انگلیسی کهن و اسکاندیناوی کهن و همچنین در برخی شعرهای انگلیسی امروز به‌‌کار می‌رود. شعر “What if a Much of a Which of a Wind” اثر ای. ای. کامینگز نمونه‌ای از شعر ضربی است. در ابیاتی از این شعر که در زیر آمده است، تعداد تکیه‌ها (ضرب‌ها)، چهار است درحالی‌که تعداد هجاها، به‌ازای هر بیت از هفت تا ده متغیر است: what if a much of a which of a wind gives the truth to summer's lie; bloodies with dizzying leaves the sun and yanks immortal stars awry$1 blow king to beggar and queen to seem (blow friend to friend: blow to time) -when skies are hangel and oceans drowned, the single secret will still be man نیز نک METER http://www.ensanica.ir/article_11103.html گونه‌ای از طنز که در آن، فرد به بی‌توجهی یا خودداری از انجام کاری وانمود می‌کند که خواهان آن است. دور شدن روباه از باغ‌های انگور در داستان آیسوپ نمونه‌ای از این سبک است. نمونه دیگر کلاسیک آن، امتناع اولیه سزار از پذیرش سلطنت بود، رویدادی که به‌وسیلة یکی از توطئه‌گران در نوشته ویلیام شکسپیر با نام «جولیوس سزار» (Julius Caesar) آمده است. http://www.ensanica.ir/article_11104.html نمایش‌نامه‌های او (بیش از 40 عنوان شناخته شده و حدود 700 بیت محفوظ مانده) عمدتاً ترجمه‌هایی آزاد از تراژدی‌های یونانی و بسیاری از آنها از ائوریپیدس با پی‌رنگ‌های خشن، شخصیت‌آفرینی پرزرق و برق و بلاغت قوی است.      اکشیوس همچنین رساله‌های محققانه متعددی نگاشته است‌: «دیداسکالیکا» (Didascalica) اثری است درباره تاریخ شعر یونان و لاتین، یونان و تئاتر رومی و موضوعات ادبی دیگر؛ و «آنالس» (Annales) که به‌نظر می‌رسد به جنبه‌های گاه‌شماری می‌پردازد. http://www.ensanica.ir/article_11105.html توصیف کلبه من (عنوانش گاهی‌اوقات «کلبه ده فوت مربعی» (The Ten Foot Square Hut) ترجمه شده است) در ارتباط با تأملات شخصی بودایی است که دنیا را برای زیستن در عالم اندیشه ترک کرده و برای تهذیب نفس در کلبه کوچک کوهستانی انزوا گزیده است. این اثر بازتاب عقیده نویسنده در باب فناپذیری زندگی و شامل اندوه گذرا به‌سبب بی‌ثباتی جهان و همچنین توصیف‌های مصائب طبیعی و نزاع‌های خونین میان خاندان‌های تائیرا و میراموتو در اواخر قرن دوازدهم است؛ با بیان این آموزه مکتب بودایی که چیزی را طلب ‌نکردن، طریق فرا گذشتن از رنج زندگی است، این اثر به توصیف خلوت‌گزینی نویسنده با زندگی در مکان‌های کوچک‌تر و باز هم کوچک‌تر می‌پردازد. حتی در آنجا نیز او درمی‌یابد که عشق‌اش به کلبه کوچک، نوعی عدول از مرام ترک تعلقات مادی از جانب اوست. http://www.ensanica.ir/article_11106.html [واژه یونانی آن aképhalos به معنی بی‌سر، از  aبه معنی بی + kephalē به‌ معنی سر] نک HEADLESS http://www.ensanica.ir/article_11107.html در اساطیر یونان، پادشاه افسانه‌ای سجستا (به یونانی: اَگستا) در سیسیل. مادر او، اگستا، را والدینش از تروی و برای نجات جانش از خطر بلعیده شدن به‌وسیلة ماری دریایی، به خارج از تروی فرستادند. او در راه رفتن به سیسیل، خدای رودخانه کریمیسوس را ملاقات کرد و از او اسستز را باردار شد.      اسستز به‌طور چشمگیری در کتاب «انه‌ئید» (Aeneid) ویرژیل حضور دارد و هنگامی‌که آینئاس در سرزمین سیسیل پیاده شد، از او مهمان‌نوازی کرد. ویرژیل، اسستز را برای تأکید بر رابطه اساطیری سیسیل با تروی به‌کار می‌برد. در افسانه‌های یونانی، آینئاس کسی است که نوادگانش روم را بنا کردند، اما خود به هیچ جای دیگری فراتر از سیسیل سفر نکرد. در کتاب انه‌اید، اسستز کار تدفین آنخیسس، پدر آینئاس، را انجام داد و تیری را تا اوج به هوا پرتاب کرد که به ستاره‌ای دنباله‌دار بدل شد که نشان از زندگی سرمدی آنخیسس داشت. http://www.ensanica.ir/article_11108.html آسوادو دیاس در دانشگاه مونته‌ویدئو درس خواند، جایی‌که اولین فعالیت سیاسی‌اش را انجام داد. او در جنبش انقلابی بلانکا (1880-1872) و نیز انقلاب سه رنگ (1885) شرکت داشت. وی حامی آرمان بلانکاها بود که حزبی سیاسی و روستاگرا بودند. اغلب، وی پایه‌گذار گاچیسمو (gauchismo = نهضت ادبی که بر نقش گاوچران‌ها در تاریخ اسپانیایی- امریکایی تأکید می‌ورزید) شناخته می‌شود. آسوادو دیاس اغلب آثارش را در زمان تبعیدش در آرژانتین نوشت. اولین داستان او «بِرِندا» (Brenda, 1886) بود که با یک اثر سه‌گانه مشهور مبتنی‌بر داستان‌های تاریخی درباره جنگ‌های استقلال اروگوئه (از حدود 1808 تا اواخر دهه 1820) دنبال شد که مشتمل بود بر «اسماعیل» (Ismael, 1888)، «ناتیوا» (Nativa, 1890)، «نبرد نعره افتخار» (Grito de gloria, 1893)، «انزوا» (Soledad, 1894) شاهکار اوست. http://www.ensanica.ir/article_11109.html قدیم‌‌ترین نسخه دست‌نویس کمدی موجود از آریستوفانس، که در 425 ق.م. اجرا شد. این اثر نوعی حمله صریح به حماقت جنگ است. کشاورز قهرمان این اثر، به نام دیکائپولیس، که از جنگ خسته شده بود، علی‌رغم مخالفت شدید زغال‌فروشان آشوب‌طلب و خواستار جنگ، به امضای معاهده صلح میان خود و اسپارت‌ها اقدام کرد. دیکائپولیس از این معاهده شخصی استفاده کرده و در سایه آن، به تجارت با متحدان اسپارتی روی می‌آورد. لاماخوس، فرمانده آتنی، سعی در متوقف کردن او داشت، اما لاماخوس در پایان نمایش، شکست‌خورده، رنجور و غمگین بود؛ درحالی‌که دیکائپولیس از زندگی صلح‌آمیز، غذا، شراب و روابط زناشویی لذت می‌برد. http://www.ensanica.ir/article_11110.html داستان‌نویس سرشناسی که به زبان ایگبو (ایبه) می‌نوشت و به‌سبب توصیفات غیراحساساتی از سرگردانی‌های اجتماعی و روان‌شناختی ناشی از رسوم و ارزش‌های تحمیلی غرب بر جامعه سنتی افریقایی مورد ستایش واقع شد. دل‌مشغولی اصلی او افریقای تازه استقلال‌یافته در زمان بحران بود.      آچبی رشته زبان انگلیسی را در دانشگاه ایبادان گذراند و برای مدت کوتاهی، قبل از پیوستن به کارکنان شرکت خبرپراکنی نیجریه در لاگوس، به تدریس پرداخت. او در سال 1967 در «انوگو» با همکاری کریستوفر اوکیگبو شرکتی انتشاراتی راه انداخت؛ سپس بورسیه پژوهشی دانشگاه نیجریه را دریافت کرد و مدتی بعد، استاد زبان انگلیسی شد و تا 1981 (از 1985 با ‌عنوان استاد ممتاز) در این مقام باقی ماند.      اولین داستان آچبی به نام «چیزهای جدا افتاده» (Things Fall Apart, 1958) و نیز اثر دیگر او به نام «تیر خدا» (Arrow of God, 1964) درباره زندگی سنتی مردم ایگبو زبان بود و به درگیری‌های او با قدرت‌های استعماری مربوط می‌شد که به شکل مبلّغان مذهبی و حکومت استثماری جلوه می‌کردند. آثار دیگر او با نام‌های «دیگر راحت نیست» (No Longer at Ease, 1960)، «مردی از مردم» (A Man of People, 1966)، و «تپه مورچه‌ها ساوانا» (Anthills of the Savannah, 1988 ) درباره اشغال و سایر ابعاد زندگی اِفریقایی پس از استعمار بود. آچبی، همچنین مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه، شعر، مقالات و چندین کتاب برای خوانندگان نوجوان منتشر کرد. داستان‌های او به بیشتر زبان‌ها ترجمه شده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11111.html نام رودخانه‌ای در تسپروتیا در اپیروس یونان که پنداشته می‌شد در دوران باستان به هادس (سرزمین مردگان) متعلق باشد؛ چرا که در دره‌های عمیق و تاریکی جریان پیدا می‌کرد و در مکان‌های مختلف به زیر زمین می‌رفت. یک معبد مردگان نیز در ساحل آن قرار گرفته بود. در اساطیر یونانی آکران رودخانه‌ای در هادس است و نام آن گاهی‌اوقات، عموماً به جهان زیرین (دنیای مردگان) اشاره دارد. برخی رودخانه‌های دیگر در یونان نیز آکران نامیده می‌شوند که به‌طور مرسوم، منظور از آنها «رودخانه اندوه» است. http://www.ensanica.ir/article_11112.html او شجاع‌ترین، جذاب‌ترین و سلحشورترین فرد سپاه آگاممنون در جنگ تروا بود. یکی از حکایت‌های داستان‌های غیرهومری از دوران بچگی او می‌گوید که مادرش اکیلیز را در آب رود استیکس فرو برد و با این عمل او را رویین‌تن کرد به‌جز پاشنه پا که از آن قسمت او را گرفته بود که مَثَل «پاشنة آشیل» ریشه در این اسطوره دارد.      از اسطوره‌نویسان بعدی نقل شده که پلئوس از سفیر غیبی شنید که پسرش در جنگ تروا کشته می‌شود، پس او اکیلیز را به دربار لوکومِدِس در اسکوروس فرستاد، جایی‌که او لباس دختران را به تن کرد و به‌عنوان دختری در میان دختران پادشاه سکونت گزید. یکی از دختران پادشاه به نام دیدامیا از او صاحب فرزندی شد به نام نئوپتولموس. پس سفیر غیبی، کالخاس، بشارت داد که تروا نمی‌تواند بدون اکیلیز باشد، از‌این‌رو یونانیان در پی یافتن او برآمدند و او را پیدا کردند.      حماسه هومر به نام ایلیاد، داستان پس از اکیلیز را از جنگ تروا نقل می‌کند که شامل قتل او به‌دست هکتور، پسر پریام پادشاه تروا است. آرکتینوس شاعر در اثر خود «اثیئوپوس» (Aethiopis / که دیگر در دسترس نیست) داستان ایلیاد را این‌گونه ادامه می‌دهد که اکیلیز پس از مثله کردن پادشاه اثیئوپیا، ممنون، و ملکه آمازون، پانته‌زیله، خودش نیز توسط پاریس، فرزند پریام، که تیر او به‌دست آپولو هدایت گردید، کشته شد. http://www.ensanica.ir/article_11123.html معلم فن بلاغت و نویسنده کتاب «لئوکیپه و کلایتوفن» (Leucippe and Cleitophon)، یکی از داستان‌های عاشقانه منثور یونان که پیشرفت داستان‌نویسی در قرون بعدی را تحت تأثیر خود قرار داد.      اطلاعات چندانی از زندگی اکیلیز در دست نیست. این داستان عاشقانه نوعی داستان پرماجرا است که در آن، عشق بر موانع بی‌شمار پیروز می‌شود. راوی اول شخص این داستان خود کلایتوفن است که اکیلیز مدعی است با او در سیدون ملاقات داشته است. سبک کار او گونه‌ای از سبک آتیکی با طرز بیان کاملاً ناب آن و با جملات کوتاه غیرمرتبط، عبارات موازی، توصیفات دقیق و دکلمه‌ها و شرح و بسط‌های متعدد، اغلب به شکل متضاد، مثلاً درجات عشق همزمان به زنان و همجنس‌گرایی است. اکیلیز ابتکار جدیدی در صحنه‌های غافلگیرانه ابداعی تئاتر نشان می‌دهد (لئوکیپه، ظاهراً سه بار می‌میرد، اما دوباره ظاهر می‌شود). اما صفت مشخصه او فقر است و پی‌رنگ داستان توسط وقفه‌های نامرتبط به پس‌زمینه آن منتقل می‌شود. داستان عاشقانه ازسوی منتقدان در روم شرقی مورد ستایش قرار گرفت و از ایام نوزایی بسیار زیاد ترجمه شد. http://www.ensanica.ir/article_11124.html http://www.ensanica.ir/article_11125.html شاعر هلندی که استفاده‌اش از زبان و صور خیال سوررئال بر نسلی از شاعران، که تجربه‌گرا نامیده می‌شدند، تأثیر گذاشت.      آکتربرک در اولین مجموعه شعر منتشر شده‌اش با عنوان «عزیمت» (Afvaart, 1931) درون‌مایة جدیدی را معرفی کرد که در همه آثار او سریان دارد: قدرت جادویی زبان، به‌خصوص عقیده او مبنی ‌بر اینکه شعر می‌تواند احیاکننده محبوب آدمی باشد. او اغلب برای مخاطب قرار دادن محبوب که بیانگر چیزهایی همچون معشوق، خدا، مرگ، زیبایی، شعر و امر مطلق است، از نشانه آپوستروف استفاده می‌کند. دومین مجموعه شعر او به نام «جزیره روح» (Eiland der ziel, 1939) رگه‌هایی از امید را به مضمون اثر می‌افزاید، اما لحن کتاب بعدی او «بن‌بست» (Dead End, 1940) حاکی از یأس و ناامیدی بود.      گزیده‌ای چهارجلدی به نام «نهان‌زادگی» (Cryptogamen, 1946- 1961)، که به زبان‌های زیادی ترجمه شد، شامل «سفیدبرفی» (Sneeuwwitje, 1949) است. از دیگر آثار آکتربرک «ماده» (Stof, 1946)، «اهانت شده» (Hoonte, 1949)، «عبور از آخرین شهر» (Voorbij de Laatste stad, 1955)، و «مجموعه اشعار» (Verzamelde gedichten, 1963) است. http://www.ensanica.ir/article_11126.html داستان‌نویس امریکایی که سبک نوشتن و موضوعات مطرح‌شده از سوی او بازتاب احساسات پانکی موجود در فرهنگ جوانان دهه 1970 بود.      اکر در دانشگاه برندایس و دانشگاه کالیفرنیا در سنت دیگو ادبیات یونان و روم باستان خواند. حرفه اولیه او از کار دفتری تا بازی در فیلم‌های پورنوگرافی را شامل می‌شد. در 1972 عامداً، شروع به انتشار متونی خام و آشفته کرد که به‌شدت از تجربة شخصی او متأثر بودند و به مثابه قیاسی ادبی با پیشرفت‌های معاصر در موسیقی، مُد و هنرهای بصری به‌حساب می‌آمد. اکر از آغاز، آشکارا، مطالب لازم را از نوشته‌های دیگران، سرقت می‌کرد و آنها را با مهارت برای مقاصد نه چندان مثبت خویش به‌‌کار می‌برد. در نخستین اثرش تحت عنوان «زندگی کودکانه تاران‌تولای سیاه» (The Childlike Life of the Black Tarantula, 1973) اقدام به سرقت ادبی، محور تلاش وی برای کسب هویت است. درونمایه‌های مسخ‌شدگی و گرایش جنسیِ عینی او در چندین داستان بعدی وی تحت نام‌های «انتظارات بزرگ» (Great Expectations, 1982)، «دن کیشوت» (Don Quixote, 1986)، و «امپراتوری حماقت» (Empire of the Senseless, 1988) پی‌درپی تکرار شده است. در 1993 کتابی به نام «مادرم: دیوشناسی» (My Mother: Demonology) منتشر کرد که حاوی هفت داستان عاشقانه بود. http://www.ensanica.ir/article_11130.html رمان‌نویس، نمایش‌نامه‌نویس، شاعر و سردبیر انگلیسی که شهرتش به‌سبب عادات و رفتار نامتعارف او بود.      تحصیلات اکرلی به‌علت خدمت سربازی در جنگ جهانی اول متوقف شد. او در جنگ، اسیر و به‌مدت هشت ماه در آلمان زندانی شد. بعد از جنگ در 1921 از دانشکده مادلین کیمبریج فارغ‌التحصیل شد. وی تجربیات دوران جنگش را در نمایش‌نامه «زندانیان جنگ» (The Prisoners of War, 1925) مورد بررسی قرار داد. پنج ماه کار به‌عنوان پیشکار خصوصی یک مهاراجه هندی در 1923، محتوای لازم را برای نگارش اثر طنزش با عنوان «تعطیلات هندو: یک مجله هندی» (Hindoo Holiday: An Indian Journal, 1932) فراهم کرد.      اکرلی در 1928 به رادیو- تلویزیون بریتانیا پیوست؛ از 1935 تا 1959 سردبیر ادبی Listener، هفته‌نامه ادبی بی‌.بی.سی، بود. هرچند تا زمانی که در بی.‌بی.‌سی کار می‌کرد، آثار کمی منتشر نمود، اما رابطه نزدیکی با بسیاری از نویسندگان لندن و مهم‌ترین آنها ایی. ام. فورستر پیدا ‌کرد. طبق نظر خودش، با ارزش‌ترین رابطه‌ را با سگِ گرگی‌ خود داشت؛ او با احساس زیاد در کتاب «سگم لاله» (My Dog Tulip, 1956) از رابطه عمیق عاطفی بین خود و سگش می‌نویسد. رمان کمدی «ما به دنیا از منظر تو فکر می‌کنیم» (We Think the World of You, 1960) را، که داستان عجیب عشق مردی به سگ دوستش است با الهام از تجربیات شخصی‌ خود می‌نویسد. اکرلی در زندگی‌نامة خودنگاشتی با عنوان «پدرم و خودم» (My Father and Myself /که بعد از مرگش در 1968 منتشر شد) زندگی دوگانه و شگفت‌انگیز پدرش را توصیف می‌کند که ثروتمند و واردکننده موز است و مخفیانه در دو مکان جغرافیایی جدا، دو خانواده دارد. مراسلات اکرلی با عنوان «نامه‌های اکرلی» (The Ackerley Letter, 1975) منتشر شده است. http://www.ensanica.ir/article_11131.html داین، نام‌خانوادگی اصلی‌اش فینک (ت. 7 اکتبر 1948، واکیگان، ایلینویز، ایالات متحده) بانوی نویسنده امریکایی که آثارش غالباً علاقه او را به علوم طبیعی نشان می‌دهد.      اکرمن در دانشگاه دولتی پنسیلوانیا (کارشناسی، 1970) و دانشگاه کُرنل در ایتاکا‌ی نیویورک (کارشناسی، 1973؛ کارشناسی ارشد، 1976؛ دکتری، 1978) تحصیل کرد. از 1980 تا 1983 در دانشگاه پیتسبرگ، زبان انگلیسی تدریس کرد و از 1984 تا 1986 برنامة ‌نویسندگان را کارگردانی می‌کرد و نویسنده مقیم دانشگاه واشنگتن، سن‌لوئیس، در میسوری بود. از 1988 او نویسنده شاغل مجله New Yorker بود.      کتاب خاطرات او با عنوان «بر بال‌های افراشته» (On Extended Wings, 1985) برای نمایش در 1987 تعدیل شد. کتاب‌های بعدی او «تاریخ طبیعی حواس» (A Natural History of the Senses, 1990)، «ماه با نور نهنگ و دیگر ماجراها میان خفاش‌ها، پنگوئن‌ها، تمساح‌ها و نهنگ‌ها» (The Moon By Whale Light, and Other Adventures Among Bats, Penguins Crocodilians, and Whales, 1991)، و «تاریخ طبیعی عشق» (A Natural History of Love, 1994) است.      اکرمن موضوعاتی همچون اسیدهای آمینه، ویروس‌ها، شبه‌اخترها و گلبول‌ها را درست مشابه موضوعات دیگر دارای ارزش شعری بالا به‌حساب می‌آورد. مجموعه شعرهای منتشر شده وی «سیارات: یک علفزار کیهانی» (The Planets: A Cosmic Pastoral, 1976)، «همسر نور» (Wife of Light, 1978)، «خانم فاستس» (Lady Faustus, 1983)، و «پلنگ خوش‌خنده: شعرهای جدید و منتخب» (Jaguar of Sweet Laugher: New and Selected Poems, 1991) نام دارند. اکرمن یک مجموعه برنامه رادیویی 9 قسمتی به نام «پندارهایی درباره هستی» (Ideas into the Universe, 1975) را برای رادیو و تلویزیون کانادا نوشت. او همچنین «افول آدم نوپا: خاطره یک غربی» (Twilight of the Tenderfoot: A Western Memoir, 1980) و نمایش‌نامه «تندر وارونه» (Reverse Thunder, 1988) را نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11132.html لوئی ویکتورین، نام‌خانوادگی اصلی ‌او شوکه (ت. 30 نوامبر 1813، پاریس، فرانسه- و. 2 آگوست 1890، نیس) شاعر فرانسوی که بیشتر به‌سبب آثار بدبینانه عمیقش مشهور است. او که به‌وسیلة پدرش در زمینه فلسفه دانشنامه‌ها تعلیم دیده بود، در 1838 برای تحصیل به آلمان سفر کرد و در آنجا با پول آکرمان، که یک لغت‌شناس آلزاسی بود، ازدواج کرد (1843). دو سال بعد شوهرش درگذشت و او برای زندگی با خواهرش به نیس رفت. در آنجا «داستان‌های منظوم» (Contes en vers, 1855) و «داستان‌ها و شعر» (Contes et poésies, 1862) را نوشت، ولی شهرت واقعی او مربوط به «شعر، اولین شعر، نخستین شعر فلسفی» (Poésies, premières poésies, poésies Philosophiques, 1874) است که اثری از نثر محزون و درعین‌حال فاخر می‌باشد که انزجار او را بر ضد درد و رنج بشریت نشان می‌دهد. http://www.ensanica.ir/article_11133.html پیتر (ت. 5 اکتبر 1949، لندن، انگلیس) رمان‌نویس، منتقد، زندگی‌نامه‌نویس و محقق بریتانیایی که رمان‌های وی نوآوری ساختاری و دورنمایی غیرمعمولی از تاریخ ارائه می‌دهد.      اکروید در 1971 از دانشگاه کیمبریج کارشناسی ارشد گرفت و سپس به‌مدت دو سال به دانشگاه ییل رفت. در 1973 به انگلستان بازگشت و به‌عنوان سردبیر مجله The Spectator کار کرد. در 1986 منتقد کتاب Times لندن شد.      اکروید چندین کتاب منتشر کرد که از آن جمله دو مجموعه شعر پوچ‌گرا، مطالعه مبدل پوشی جنسی، و زندگی‌نامه «ازرا پاوند و دنیای او» (Ezra Pound and His World, 1980) است که در 1987 اصلاح و با عنوان جدید «ازرا پاوند» (Ezra Pound)- قبل از گرایش اکروید به داستان‌نویسی- به چاپ رسید. اولین رمان او به نام «آتش‌سوزی بزرگ لندن» (The Great Fire Of London) در 1982 به‌ چاپ رسید و متعاقب آن «آخرین وصیت‌نامة اسکار وایلد» (The Last Testament of Oscar Wilde, 1983)، «هاوکس‌مور» (Hawksmoor, 1985) (برنده جایزه گنکور و جایزه وایت‌بِرِد)، «چترتن» (Chatterton, 1987)، «اولین نور» (First Light, 1989)، «موسیقی انگلیسی» (English Music, 1992)، و «خانه دکتر دی» (The House of Doctor Dee, 1993) منتشر شد. «تی. اس، الیوت: یک زندگی» (T.S. Eliot: A Life, 1984) و «دیکنز» (Dickens, 1990) دیگر آثار زندگی‌نامه‌ای‌ اکروید هستند. http://www.ensanica.ir/article_11134.html روسی آن Akmeist، جمع آن Akmeisty [روسی akmeist از akmē یونانی، مرتفع‌ترین نقطه، اکمه] عضو گروه کوچک شاعران روسی اوایل قرن بیستم که در مقابل آنچه از ابهام و گنگی و تکلف و تصنع که در سمبلیسم مشاهده می‌کردند، عکس‌العمل نشان می‌دادند. نهضت اکمئیست را شاعرانی چون سیرگئی گوردتسکی و نیکالای س. گومیلیوف شکل دادند. آنها تأکید می‌کردند شاعر مانند صنعتگر است و زبان را تازه و با شور و حرارت استفاده می‌کند. اکمئیست‌ها در سنت پیترزبورگ جمع می‌شدند و با مجله ‌Apollon (1909-1917) همکاری می‌کردند. آنها در 1912، «جمعیت شاعران» را بنیاد گذاشتند که برجسته‌ترین اعضای آن آنا آخماتوا و اوسیپ مندیلشتام بودند. به‌علت اشتغال‌شان به قالب و نیز عزلت‌گزینی‌شان، نظام شوروی به اکمئیست‌ها با سوءظن نگاه می‌کرد. گومیلیوف در 1921 به‌سبب اتهام فعالیت در توطئه ضد شوروی متهم و اعدام شد. آخماتوا در بیشترین سال‌های کاری حیاتش، وادار به سکوت شد و مندیلشتام در راه اردوگاه کار اجباری فوت کرد. http://www.ensanica.ir/article_11135.html http://www.ensanica.ir/article_11136.html رمانی نوشته هاینریش بول، که در 1953 در آلمان با عنوان «و حتی یک کلمه حرف نزد» (Und sagte kein einziges Wort) منتشر شد.      حوادث این اثر، که یکی از آثار معروف بول است، بلافاصله بعد از جنگ جهانی دوم در آلمان اتفاق می‌افتد. این اثر ازدواج فِرت و کِتِه بوگنر را مورد بررسی قرار می‌دهد که به تناوب، داستان را روایت می‌کنند. ازدواج آنها از فشارهای روحی ناشی از فقر و کمبود شدید غذا و سرپناه در دوران پس از جنگ متأثر است. فِرت از بچه‌هایش سوء استفاده می‌کند و آن دو از هم جدا می‌شوند. یکی از نهادهایی را که بول هجو می‌کند کلیسای کاتولیک است. در پایان داستان، کِتِه، حامله می‌شود و زن و شوهر با بی‌رغبتی به زندگی مشترک بازمی‌گردند. http://www.ensanica.ir/article_11137.html [مرکب از دو واژه یونانی ákros به معنی بیرونی‌ترین، مرزی + ónyma به‌ معنی اسم] کلمه‌ای که از حرف یا حروف ابتدایی همه کلمات متوالی یا کلمات اصلی یک اصطلاح مرکب ساخته شده است؛ مانند RADAR گرفته شده از radio detecting and ranging و یا SONAR گرفته شده از sound navigation ranging. http://www.ensanica.ir/article_11138.html [یونانی akrostichís، از ákros دورترین، بیرونی‌ترین، خارجی‌ترین + stíchos سطر، بند، بیت] 1- سرایش نظمی کوتاه که از یک یا چند حرف آغازین، میانی یا پایانی متوالی، کلماتی ساخته شود. توشیح که از حروف آغازین تشکیل می‌شود یک ABECEDARIUS را شکل می‌دهد.      کلمه توشیح را نخست، اروتراین سیبیل به‌‌کار برد. او حروف الفبا را بر روی ورق‌هایی نوشته و چنان مرتب کرده بود که حروف آغازین ورق‌ها، یک کلمه را به‌وجود می‌آوردند. توشیح‌ها در میان یونانی‌های دوره اسکندرانی و برخی مجادلات نمایش‌های نویسندگان لاتین چون انیوس و پلوتوس که به‌صورت نظم‌های موشح نوشته شده بودند تا عناوین نمایش‌ها را شرح دهند، متداول بود. راهبان قرون وسطا، نظیر شاعران دوره آلمانی متأخر و نوزایی ایتالیا نیز به توشیح علاقه‌مند بودند. 2- یک نوع جدول کلمات که از اصل توشیح بهره می‌گیرد. شکلی عالی که توشیح در آن دو برابر است؛ به‌گونه‌ای که نه فقط کلمات آغازین سطور، بلکه در جاهایی حروف وسط یا حروف آخر نیز کلماتی را تشکیل می‌دهند. در امریکا یک جدول توشیح مضاعف را الیزابت کینگزلی برای Saturday Review The در 1934 طراحی کرد؛ توشیح در پاسخ به سرنخ‌هایی بود که نویسنده طرح کرده بود و جواب نهایی، عنوان یک اثر ادبی را تشکیل می‌داد. حروف به‌وسیله عدد به جاهای خالی شبیه به جدول کلمات، که نقل قولی را توضیح می‌دهند، وارد می‌شد. http://www.ensanica.ir/article_11139.html [لاتین آن actus، معنای لغوی آن کنش، فعالیت] یکی از قسمت‌های اصلی تئاتر. http://www.ensanica.ir/article_11141.html در اساطیر یونان، اکتیئن پسر ایزد آریستایوس و اوتونویی (دختر کادموس، بنیاد‌گذار تبس در بوئه‌اوتیا)؛ او قهرمان بوئه‌اوتیا و نیز شکارچی بود. براساس «مجموعة اسطوره‌ها» (Metamorphoses) اثر اووید، اکتیئن به‌طور تصادفی الهه آرتمیس را هنگام آبتنی‌کردن می‌بیند، به‌‌‌همین‌علت آرتمیس او را به گوزن تبدیل می‌‌کند که به‌‌وسیله 50 سگ شکاری خودش، تعقیب و کشته می‌شود. در نسخه‌های دیگر آمده است که اکتیئن با تفاخر به آرتمیس مبنی بر اینکه مهارتش در شکار از او بهتر است، آرتمیس را می‌رنجاند. این داستان در عهد باستان بسیار معروف بود و چندین شاعر، تئاتر آن را برای صحنه ‌آماده کردند. (به‌طور مثال «زنان کمان‌دار» (Toxotides) اثر آیسخولوس). http://www.ensanica.ir/article_11160.html [ترجمه práxis یونانی (در کتاب «بوطیقا» (Poetics) ارسطو)] 1- رویداد یا مجموعه رویدادهای تخیلی یا واقعی که موضوع نمایش‌نامه، شعر یا نوشتة دیگری را تشکیل می‌دهند 2- شرح سلسله رویدادهایی در یک نمایش یا اثر داستانی که طرح داستان یا پی‌رنگ نیز نامیده می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11161.html روساریو د، نام‌ خانوادگی کامل او آکونیا ای ویلیانوا واثالا ایگلاسیا، نام مستعار، رمیخیو آندرِس ثالافون (ت. 1851، مادرید، اسپانیا- و. 1923، خیخون) نمایش‌نامه‌نویس، مقاله‌نویس و نویسندة داستان‌ کوتاه اهل اسپانیا که به‌سبب دیدگاه‌های آزادی‌خواهانه جنجال‌برانگیزش مشهور شد. از دوران آغازین حیات آکونیا تقریباً چیزی نمی‌دانیم. او یکی از معدود نمایش‌نامه‌نویسان زن اسپانیاست که به‌واسطه علاقه‌اش در پرداختن به موضوعات مذهبی نظیر تعصب دینی، الحاد، عدم مشروعیت، ازدواج عرفی (و امکان طلاق در کلیسای کاتولیک رومی اسپانیا) و اصلاح نظام قضایی، نویسنده‌ای تندرو به‌شمار می‌رود. بیشترین شهرت آکونیا برای نمایش‌نامه منظوم اوست: «رینزیِ مردم‌دوست» (Rienzi el tribuno, 1876) که این غمنامه، مبیّن تلاش‌های بی‌حاصل کولا دی رینزو، نماینده مردم در مجلس عوام روم در قرن چهاردهم، برای بازگرداندن عظمت روم باستان است. نویسنده در نمایش‌نامه «عشق به میهن» (Amor a la patria, 1877) مقاومت دهقانان در برابر ناپلئون را ستوده و نجابت قهرمانی زنان را در برابر رشوه‌خواری و فساد شخصیت‌های مرد به نمایش می‌گذارد. «پدر خوئان» (El padre Juan, 1891)، که با حمله‌اش به روحانیون ریاکار رسوایی به بار آورد و «صدای ملت» (La voz de la patria, 1893) از دیگر نمایش‌نامه‌های منظوم هستند.. «نجواهای درون» (Ecos del alma, 1876)، «مرگ بهنگام» (Morirse a tiempo, 1880)، و «احساس و اندیشه» (Sentir y pensar) مجموعه‌های شعر آکونیا هستند. او همچنین آثاری را نگاشته است که به تلاش‌های مربوط به رهاندن سیاست‌های اجتماعی از قید سنّت کمک می‌کند. اثر «جنایت خیابان فوئنکارال: تنفر از جنایت و افسوس خوردن برای جنایتکار» (El crimen de la calle de Fuencarral; odia el delito y compadece al delincuente, 1880$1)، که بر یک مورد قتل جنجالی مبتنی است، در آن زمان فراخوانی تندرویانه برای شناخت ریشه‌های اجتماعی جرم و جنایت بود. http://www.ensanica.ir/article_11162.html (نام کامل آن ایدا؛ یا آردر: وقایع‌نامه یک خانواده) رمانی نوشته ولادیمیر ناباکوف به زبان انگلیسی که در 1969 منتشر شد. این اثر با حجم قابل توجه و شجره‌نامه‌ای که در تصویر اول کتاب دارد، یاد رمان‌های بزرگ نوشته‌شده به زبان مادری نویسنده- روسی- در قرن نوزدهم را زنده می‌کند، اما ایدا جسورانه در صدر آثار پیشین او قرار می‌گیرد. ناباکوف در روایت پرمحتوا و عامه‌پسندش از سرگذشت خانواده وین- دورمانوف دو پسر عموی نامشروع حاصل از زنا با محارم (به‌ نام‌های ون و ایدا)، کشوری ترکیبی با نام آمروسیه، سیّاره‌ای آشنا اما عجیب با نام آنتیترا و گستره‌ای انعطاف‌پذیر از زمان را خلق می‌کند. این رمان سرگذشت عشاق را از دوران با صفای کودکی تا جدایی پرشور و پیوند مجدد و ادامه زندگی با محبت و مشترک تا سال‌های پیری را روایت می‌کند. این اثر سبک روایی غنی، عبارات خارجی ترجمه نشده و اطلاعات محرمانه و تلمیحات ادبی بی‌شماری را در خود دارد. http://www.ensanica.ir/article_11163.html [از ریشه عربی] مفهومی اسلامی که تبدیل به یک نوع ادبی متمایز به‌علت نگرش‌های وسیع انسان‌گرایانه‌اش شد؛ این نوع در اوج تمدن عباسیان در طی قرن نهم توسعه یافت و اهمیت آن تا پایان قرون وسطای مسلمانان ادامه داشت. مفهوم اولیه این واژه فقط «عرف رفتار» یا «رسم» بود، رسومی که از نیاکان کهن عرب که الگویی برای جوانان بودند، به ارث آمده بود. ازآنجاکه چنین چیزی در دنیای اسلام قرون وسطا بسیار ارزشمند دانسته می‌شد، کلمه ادب معانی ضمنی پرورش خوب، تواضع و مدنیت را به‌دست آورد. پابه‌پای معانی اجتماعی و مبسوط فوق و برآمده از آنها معنی دیگری از بعد تفکر در ادب به‌وجود آمده، مفاهیمی نظیر دانستن شعر، خطابه، تاریخ قبایل اعراب باستان، دستور زبان، ریشه‌شناسی لغات، و تمدن‌های غیرعرب از معانی ضمنی ادب شده و به اشخاص واجد این توانایی‌ها این قابلیت را می‌داد که باتربیت یا ادیب خوانده شوند. تاریخچه گسترده و غنی ادب با موفقیت‌های بشر سروکار داشت و به سبکی گویا و منعطف که مملو از لغات و اصطلاحات غامض بود نوشته می‌شد. ازجمله مشهورترین نویسندگان ادب، رساله‌نویس قرن نهم، جاحظ بصری و پیروانش در قرن یازدهم چون ابوحیان توحیدی، و ابن‌قتیبه، نقاد، لغت‌شناس و کلامی قرن نهم در کوفه، و معرّی، شاعر قرن یازدهم، بودند. بااین‌حال، وقتی‌که عصر طلایی عباسیان به پایان رسید، مرزهای ادب به آثار ادبی نظیر شعر، نثر مسجّع، و تمثیل‌های داستانی (مقامه) محدود شد. ادب در دنیای جدید عرب به معنی ادبیات است. http://www.ensanica.ir/article_11164.html [در لاتین adagium ضرب‌المثل] گفته‌ای که اغلب به‌صورت تمثیلی، در میان عامه رواج می‌یابد. از آن جمله‌اند: «اگر کفش اندازه پایت است آن را بپوش»؛ «از ماهیتابه در آتش افتادن»؛ «سحرخیز باش تا کامروا شوی». اراسموس محقق در 1508 مجموعه معروفی از ضرب‌المثل‌ها را تحت عنوان adagia منتشر کرد. نیز نکPROVERB http://www.ensanica.ir/article_11165.html پل (ت. 7 دسامبر 1862، پاریس، فرانسه- و. 1 ژانویه 1920، پاریس) نویسنده‌ای که آثار اولیه او نمایندة مکاتب ناتورالیست و سمبولیست بود و بعدها به‌سبب رمان‌های تاریخی و جامعه‌شناختی‌اش به شهرت چشمگیری دست یافت. چاپ اولین رمان ناتورالیستی وی با عنوان «جسم آرام» (Chair molle, 1885) منجر شد تحت پیگرد قانونی قرار گیرد. دومین رمانش با عنوان «عصرانه در میراندا» (Le Thé chez Miranda, 1886)، که آن را با همکاری ژان مورئاس نوشت، یکی از نمونه‌های اولیه سمبولیسم به‌شمار می‌رود. او در 1899 با رمان «نیرو» (La Force) نگارش مجموعه رمان‌هایی را آغاز کرد که زندگی فرانسوی را در طی سال‌های 1800-1830 به ‌تصویر می‌کشید. رمان دیگر او با عنوان «در آفتاب ژوئیه» (Au soleil de Juillet) در 1903 منتشر شد. او بسیار سفر کرد و براساس سفرهای امریکایی‌اش دو کتاب نوشت: «مناظر امریکایی» (Vues d'Amerique, 1906) و «تراست» (Le Trust, 1910). زندگی‌نامه شخصی او در قالب رمان و با عنوان «جوانی و عشق‌های منوئل اریکور» (Jeunesse et amours de Manuel Héricaurt) در 1913 منتشر شد. http://www.ensanica.ir/article_11166.html در آیین یهودی- مسیحی و در سنت‌های اسلامی، انسان‌های اولیه، والدین نژاد بشر. انجیل خلقت آنها را به دو گونه روایت می‌کند: در روایت اول که به قرن پنجم یا ششم ق.م برمی‌گردد (کتاب پیدایش 1:1 - 2:4) خداوند در روز ششم خلقت، انسان را با تجسم خود به هر دو شکل مذکر و مؤنث خلق کرد. براساس روایت طولانی‌تر دوم از قرن دهم ق.م (کتاب پیدایش 7-2:5، 4:1-2:15، 4:25) خداوند هنگامی که زمین هنوز خالی بود، آدم را از خاک زمین سرشت و نفخه زندگی را به سوراخ‌های بینی او دمید. سپس خداوند به آدم، باغ بهشت را عطا کرد تا از آن تمتع کند، اما به وی دستور داد که از میوه درخت دانش خوب و بد نخورد و کیفر آن را مرگ قرار داد. پس از آن خداوند، حیوانات دیگر را خلق کرد، اما دریافت که این موجودات برای کمک به آدم کافی نیستند و برای او همدمی قرار داد. خداوند آدم را به خواب فرو برد، یکی از استخوان‌های دنده او را برداشت و بدین‌ترتیب از آن همدم جدیدی، حوا، را خلق کرد. هر دو بی‌گناه بودند تا اینکه حوا تسلیم وسوسه شیطان شد و آدم نیز همراه با او میوه ممنوع را خورد. به‌علت این گناه، خداوند آدم و حوا را از بهشت بیرون راند. اولین بچه‌های آنها قابیل و هابیل بودند. در داستان قرآنی آدم و حوا، خدا آدم را از خاک سرخ خلق کرد، اما او را با چنان دانشی بالا برد که به فرشتگان دستور داده شد بر او سجده کنند. همه، این کار را انجام دادند به‌جز فرشته ابلیس (شیطان) که بعداً آدم و حوا را وسوسه کرد تا از میوه ممنوع بخورند. خداوند آنها را از باغ بهشت بیرون راند و اولاد آنها را محکوم کرد که مانند دشمن با یکدیگر زندگی کنند، اما از سر رحمت، خداوند آدم و اولاد او را به هدایت جاودان بشارت داد به شرط آنکه از او پیروی کنند نه از شیطان. چندین نویسنده، داستان آدم و حوا را مورد بحث قرار داده‌اند که دو تن از برجسته‌ترین آنها جان میلتن، در کتاب «بهشت گمشده» (Paradise Lost) و فریدریش کلوپشتوک، در کتاب «مسیح» (Der Messias) هستند. بن‌مایه بسیاری از آثار ادبی از داستان آدم و حوا منشأ گرفته است که از آن جمله می‌توان به مفاهیمی نظیر زوال معصومیت و ارتکاب گناه، بهشت به‌عنوان نمادی از معصومیت و پاکی، سیب به‌عنوان نمادی از وسوسه، شیطنت مار و «علامت قابیل» اشاره کرد. نیز نک LILITH http://www.ensanica.ir/article_11167.html رمانی نوشته جرج الیوت، که در 1859 در سه جلد منتشر شد. عنوان اثر از شخصیت اصلی داستان گرفته شده که نجار است و عاشق زنی می‌شود که از مرد دیگری باردار شده است. گرچه بید تلاش می‌کند به وی کمک نماید، اما سرانجام او را از دست می‌دهد و با دینا ماریس، که یک مبلّغ متدیست است، به خوشبختی دست می‌یابد. ادم بید اولین رمان بلند الیوت بود. واقع‌گرایی استادانه این اثر- که به‌عنوان مثال در به‌‌کارگیری لهجه داربیشر آشکار است- همان روح ظرافت مبتنی‌‌بر حقیقت و پرداختن به‌ جزئیات را به ادبیات داستانی انگلیس بخشید که جان راسکین در دوران پیش از رافائل توصیه می‌کرد. اما آنچه در این اثر داستانی بدیع به‌‌نظر می‌رسید ترکیب همدردی عمیق انسانی و قضاوت‌های خشک اخلاقی بود http://www.ensanica.ir/article_11168.html نیز: آدان لوبوسو یا آدان گوژپشت (ت. حدود 1250، آراس، فرانسه- و. 1306، ناپل [ایتالیا]) شاعر، موسیقی‌دان و مبدع اولین تئاتر غیرمذهبی فرانسوی. اثر «نمایش چمنزار» (Jeu de la feuillée) یک خیال‌پردازی طنز‌آمیز براساس زندگی خودش است که هنگام عزیمت به پاریس برای ادامه تحصیل، برای خنداندن دوستانش نوشت. او در مقام شاعر و موسیقی‌‌دان درباری وابسته به انجمن هنر از ناپل دیدن کرد و به‌علت آهنگ‌های چندصدایی ساخته شده‌اش و همچنین تولیدات موضوعی‌اش به‌عنوان بنیاد‌گذار اپرای کمدی شهرت پیدا کرد. از آثار دیگرش «نمایش روبن و ماریون» (Jeu de Robin et de Marion)، و «نمایش زائر» (Jeu du pélérin) است. http://www.ensanica.ir/article_11169.html لوئی (ت.23 مارس 1899، بلاتو، اسلوونی، اتریش- مجارستان- و. 4 سپتامبر 1951، نزدیک ریگلزویل، نیوجرزی، ایالات‌ متحده) رمان‌نویس و روزنامه‌نگاری که در زمینة تجربیات اقلیت‌های امریکایی خصوصاً مهاجران اوایل دهه 1900 مطالبی نوشت. آدامیچ در چهارده سالگی از کارنیولا (اکنون در اسلوونی) به ایالات متحده مهاجرت کرد و در 1918 تبعه آنجا شد. او راجع به آنچه که آن را ناتوانی و شکست جامعه چندملیتی امریکا می‌خواند، مطالبی را در «خندیدن در جنگل» (Laughing in the Jungle, 1932) نوشت. وی با دریافت پژوهانه از گوگنهایم به اسلوونی بازگشت و ماجرای آن سفر، اساسی برای تألیف کتاب «بازگشت بومی» (The Native's Return, 1934) شد. پس از انتشار دو داستان موفق «نوه‌ها» (Grandsons, 1935) و «گهواره زندگی» (Cradle of Life, 1936)، اولین رمانش «خانه‌ای در آنتیگوا» (The House in Antigua, 1937) چاپ شد. کتاب بعدی او با عنوان «امریکای من» (My America, 1938) ترکیبی از خاطرات او و فلسفه اجتماعی است که رؤیای وی راجع به جامعه امریکایی متحد را در قالب طرح کلی بیان می‌کند. آدامیچ، که به‌‌شدت سیاسی بود، از تجزیه کشور یکپارچه یوگسلاوی رنج می‌برد و سرانجام خودکشی کرد. http://www.ensanica.ir/article_11170.html http://www.ensanica.ir/article_11171.html آرتور (ت. 23 آگوست 1908، کیسلاووتسک، روسیه- و. 16 مارس‌1970، پاریس، فرانسه) نویسنده پیشرو و یکی از بنیادگذاران و از مهم‌ترین نمایش‌نامه‌نویسان تئاتر پوچی. خانواده ارمنی و ثروتمند آداموف در 1912 روسیه را ترک کردند و در فرویدنشتات آلمان ساکن شدند. او بعداً در ژنو، ماینتس و پاریس تحصیل کرد. خانواده‌اش در 1924 در پاریس اقامت گزیدند و او همکاری با گروه سوررئالیست را شروع کرد. وی گاهنامه Discontinuité را سردبیری می‌کرد و شعر می‌سرود. در 1938 به آشفتگی روانی دچار شد. بعداً «اعتراف» (L’Aveu, 1938-43) را نوشت که روایت خودنگاشتی از وجدان زجر‌کشیده‌اش است و حس وحشتناک بیزاری او را به تصویر می‌کشد. آداموف شدیداً تحت تأثیر نمایش‌نامه‌نویس سوئدی آوگاست استریندبری، که به‌وسیله او بحران‌های ذهنی خود را شناسایی کرد، و همین‌طور فرانتس کافکا بود. او نوشتن نمایش‌نامه‌ها را در 1947 شروع کرد. اولین نمایش‌نامه وی، «هجو» (La Parodie) راجع به ساعت بدون عقربه‌ای است که به‌‌طور ترسناکی، پیش چشم افرادی که دائم راجع به وقت و زمان از یکدیگر سؤال می‌کنند، ظاهر می‌شود. در نمایش‌نامه «تهاجم» (L’Invasion) او تلاش دارد تا شرایط انسان را به شکل واقع‌گرایانه‌ای به تصویر بکشد. سومین نمایش‌نامه او «رژه بزرگ و کوچک» (La Grande et La Petite Manoeuvre) نمایندة تأثیر آنتونن آرتو نظریه‌پرداز تئأتر خشونت است. «استاد تاران» (Le Professeur Taranne/ در 1953 اجرا شد) راجع به استاد دانشگاهی است که نمی‌تواند فراخور نقش عمومی خود زندگی کند. در معروف‌ترین نمایش‌نامه‌اش با عنوان «پینگ‌پنگ» (Le Ping-pong/ در 1955 اجرا شد)، تصویر اصلی و قدرتمند داستان، ماشین پین‌بال است که در آن شخصیت‌ها خود را تسلیم بازی شانسی و بی‌هدف و بی‌پایان می‌کنند و به‌طور کامل، بیهودگی اعمال و تمایلات انسان در چسبیدن به اهداف غلط را نشان می‌دهد. نمایش‌نامه‌‌های بعدی آداموف «پائولو پائولی» (Paolo Paoli, 1957)، «بهار هفتاد و یک» (Le Printemps 71, 1961)، و «سیاست بازماندگان» (La Politique des restes, 1963) دربرگیرندة گفته‌های سیاسی افراطی بود. اگرچه علاقه‌اش به تجربه کردن نمایشی و مهیج همچنان تداوم داشت، سرانجام آداموف این‌گونه نتیجه می‌گیرد که زندگی عبث نیست، بلکه فقط سخت است و بنابراین خودکشی می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11172.html ابیگیل، نام ‌خانوادگی اصلی او اسمیت (ت. 11 نوامبر [22 نوامبر در تقویم گرگوریان] 1744، ویمت، مساچوستس- و. 28 اکتبر 1818، کوئینسی، مساچوستس، ایالات‌ متحده) نامه‌نگار پُرکاری که مکاتباتش تصویر صمیمی و روشنی از زندگی جمهوری جوان امریکا را نشان می‌دهد. اگرچه آموزش رسمی ابیگیل اسمیت اندک بود ولی او خواننده مشتاق و حریص متون تاریخی بود. چندین‌بار فاصلة اجباری او از همسرش، جان ادمز، ازجمله یک دوره ده ساله، هنگامی‌که او در کنگره قاره‌ای در فیلادلفیا بود، سبب پیدایش جریانی از مکاتبات و نامه‌نگاری و رشد نبوغ خانم ادمز به‌‌عنوان یک نامه‌نگار شد. نداشتن طبع هنری و سادگی او دوره‌ای را در زندگی‌اش ایجاد کرد تا تلفیق جذابی از نظرهای وی راجع‌ به مسائل روزمره و مشاهداتش از وقایع مهم دوران انقلابی پدیدار شود. به ‌دنبال معاهده صلح 1783، خانم ادمز در خارج از کشور در پاریس، لاهه و لندن به همسرش پیوست. نامه‌های وی به دوستان و خانواده‌اش مجدداً سلسله‌ای از یادداشت‌های متنوع را در زمینه عادات و سنت‌های ملل به تصویر می‌کشد. مکاتبات او حتی پس از بازگشت به ایالات متحده نیز ادامه پیدا کرد. چاپ‌های متوالی نامه‌های خانم ادمز (1840، 1876، 1963، 1947) به‌صورت دوره‌ای، تحسین عموم در زمینه مشارکت او در خلق منبع اصلی تاریخ دوره پیشین امریکا را برانگیخته است. http://www.ensanica.ir/article_11173.html (ت. 21 آوریل 1842، دورچستر، مساچوستس، ایالات متحده - و. 8 مارس 1918، راکسبری، مساچوستس) شاعر محلی امریکا که به‌خاطر شعرهای طنزآمیزش به لهجه آلمانی- پنسیلوانیایی معروف است. ادمز در نوجوانی به استخدام یک کارخانه نساجی درآمد. بعد از خدمت در ارتش، در خلال جنگ داخلی امریکا به بوستون بر‌گشت و در آنجا خود را در نقش تاجر منسوجات و کالاهای لوکس تثبیت ‌کرد. در 1872 سرودن شعرهای طنز را برای گاهنامه‌ها و روزنامه‌ها به زبان آلمانی- پنسیلوانیایی آغاز می‌کند. مجموعه شعرهایش «لیدل یاکوب اشتراوس و دیگر شعرها» (Leedle Yawcob Strauss, and Other Poems, 1877) و «شروه‌های محلی» (Dialect Ballads, 1888) نام دارند. کامل‌ترین نوشته‌های منظومش یعنی یاکوب اشتراوس و دیگر شعرها با نقاشی‌هایی از «باز» (Boz) در 1910 منتشر شد. http://www.ensanica.ir/article_11174.html (ت. 11 مارس 1952، کیمبریج، انگلستان) نویسنده انگلیسی آثار فکاهی که با استفاده از شخصیتی بدشانس که با نیروهای اجتماعی خارج از اختیارش درمی‌افتد، زندگی معاصر را به تمسخر می‌گیرد. شهرت ادمز عمدتاً به‌علت نگارش سلسله آثار شبه علمی- تخیلی است که نام کلی آنها «کتاب راهنمای سفر رایگان به کهکشان» (The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy) است. ادمز از دانشگاه کیمبریج مدرک کارشناسی و کارشناسی‌ارشد ادبیات انگلیسی را اخذ کرد. ویراستار مجموعه‌ای تلویزیونی به نام «دکتر کی» (Dr. Who) بود و از 1978 تا 1980 برای بی.‌بی.‌سی متن می‌نوشت. دورة راهنمای سفر رایگان شامل «رستوران ِته جهان» (The Restaurant at the End of the Universe, 1980)، «زندگی، جهان و همه‌چیز» (Life, the Universe and Everything, 1982)، «خداحافظ، و سپاس برای همه ماهی‌ها» (So Long, and Thanks for All the Fish, 1985)، «بیشتر از راهنمای کامل سفر رایگان» (More Than Complete Hitchhiker’s Guide, 1990)، و «غالباً بی‌خطر» (Mostly Harm-less, 1992) است. ادمز نوع ادبی داستان پلیسی را با «کارآگاه کامل، دِرک جنتلی» (Dirk Gently’s Holistic Detective Agency, 1987)، و «وقت عصرانه تاریک و طولانی روح» (The Long Dark Tea-Time of the Soul, 1988) به تمسخر گرفت. آثار دیگر او «معنی لیف» (The Meaning of Liff, 1983 / به همراه جان لوید)، و «کتاب رهایی کاملاً خنده‌دار کریسمس» (The Utterly Utterly Merry Comic Relief Christmas Book/ ویراستار همکار، با پیتر فینچم؛ 1986) هستند. http://www.ensanica.ir/article_11175.html لقب او اف. پی. اِی. (ت. 15 نوامبر 1881، شیکاگو، ایلینویز، ایالات متحده- و. 23 مارس 1960، نیویورک) ستون‌نویس روزنامه‌ها، مترجم، شاعر و شخصیت رادیویی امریکایی که انتشار همزمان ستون طنز او در چندین روزنامه سبب شد تا لقب پدرخوانده ستون روزنامه‌های معاصر را کسب کند. دوره زندگی روزنامه‌نگاری ادمز در 1903 با کار در مجله Chicago شروع شد. سال بعد او به نیویورک رفت و برای چندین روزنامه مطلب نوشت. ستون او با عنوان «برج هدایت» در مجله Herald Tribune و چندین روزنامه امریکایی دیگر از 1913 تا 1937 با دو وقفه موقت چاپ ‌شد: یکی در طول سال‌های جنگ جهانی اول هنگامی ‌که ادمز، ستونی را برای مجله Stars and Stripes می‌نوشت و دیگری از 1923 تا 1931 هنگامی که برای مجله World نیویورک کار می‌کرد. ستون‌های کنایه‌دار و خوش‌سبک او در برگیرنده انتقادهای دقیق و غیررسمی وی از صحنه معاصر ایالات متحده بود. ستون‌های روز شنبه او تقلیدی از زبان و سبک خاطره‌نویسی روزانه سمیوئل پپیس بود و این‌گونه، ادمز با احیای علائق پپیس اعتبار کسب کرد. چاپ‌های مجدد آن در «خاطرات روزانه سمیوئل پپیس‌ ما» (The Diary of Our Own Samuel Pepys, 1935) جمع‌آوری شده است. شعر ادمز سَبُک و قافیه‌دار بود. این اشعار در ده جلد جمع‌آوری شده است که با «سرسره‌سواری روی کوه پارناس» (Tobogganning on Parnassus, 1911) شروع شده و جلد نهایی آن، «لوت مالیخولیایی» (The Melancholy Lute, 1936)، گلچین انتخابی ادمز از سی سال نگارش خویش است. در 1938 ادمز یکی از اعضای کارشناسان نمایش رادیویی «لطفاً، اطلاعات» (Information, Please) شد. http://www.ensanica.ir/article_11176.html (ت. 16 فوریه 1838، بوستون، مساچوستس، ایالات متحده- و. 27 مارس 1918، واشنگتن دی. ‌سی.) مورخ امریکایی، ادیب و نویسندة یکی از برجسته‌ترین آثار خودزندگی‌نامه‌ای ادبیات غرب با عنوان «تربیت هنری ادمز» (The Education of Henry Adams, 1918). وی نتیجه جان ادمز و نوه جان کوئینسی ادمز بود که هر دوی آنها رؤسای جمهوری ایالات متحده امریکا بودند. او در 1858 از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد و به سفری طولانی در قاره اروپا رفت. در 1816 به همراه پدرش، که در آن زمان نماینده ایالات متحده در انگلستان بود، به لندن رفت و در آنجا تا 1868 به‌عنوان منشی خصوصی وی خدمت کرد. به ‌هنگام بازگشت به ایالات متحده به‌عنوان خبرنگار روزنامه The Nation و سایر روزنامه‌های مطرح آن روزگار به واشنگتن دی. ‌‌سی. رفت. وی مقالات بی‌شماری را به رشته تحریر درآورد که در‌ آن، به افشاگری در خصوص فساد سیاسی می‌پرداخت و فعالیت‌های اصلاح‌طلبانه خود را در مقام سردبیر روزنامه North American Review (1870-1876) ادامه داد، اما با شکست هاریس گریلی در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری ایالات متحده، روحیه خویش را از دست داد. وی در کتابی که به‌صورت ناشناس و بدون نام نویسنده با عنوان «دموکراسی، داستانی امریکایی» (Democracy, an American Novel, 1880) منتشر کرد بی‌اعتمادی خود به مردم امریکا را روایت کرد. در 1870 به‌عنوان استاد تاریخ دوره قرون وسطا در دانشگاه هاروارد مشغول تدریس شد. در 1877 از سمت خویش استعفا کرد و اندکی پس از آن، دو اثر زندگی‌نامه‌ای با عناوین «زندگی البرت گلاتین» (The Life of Albert Gallatin, 1879) و «جان رندلف» (John Randolph, 1882) به رشته تحریر درآورد. تحقیقاتی که در زمینه دموکراسی در ایالات متحده انجام داد، دستمایه تدوین و نگارش اثری نه جلدی با عنوان «تاریخ ایالات متحده امریکا» (History of the United States of America, 1889-91) شد که اثری عالمانه است و توانست به‌سرعت توجه همگان را به خود جلب کند. در 1884 کتابی را با عنوان «اِستر» (Esther) با نامی مستعار به ‌چاپ رساند. سال بعد از آن، همسرش مریئن هوپر (معروف به کلوور) پس از سیزده سال زندگی مشترک با وی دست به خودکشی زد. از دهه 1870 تا سال‌های پایانی عمر ادمز، متفکران امریکایی در منزل وی جمع می‌شدند تا در خصوص موضوعاتی نظیر هنر، علوم، سیاست و ادبیات به ‌بحث و تبادل‌نظر بپردازند. نزدیک‌ترین دوستان وی کلرنس کینگ، زمین‌شناس، و جای هی، دیپلمات، بودند؛ به‌گونه‌ای که نمی‌شد ادمز را از کینگ جدا کرد. مکاتباتی را که این دو با یکدیگر داشتند می‌توان اثری مرجع به‌‌حساب آورد که در آن، تمام مسائل از غیبت‌کردن‌ها گرفته تا اصلی‌ترین جریانات فکری آن زمان یافت می‌شود. ادمز در طی چند سفری که به فرانسه داشت، به تحقیق و پژوهش درخصوص حکومت‌های مذهبی دوران قرون وسطا پرداخت و در اثر خویش با عنوان «مون سن- میشل و شارتر» (Mont-Saint-Michel and Chartres, 1913) نگاه قرون وسطا به جهان را از روی شواهد موجود در کلیساهای جامع فرانسه روایت کرد. اثر دیگر وی تربیت هنری ادمز، که تکمله‌ای بر «شارتر» (‍Chartres) است، به‌عنوان بهترین اثر وی محسوب می‌شود و از میان همة زندگی‌نامه‌‌های خود‌نگاشت درحکم یکی از برجسته‌ترین‌ها به‌حساب می‌آید. ادمز در 1908 به ویرایش مکاتبات و خاطرات دوست خود جان‌ هی پرداخت که از 1898 تا 1905 وزیر امور خارجه امریکا بود. آخرین اثر وی با عنوان «زندگی جورج کبوت لاج» (The Life of George Cabot Lodge) در 1911 منتشر شد. http://www.ensanica.ir/article_11177.html (ت. 9 دسامبر 1899، بروکلین، نیویورک، ایالات متحده- و. 27 ژوئن 1988، نیو میلفورد، ایالت کانتیکات امریکا) شاعر غزلسرا و مربی امریکایی که اشعارش ترجمان احساسات و عواطف و طبیعت با دید تقریباً عرفانی است. ادمز، پس از فارغ‌التحصیلی از کالج بارنرد (1922 در مقطع کارشناسی) در 1924 به‌‌عنوان ویراستار نشریه ادبی The Measure مشغول به‌کار شد. او تشویق شد تا کتاب شعر خود را به نام «بازندگان» (Those Not Elect) در 1925 چاپ کند. وی مدت دو سال را در فرانسه گذراند (1928-1930) و مجموعه دوم شعرش با عنوان «شاهین بزرگ و دیگر اشعار» (High Falcon & Other Poems) در طول این دوره منتشر شد. او در نیویورک به آموزش شعرسرایی پرداخت و در 1932 «ترانه‌های فرانسوا ویون» (Lyrics of François Villon) را تصحیح و بعد از 1933 به‌ ندرت اثری را چاپ کرد، اما در دانشکده و دانشگاه‌های مختلف امریکایی سال‌ها تدریس نمود و به‌عنوان مشاور در زمینه شعر در کتابخانه کنگره (1948-1949) خدمت کرد. اشعارش با عنوان «گزینه اشعار» (Poems, a Selection, 1954) برنده جایزه شعر بولینگن شد. http://www.ensanica.ir/article_11178.html (ت. 26 ژانویه 1871، دانکرک، نیویورک، ایالات متحده- و. 15 نوامبر 1958، بوفرت، کارولینای جنوبی) روزنامه‌نگار امریکایی و مؤلف بیش از 50 کتاب داستانی، زندگی‌نامه و مقاله. ادمز در 1891 از کالج همیلتن فارغ‌التحصیل شد و تا 1900 برای مجله New York Sun کار کرد. از 1901 تا 1905 در سمت‌های مختلفی با اتحادیه مک‌کلور و مجله آن McClure's Magazine همکاری کرد. ادمز که به‌عنوان یکی از معروف‌ترین افشاگران آن دوره شناخته می‌شد، در 1905 با نشریه Collier’s, the National Weekly با نوشتن مقاله و پرده برداشتن از داروهای تقلبی همکاری کرد. وی این همکاری را با The Great American Fraud (1906) ادامه داد که به تصویب قانون «غذا و داروی سالم» در همان سال کمک شایانی کرد. در مقالاتی که در 1915-1916 در New York Tribune نوشت، اقدامات ناشایست در تبلیغات را به سخره گرفت. وی در رمان «خوشگذرانی» (Reverly, 1926) و زندگی‌نامه وارن جی. هاردینگ با عنوان «دورة شگفت‌انگیز» (Incredible Era, 1939) از رسوایی‌های دولت‌ هاردینگ پرده برمی‌دارد؛ او همچنین زندگی‌نامه‌های دنیل وبستر با عنوان «دنیل ملکوتی» (The Godlike Daniel, 1930) و الکساندر وولکت (1945) را ‌نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11179.html نام مستعار او آلیور آپتیک (ت. 30 جولای 1822، مدوی، مساچوستس، ایالات متحده– و. 27 مارس 1897، بوستون، مساچوستس) معلم و نویسنده امریکایی که بیشترین شهرت وی به‌خاطر مجله‌ای است که برای کودکان منتشر می‌کرد و نیز به‌‌واسطه مجموعه کتاب‌های ماجراجویانه که با نام مستعار خویش می‌نوشت. هرچند وی هیچ‌گونه تحصیلات دانشگاهی نداشت، اما به مدت بیش از بیست سال، در مدارس ابتدایی شهر بوستون معلم و مدیر مدرسه بود. وی با نام مستعار آلیور آپتیک، داستان‌هایی را برای پسران می‌نوشت و در 1865 از شغل خویش به‌‌عنوان مدیر مدرسه دست کشید که بتواند خود را به‌‌صورت تمام وقت، وقف نوشتن کند. در مدت کوتاهی پس از آن «مجله آلیور آپتیک برای پسران و دختران» (Oliver Optic's Magazine for Boys and Girls, 1867-75) را منتشر کرد که محبوبیت بسیار زیادی یافت. ادمز نویسنده‌ای بسیار پرکار بود که در طول حیات خویش حدود هزار مقاله در روزنامه‌ها و مجلات به چاپ رساند و بیش از یک‌صد کتاب به رشته تحریر درآورد. کتاب‌های وی به‌صورت زنجیره‌ای (پاورقی) نوشته شده‌اند و قهرمانان جوان را درگیر ماجراهای آموزشی محیرالعقول می‌کنند. شخصیت‌های آثار وی بسیار سفر می‌کنند و ورزشکار و میهن‌پرست هستند. در همة آثار وی می‌توان بافت اخلاقی محکمی را مشاهده کرد. ادمز، که رقیبی سرسخت برای جذب خوانندگان آثار هوراشیو الجر به‌حساب می‌آمد، توانست آثار فراوانی در رسته رمان‌های ده سنتی به چاپ برساند. کتابخانه‌ها بعضاً آثار وی را به‌‌علت محتوای تحریک‌کننده‌شان قدغن می‌کردند. http://www.ensanica.ir/article_11180.html شخصیت افسانه‌ای، بازیگر پیشکسوت داستان‌های کوتاه متقدم و نیمه‌خودنگاشت اثر ارنست همینگوی. ادمز در ابتدا در مجموعه‌ای از پانزده داستان با عنوان «در زمان خودمان» (In Our Time, 1925) معرفی شد. این داستان روایت‌کنندة تجربیات به‌دست آمده از جنگل‌های بخش شمالی ایالات میشیگان است. این شخصیت همچنین در مراحل مختلف زندگی‌اش در مجموعه داستان کوتاه «مردان بدون زنان» (Men Without Women, 1927) نیز به‌کار گرفته شده است. http://www.ensanica.ir/article_11181.html شخصیت داستانی، همسفر شخصیت اصلی در رمان مقامه‌وار هِنری فیلدینگ با عنوان «جوزف اندروز» (Joseph Andrews). پارسن ادمز فردی فاضل و دانشمند، اما ساده‌دل بود که بهترین‌ها را از همگان انتظار داشت، اما غالباً قربانی فریبکاری می‌شد. http://www.ensanica.ir/article_11182.html آنچه که منطبق است؛ نوشته‌ای که به ‌شکل جدیدی بازنویسی می‌شود، نظیر رمانی که به‌‌صورت فیلم‌نامه بازنویسی می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11183.html [لاتین، برای عوام‌فریبی] موضوعی که به‌‌منظور جذب افراد و یا عوام‌پسندی طراحی می‌شود. بحثی در نمایش‌نامه، نظم و یا بدیع که به‌‌طور عمده، به احساسات تماشاچی می‌پردازد و اغلب نام ادکاپتاندم به آن اطلاق می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11184.html فلور، نام کامل او کارین فلور ادکاک (ت. 10 فوریه 1934، پاپاکورا، نیوزیلند) شاعر نیوزلندیِ بریتانیایی‌تبار که به‌‌‌جهت اشعار غنایی بومی توأم با طعنه و کنایه و نگاه گذرا به تخیل و ترس شناخته شده است. ادکاک تحصیلات ابتدایی خود را در انگلستان به‌ پایان رساند و سپس از دانشکده دختران ولینگتن و دانشگاه ویکتوریای ولینگتن فارغ‌التحصیل شد. او به‌عنوان سخنران و کتابدار در تعدادی از مؤسسات نیوزلند، قبل از مهاجرت به انگلیس در 1963 کار کرد. اولین مجموعه شعرش با عنوان «چشم طوفان» (The Eye of the Hurricane) در 1964 چاپ شد. ادکاک در این اثر و آثار بعدی از جمله «ببرها» (Tigers, 1967)، «روز سرور و شادی در باغ» (High Tide in the Garden, 1971)، «کتاب حوادث» (The Incident Book, 1986)، و «قاچ‌های ساعت» (Time Zones, 1991) کلاسیک آهنگینی را در برابر تغییرپذیری‌های تجربه عاطفی مطرح می‌کند. «مخفیگاه درونی» (The Inner Harbour, 1979) را از نظر هنری موفق‌ترین اثر او می‌دانند. http://www.ensanica.ir/article_11185.html شخصیت داستانی، قهرمان رمان «میهمان عروسی» (The Member of The Wedding)، اثر کارسن مکالرز. فرنکی دختر‌بچه دوازده سالة شلوغی است که برای برقراری ارتباط با آدم‌ها احساس نیاز می‌کند. او آرزو می‌کند که یکی از دعوت‌شدگان به مراسم عروسی برادرش، جارویس، باشد و او را در ماه عسل همراهی کند. هرچند که در این مورد ناکام می‌ماند، اما در پایان داستان او احساس آرامش بیشتری دارد. http://www.ensanica.ir/article_11186.html جوزف (ت. 1 می 1672، میلستن، ویلتشر، انگلیس- و. 17 ژوئن 1719، لندن) مقاله‌نویس، شاعر و نمایش‌نامه‌نویس انگلیسی که به همراه ریچارد استیل از نویسندگان اصلی و الهام‌بخش گاهنامه‌های The Spectatorو The Tatler ‌بودند. ادیسون، بعد از دوران دبیرستان در 14 سالگی در مدرسه چارترهاوس در لندن ثبت نام کرد. آنجا بود که او دوستی مادام‌العمرش را با استیل آغاز کرد. هر دو در دانشگاه آکسفورد ادامه تحصیل دادند. ادیسون وارد کالج کوئینز شد، سپس برنده رقابت ورود به کالج مادلین گردید. در 1695، او با سرودن «شعری برای اعلی‌حضرت» (ویلیام سوم) (A Poem to His Majesty) توجه بسیاری را به خود جلب و بورس ارزشمندی دریافت کرد که با آن برای آمادگی جهت اخذ مناصب حکومتی به سفر رفت. ادیسون بعد از بازگشت از سفر اروپایی (1704-1699) دوستی‌اش را با اعضای انجمن کیت-‌کت از سر گرفت. چهره‌های شاخص ادبی آن روزها و رهبران حزب لیبرال از اعضای این انجمن بودند. پیروزی حزب لیبرال در انتخابات می 1705، ادیسون را به مقام معاون وزیر و سپس وزیر امور مناطق جنوبی رساند که از مناصب بسیار مهم بود. در این دوران، او بیشتر با استیل دیدار می‌کرد. به او کمک کرد تا اثر «شوهر دلسوز» (The Tender Husband, 1705) را بنویسد که خود برای این اثر مقدمه‌ای نوشت؛ وقتی این نمایش‌نامه‌ چاپ شد، اهدائیه‌ای به ادیسون به پاس «دوستی تخطی‌ناپذیر» در آغاز اثر دیده می‌شد. ادیسون همچنین با وام‌های کلان و گماردن استیل به سردبیری روزنامه رسمی لندن به او یاری می‌رساند و اغلب مطلبی هم برای روزنامه تهیه می‌کرد. ادیسون در 1708 به‌عنوان نماینده لاست ویدی‌یل در مجلس کورنوال انتخاب شد و بعد در همان سال وزیر کنت وارتون- نماینده جدید پادشاه ایرلند- شد. در مدت زمان دو ساله وزارت، در ایرلند بود که دوستش استیل انتشار نشریه Tatler Theرا آغاز کرد و او از ایرلند با ارسال مطلب به این نشریة جدید کمک می‌کرد. وقتی حزب لیبرال در 1710 قدرت را از دست داد، ادیسون به ‌راحتی صندلی‌اش را در مجلس عوام حفظ کرد؛ اما بیکار بود. او به ارسال مطلب به The Tatler ادامه داد تا اینکه استیل در دوم ژانویه 1711 انتشار این نشریه را خاتمه داد. دو ماه بعد، این دو دوست انتشار مجله Spectator Theرا شروع کردند. با مرگ ملکه اَن و به ‌قدرت رسیدن جرج اول در 1714، اقبال سیاسی ادیسون افزایش یافت. مع‌الوصف او به‌علت بیماری، از گرفتن نقشی فعال در امور دولتی محروم بود و در 1718 بعد از یک سال تصدی مقام وزارت استعفا داد. درهمین‌اثنا او با کنتس واریک ازدواج کرد و سال‌های باقی‌مانده عمرش را در رفاهی نسبی در هلند هاوس در کنزینگتن گذراند. مناقشه بر سر لایحه لرد ساندرلند در خصوص محدودیت اشراف که در آن ادیسون و استیل در دوسوی مخالف هم قرار داشتند، متأسفانه باعث جدایی این دو دوست در سال آخر عمر ادیسون شد. وی در وستمینستر ابی دفن شد. http://www.ensanica.ir/article_11187.html جورج (ت. 9 فوریه 1866، کنتلند، ایندیانا، ایالات متحده - و. 16 می 1944، بروک، ایندیانا) نمایش‌نامه‌نویس و طنزنویس امریکایی که به‌جهت «کتاب تمثیل‌های عامیانه»‌اش شناخته شده است. اِید پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه پردیو به جمع کارکنان روزنامه Chicago Record پیوست. شخصیت‌هایی که در ستون خود در صفحه سرمقاله این روزنامه در داستانی با عنوان «داستان‌هایی از شهر و خیابان» به‌کار گرفت، درون‌مایه اصلی اولین کتاب‌های او یعنی «آرتی» (Artie, 1896)، «مرداب صورتی» (Pink Marsh, 1897)، و «داک هورن» (Doc Horne, 1899) را تشکیل داد. اید بیشتر با «تمثیل‌های عامیانه»‌اش (Fables in Slang, 1899) شهرت پیدا کرد؛ این اثر پرفروش‌ترین کتاب در سطح ملی بود که پس از آن تمثیل‌های هفتگی در نشریات و یازده کتاب قصه دیگر چاپ شد. آثاری که در آن از زبان عامیانه کمتر استفاده شده، بیشتر نمونه‌هایی از کاربرد زبان محلی را نشان می‌دهند. در 1902 اپرای سَبُک اید با عنوان «سلطانِ سولو» (The Sultan of Sulu) در نیویورک به مدت طولانی آغاز شد و با کمدی‌های موفقی همچون «رئیس بخش» (County Chairman, 1903)، و «بیوه دانشکده» (The College Widow, 1904) ادامه یافت. اید به‌عنوان یکی از موفق‌ترین نمایش‌نامه‌‌نویس‌های زمان خود برگزیده شد؛ او همچنین فیلم‌نامه‌های زیادی را در دوران منع نوشیدن نوشابه‌های الکلی نوشت که به اعتقاد بسیاری «سالن قدیمی» (The Old Time Saloon, 1931) یکی از سرگرم‌کننده‌ترین کتاب‌های ادبی وی است. http://www.ensanica.ir/article_11188.html ادلفی جدید نیز نامیده می‌شود(1930-1927). نشریه ادبی انگلیسی که در 1923 از سوی جان میدلتن ماری راه‌اندازی شد. انتشار آن بیشتر یک بیانیه ادواری بود تا مجله‌ای ادبی. ادلفی (که از واژه یونانی «برادر» گرفته شده» در اصل، ارتقای آثار و دیدگاه‌های دی. ایچ. لارنسِ رمان‌نویس و سردبیر همین مجله را وجهه همت خویش ساخته بود، امّا تلاش کرد سطح دانش خوانندگانش را از دایره ادبی سنتی طبقه بالای جامعه فراتر ببرد، گرچه در این زمینه موفقیت اندکی حاصل کرد. در واقع، خط‌مشی افراطی ماری و بیزاری او از دین که در بیانیه منتشره لارنس که «عیسی یک شکست بود» منعکس شد، خوانندگان عمومی را که ماری فکر کرده بود می‌تواند جذبشان کند، رویگردان کرد. درحالی‌که این نشریه آثار دابلیو. ایچ. اُدن، تی. اس. الیوت، جورج اورول و دابلیو. بی. ییتس را منتشر می‌کرد، امّا از آن بیشتر به‌عنوان مجموعه‌ای از آرای بحث‌انگیز پایه‌گذاران نشریه درباره زندگی دینی، سیاسی و فرهنگی یاد شده است. http://www.ensanica.ir/article_11189.html روئا آدام، لی روئا آدونه، آدان لو مِنِسترل یا آدام رکس منسترالوس نیز نامیده می‌شود (ت. حدود 1240 - و. حدود 1300) خنیاگر (شاعر- ‌موسیقی‌دان) فرانسوی که به‌سبب ادّله مستند و دقیق به‌کار گرفته شده در اشعارش دربارة فعالیت‌هایش در کسوت خنیاگر دوره‌گرد دربار سلطنتی مورد توجه است. او در دربار آنری سوم، دوک‌ باربان، در لوون آموزش دید. پس از مرگ اربابش در 1261، اقبالش دگرگون شد تا اینکه در 1268 یا 1269 در مقام خنیاگر ارشد به خدمت گای دامپیئر، وارث سرزمین فلاندر، درآمد. (از آنجا عنوان روئا (roi) یعنی «پادشاه خنیاگران» را گرفت). آدنه در جنگ صلیبی تونسی‌ها در 70-1271 همراه گای بود و به‌این‌علت، اشعارش حاوی اشاراتی دقیق به سفر بازگشتشان از طریق سیسیل و ایتالیاست. از آثار مکتوب وی، سه منظومه حماسی و یک رُمانس باقی مانده که همگی تقریباً بی‌مایه و نسخه غیراصلی قلمداد شده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11190.html رناتا (ت. 19 اکتبر 1938، میلان، ایتالیا) روزنامه‌نگار، رمان‌نویس تجربی و منتقد فیلم امریکایی که در ایتالیا متولد شد و به‌جهت نوشتن مقالات تحلیلی و انتقادی معروف است. ادلر از دانشکده برین ماور (پاریس)، سوربون و دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد. از 1962 تا 1968 و از 1970 تا 1982 در مجله New Yorker به‌عنوان نویسنده- گزارشگر کار کرد. مقالات و نقدهایی که در این مجله نوشت، جمع‌آوری و با عنوان «به‌سوی میانه‌روی بنیادی: چهارده قطعه گزارش و نقد ادبی» (Toward a Radical Middle: Fourteen Pieces of Reporting and Criticism, 1969) چاپ شد. در دوره‌ای یک‌ساله و جنجال‌برانگیز به‌عنوان منتقد فیلم در مجله New York Times مجموعه‌ای از نقدهایش را با عنوان «یک‌سال در تاریکی: مجله نقد فیلم» (A Year in the Dark: Journal of a Film Critic, 1968-69 [1970]) چاپ کرد. ادلر دوباره نوشتن داستان‌های کوتاه را شروع کرد که برخی از آنها با نام مستعار بِرِت دَنیِلز چاپ شد. ادلر مجدداً بر روی اولین داستان کوتاه خود، «قایق موتوری» (Speedboat, 1976)، که قبلاً آن را چاپ کرده بود، کار کرد و آن را به شکل رمان به چاپ رساند. قایق موتوری، که فضای آن در نیویورک می‌گذرد، عمدتاً شامل سلسله طرح‌های مختلفی است. دومین رمان ادلر با عنوان «قیرگون» (Pitch Dark, 1983)، همچون رمان «قایق موتوری»، بخش‌بخش و غیرخطی است و بررسی انتقادی هر دو آنها چندان آسان نیست. او همچنین اثری غیر‌داستانی با نام «بی‌اعتنایی جسورانه» (Reckless Disregard, 1986) دارد که تحقیق و تفحصی راجع ‌به افترا و تهمت‌های ژنرال‌های امریکایی و اسرائیلی علیه سازمان‌های خبری مهم امریکا است. در 1988 او مجموعه‌ای از مقالاتِ «سیاست و رسانه» (Politics and Media) را چاپ کرد. http://www.ensanica.ir/article_11191.html در اساطیر یونانی پسر فِرِس، پادشاه فرای در تسالی. ادمیتوس از آلسستیس، زیباترین دختر پلیاس، پادشاه ایولکوس در تسالی خواستگاری کرد و آلسستیس در پاسخ از وی خواست تا یک شیر و گراز را برای ارابه جنگی رام کند. ایزد آپولو، شیر و گراز را برای وی در یوغ گذاشت و بنابراین او، آلسستیس را به‌دست آورد. آپولو، پس از اینکه دریافت که ادمیتوس به‌زودی می‌میرد، ایزد سرنوشت را متقاعد کرد که عمر او را طولانی‌تر کند به این شرط که کسی دیگر به‌جای او بمیرد. آلسستیس به این کار رضایت داد، اما هرکول به‌شکل موفقیت‌آمیزی در گورستان با فرشته مرگ گلاویز شد و او را نجات داد. داستان مرگ و عمر دوباره آلسستیس، موضوع بسیاری از صحنه‌های نمایش باستانی و نقاشی‌های روی گلدان در دنیای باستان بوده است. «آلسستیس» (Alcestis) موضوع کتابی است که ائوریپیدس نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11192.html رمانی از بنژامن کونستان، که در 1816 چاپ شد. این اثر به سبک کلاسیک قابل فهمی نوشته شده است. آدولف با شرح دقیق و تحلیلی، احساس مردی جوان به زنی بزرگ‌تر از خود را روایت می‌کند. این رمان پیش‌درآمد رمان روان‌شناختی نوین است و شرح فرجام چهارده سال رابطه احساسی کونستان و مادام دُ استال، بانوی سرشناس اهل ادب، را توصیف می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11193.html مرثیه‌ای بی‌پیرایه، اثر پرسی بیش شلی، که در 1821، به منظور گرامی‌داشت جان کیتس، که در آغاز همان سال فوت کرده بود، نوشته و چاپ شد. عنوان، که اشاره‌ای به آدونیس- مرد جوان و زیبای اسطوره‌ای یونان- است که بر اثر حملة گرازی وحشی کشته شد، احتمالاً از «مرثیه‌ای برای آدونیس» (Lament for Adonis) اثر بیون اقتباس شده است که شلی آن را به‌ انگلیسی ترجمه کرده بود. این شعر، که در پنجاه‌وپنج بند اسپنسری نوشته شده، به‌سبب یکپارچگی قالب کلاسیکش، با «لیکیداسِ» (Lycidas) جان میلتن در یک جایگاه قرار گرفته است. در این شعر، شاعر بر مرگ آدونائیس زیباروی سوگواری می‌کند، اما در نهایت او را همچنان در زمرة خدایان می‌شمارد. او تصریح می‌کند درحالی‌که ما همچون مردگان در گور می‌پوسیم، روح خلاق آدونائیس همچون ستاره‌ای از اقامتگاه خود، جایی که خدایان حضور دارند، راه‌مان را مشخص می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11194.html نام کامل او آدونیئس اِگیار فیلیو (ت. 27 نوامبر 1915، ایتاژوئیپ، برزیل- و. 2 آگوست 1990، ایلیِئوس) رمان‌نویس، مقاله‌نویس، روزنامه‌نگار و منتقد ادبی که آثار داستانی‌اش مفاهیم بومی‌گرایانه و اگزسیتانسیالیستی را دربر دارد. دوره زندگی ادبی آدونیئس فیلیو در اوایل 1930 زیر نظر گروه نویسندگان کاتولیک نوگرای ریودوژانیرو آغاز شد. تا اواخر دهه 1940 نوشته‌هایش عمدتاً روزنامه‌نگاری و ترجمه افسانه‌های زبان انگلیسی خصوصاً آثار گرِیَم ‌گرین، ویرجینیا وولف و ویلیام فاکنر بود. آدونیئس فیلیو برای مدتی در دهه 1950 مدیر مؤسسه ملی کتاب بود و در بخش خدمات تئاتر ملی خدمت کرد. او سپس مدیر کتابخانه ملی شد و در 1965 به عضویت فرهنگستان ادبیات برزیل درآمد و در 1972 به سمت رئیس انجمن مطبوعات برزیل منصوب شد. وی در دهه 1940 شروع به نوشتن رمان کرد و از رویکردی روان‌شناسانه برای شخصیت‌پردازی استفاده کرد. اولین رمان او با عنوان «بندگان مرگ» (Os servos da morte, 1946) یکی از سه رمانی بود که زندگی را در منطقه پرورش کاکائو در شمال شرقی برزیل به تصویر می‌کشد. «خاطرات لازاروس» (Memórias de Lázaro, 1952) و «قلعه» (O forte, 1965) دو رمان دیگر وی هستند. «بدن زنده» (‍Corpo vivo, 1962) و «شب بدون سپیده‌دم» (Noite sem madrugada, 1983) از دیگر رمان‌های او هستند. http://www.ensanica.ir/article_11204.html [واژه یونانی کهن آن Adónion به معنی شعر ادانیک، مشتقی از Adónis به معنای اَدونیس] در علم عروض کلاسیک، داشتن وزنی متشکل از یک رکنِ سه‌هجایی (ÈÈ -) که رکنی دوهجایی(- -) در پی‌اش می‌آید. ادانیک در متون سه‌هجایی و به‌خصوص در شعر چهارپاره و سافویی دیده می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11207.html در اساطیر یونان، مرد جوان فوق‌العاده زیبا و محبوب الهه آفرودیته (ونوس) است. از نظر قدما، او پسر تئیاس، پادشاه سوریه، از دخترش سمیرنا (مورها) است. آفرودیته مجذوب زیبایی آدونیس نوباوه شده بود؛ او را در جعبه‌ای گذاشت و مراقبت از او را به پرسیفون، ملکه عالم ارواح، سپرد که او بعداً از برگرداندن آدونیس امتناع می‌کند و از زئوس می‌خواهند بین آنها داوری کند. زئوس تصمیم می‌گیرد که آدونیس یک سوم سال را نزد پرسیفون، یک سوم دیگر را نزد آفرودیته بگذراند و یک سوم دیگر را به اختیار خودش باشد. شعر «ونوس و آدونیس» (Venus and Adonis) ویلیام شکسپیر، که از «مسخ‌ها» (Metamorphoses) اثر اووید اقتباس شده، داستان تلاش نافرجام ونوس برای فریفتن آدونیس است، زمانی‌که ادونیس در حال شکار بود. وقتی‌که آدونیس مخالفت می‌کند، ونوس به او هشدار می‌دهد که اگر او فردا به شکار گراز نر ادامه دهد، کشته خواهد شد و از او ملتمسانه می‌خواهد که به جای شکار به دیدن او برود. روز بعد ونوس، آدونیس را مرده می‌یابد. گراز نر وحشی‌ای که آدونیس او را تعقیب می‌کرد، وی را کشته بود. مرگ آدونیس مایه غم همیشگی ونوس ‌شد. تصور می‌شود که آدونیس در اصل فنیقی باشد (از اَدُن، یعنی ارباب). ادونیس با تموز، خدای باروری و حاصل‌خیزی بابلی، یکی دانسته شده است و به‌طورکلی محققین امروزی او را به‌عنوان روح نباتی که مرگ و تولد دوباره‌اش چرخه طبیعت را نشان می‌دهد، می‌شناسند. http://www.ensanica.ir/article_11208.html http://www.ensanica.ir/article_11209.html تئودور (ویزنگرانت) (ت. 11 سپتامبر 1903، فرانکفورت اِم. مین، آلمان- و. 6 آگوست 1969، ویسپ، سوئیس) فیلسوف آلمانی که به‌علت تأثیر‌گذاری بر مکتب فرانکفورت - مکتبی متشکل از گروهی از ادیبان نئومارکسیست که تلاش می‌کردند «نظریه نقد» دیالکتیکی جامعه را ترویج کنند – در محافل ادبی معروف بود. آموختن موسیقی و دریافت مدرک تحصیلی از دانشگاه یوهان وولفگانگ گوته (1924) در رشته فلسفه تأثیر بسزایی بر آثار اولیه آدورنو داشت. آثار او بر اهمیت زیبایی‌شناسی به‌عنوان عامل مهم تکامل تاریخی و جست‌وجو برای دریافت حقیقت تأکید داشت. آدورنو، که یهودی بود، پس از دو سال تدریس در دانشگاه فرانکفورت در 1934 به انگلستان مهاجرت کرد تا از حمله نازی‌ها رهایی یابد. او از 1938 تا 1948 در ایالات متحده زندگی کرد و در 1949 به دانشگاه فرانکفورت بازگشت. مقالات جالب توجه آدورنو در زمینه ادبیات به بحث و بررسی آثار نویسندگان کلاسیکی همچون ی. و. فون گوته و فریدریش هولدرلین و همچنین نویسندگان نوگرایی که کانون توجه ادبی عمده وی بودند، می‌پردازد. معروف‌ترین مجموعه مقالات او در زمینه ادبیات، چهار جلد کتاب با عنوان «یادداشت‌هایی بر ادبیات»(Noten zur Literatur, 1958-74) است. http://www.ensanica.ir/article_11210.html http://www.ensanica.ir/article_11211.html رمانی به قلم سول بلو، که در 1953 انتشار یافت. این رمان، داستان مقامه‌وار یک جوان یهودی اهل شیکاگو و پیشرفت او در دنیای قرن بیستم است که بعضاً بسیار طنزآمیز می‌شود و درعین‌حال، این جوان می‌کوشد آن را معنادار کند. این اثر در 1954 برنده جایزه ملی کتاب شد. http://www.ensanica.ir/article_11212.html شخصیت داستانی، قهرمان رمان تاریخی «انتنی ادورس» (Anthony Adverse) اثر هروِی الن. ادورس کودکی حرام‌زاده، اما نجیب است و وارث پدربزرگ ثروتمندش می‌شود که زیر دست او شاگردی کرده بود. http://www.ensanica.ir/article_11213.html اِندره (ت. 22 نوامبر 1877، ارمینتسنت، مجارستان، اتریش – مجارستان [امروزه ادی آندره در رومانی]- و. 27 ژانویه 1919، بوداپست، مجارستان) یکی از بزرگ‌ترین شاعران غنایی مجارستان. شعرهای عاشقانة او، که در تازگی و در نگرش عرفانی به عشق زمینی برجسته‌اند، به‌طور خاص قابل توجه هستند. وی برای مدت کوتاهی در رشته حقوق تحصیل کرد اما از 1900 تا هنگام مرگ به روزنامه‌نگاری مشغول بود. در 1903 اولین کتاب شعر معروف خویش را با عنوان «و آن‌گاه» (Még egyszer) به ‌چاپ رساند. با انتشار کتاب بعدی خویش با عنوان «اشعار جدید» (Uj versek, 1906) بود که نام وی در ادبیات مجارستان بر سر زبان‌ها افتاد. اشعار وی از جنبه‌های شکل، زبان و محتوا کاملاً نوآورانه بودند. زبان غیرمتعارف و باشکوهی که وی به‌کار می‌گرفت، عموم مردم را به تحسین وا می‌داشت. پس از دوران کوتاهی که در مقام روزنامه‌نگار در پاریس گذراند، به مجارستان بازگشت و خود را در مجارستانی متعصب و مادی‌گرا یافت؛ به‌گونه‌ای که نتوانست نفرت و سرخوردگی خود از این مجارستان را در اشعار خویش نشان ندهد. اُدی هدف حملات سخت گروه‌های سیاسی رقیب قرار گرفت و این حملات، به‌سرعت او را به دست‌و‌پا زدن در دنیای سیاست وادار کرد که در آن، از سوی افراطیان جناح چپ حمایت و از سوی آنها به‌عنوان پیامبری غیب‌گو تحسین می‌‌شد و همزمان از سوی وطن‌پرستان جناح راست نیز مورد سوءاستفاده قرار می‌گرفت. اُدی در آثار بعدی خویش کمتر به توهین به هموطنان خویش اقدام کرد. درکی که وی از کشور خویش به‌دست آورد، شناختی که از فساد سیاسی حاکم بر آن پیدا کرد و استنباطی که از مصیبت‌های وارده به کشورش در طول جنگ جهانی اول کسب کرد، همه و همه الهام‌بخش وی در یافتن راه جدیدی برای نشان دادن رنج و عصبانیتش بودند. در زمانی که وی به‌علت اعتیاد شدید به الکل جان خود را از دست داد، توانسته بود در طی دوازده سال، ده عنوان کتاب شعر، داستان کوتاه و حتی تعداد بی‌شماری مقاله به ‌چاپ برساند. http://www.ensanica.ir/article_11214.html [یونانی آن adýnaton، شکل خنثی adýnatos به معنی غیرممکن] نوعی مبالغه که در آن به‌حدی گزافه‌گویی زیاد است که غالباً به امر غیرممکنی اشاره می‌کند؛ همان‌گونه که در ابیات زیر از شعر «خطاب به معشوق عشوه‌گرش» اثر اندرو مارول مشاهده می‌شود: تو بر ساحل رود گنگ در هندوستان عقیق جمع می‌کردی و من در مدّ آب در کنار رودخانه هامبر گلایه می‌کنم و می‌گویم حتی ده سال قبل از طوفان نوح عاشق تو بودم و تو اگر دوست داری عشق من را منکر باش تا زمانی که یهود به دین عیسی بگرود. http://www.ensanica.ir/article_11215.html اسم مستعارِ جورج ویلیام راسل (ت. 10 آوریل 1867، لرگن، کاونتی آرما، ایرلند- و. 17 جولای 1935، بورن‌مت، همپشر، انگلیس) شاعر و عارف ایرلندی، شخصیت برجسته و پیشتاز در نوزایی ادبی ایرلند در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم. راسل نام مستعار خود را از کنجکاوی یک نمونه‌خوان در خصوص نام مستعار پیشین خود «آیی‌یان» «Æon» اقتباس کرد. راسل به مدرسه هنر متروپولیتن در دابلین رفت و در آنجا با ویلیام باتلر ییتسِ شاعر آشنا شد. سرانجام از 1904- 1923 سردبیر مجله The Irish Homestead و از 1923- 1930 سردبیر مجله The Irish Statesman شد. در 1894 اولین کتاب از کتاب‌های شعر خود را با عنوان «به‌سوی خانه: آهنگ‌های طول راه» (Home Homeward: Songs by the Way) چاپ کرد. اولین جلد «مجموعه اشعار» (Collected Poems) وی در 1913 و دومین جلد در 1926 منتشر شد. مجموعه‌های بعدی شعر وی نیز متعاقب این دو به چاپ رسیدند. راسل در طول زندگی‌اش به حکمت اشراق، منشأ مذهب و تجربه عرفانی علاقه داشت. «شمع بصیرت» (The Candle of Vision, 1918) انعکاس‌دهنده اعتقادات مذهبی او است. در آغاز قرن بیستم، بسیاری راسل را همپایه دابلیو. بی. ییتس می‌دانستند. با وجود این، راسل پیشرفت چندانی نکرد. او فردی کوشا و با ذوق و استعداد بود، اما بسیاری از منتقدان در اثر خود، از وی با‌ عنوان فردی سهل‌انگار، مرموز، خسته‌کننده و یکنواخت یاد کرده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11216.html در اساطیر یونان، پسر زئوس و آیگینا، دختر آسوپوس، خدای رودخانه. مادرش را زئوس به جزیره اینونی برد که پس از آن، به ‌نام او خوانده شد. اییکوس به‌‌علت عدالت، مورد ستایش است و در سنّت آتنی به‌ همراه مینوس و رادامانتوس، داور مردگان شده است. http://www.ensanica.ir/article_11235.html http://www.ensanica.ir/article_11236.html (در اثر شکسپیر، ایجی‌اِس) در اساطیر یونان، پدر تسئوس و پادشاه آتن. ایجوس زمانی‌که به اشتباه پنداشت که پسرش مرده، خود را به دریا انداخت. آن دریا از آن پس ایجن نام گرفت. http://www.ensanica.ir/article_11237.html اِگیر نیز خوانده می‌شود. خدای اسکاندیناویایی دریا، شوهر رَن. او پدر نُه دختر بود که اسامی آنها نشان می‌دهد که مظهر و تجسم امواج دریا بوده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11238.html شکل جمع آن aegises (egises) [به یونانی aigís و احتمالاً اشتقاقی از aig-,aix، به معنی پوست بز] در اساطیر یونان، پوششی محافظ یا زره سینه‌ای است که هفائستوس آن را ساخت و نشان برتری و اقتدار به‌شمار می‌رفت. این سپر در اصل مرتبط با زئوس بود، اما بعدها که دور آن نقوش مار را حک کردند و سر یک گورگون رویش نصب شد، آن را به آتنا نسبت دادند. آتنا از آن به‌عنوان تن‌پوش معمولی استفاده کرد. بعضی از اوقات، خدایان دیگر (به‌عنوان نمونه، آپولو در ایلیاد) از آن برای برانگیختن وحشت بهره می‌بردند. در اساطیر بعدی، سپر به‌صورت ردایی از پوست بز توصیف شد، اگرچه در زمان هومر، چیزی بیشتر از ردایی از پوست بز بود؛ زیرا با منگوله‌های زرین مزین شده بود. http://www.ensanica.ir/article_11239.html (شکوفایی، حدود 1010-955، اِینشم، آکسفوردشِر، انگلیس) نثرنویس انگلوساکسون که سرآمد زمان خود محسوب می‌شد. او هم برای آموزش راهبان و هم گسترش آموزه‌های احیای رهبانیت در قرن دهم، مطالبی را نوشت. اثر او با عنوان «موعظه‌های کاتولیک» (Catholic Homilies)، که در 990-992 نوشته شده، حاوی خطابه‌های ارتدوکس براساس نوشته‌های آباء کلیساست. الفریک همچنین دستور زبان لاتین و «زندگی مقدسان» (Lives of the Saints) را نگاشت. http://www.ensanica.ir/article_11240.html نام اصلی او کلاودیوس ایلیانوس (ت. حدود 170، پراینسته، نزدیک روم [ایتالیا]- و. حدود 235) نویسنده و معلم رومی علم بدیع که آن‌قدر یونانی را به روانی صحبت می‌کرد و می‌نوشت (آثار وی نیز به این زبان نوشته شده‌اند) که لقب «شیرین زبان» را به او دادند. ایلیئن فراگیرنده و ستایش‌کنندة‌ نوشته‌های افلاطون، ارسطو، سقراط، پلوتارک، هومر و دیگران بود و بدین‌سبب، آثار او بسیاری از قطعات منتخب از دیگر نویسندگان را متضمن است. ایلیئن بیشتر به‌جهت اثرش با عنوان «در طبیعت حیوانات» (On the Nature of Animals)، مجموعه داستان‌های عجیب‌وغریب پرندگان و دیگر حیوانات که غالباًَ به شکل قصه‌های کوتاه، افسانه‌های قومی و حکایات دارای پند اخلاقی است، شهرت پیدا کرده است. این اثر، سبکی را در نثر به‌‌وجود آورد که کتاب‌هایی با موضوع حیوانات و حکایت‌های طبی در سراسر دوره میانه اروپا از آن تبعیت کردند. اثر دیگر وی با عنوان «تاریخ متفاوت» (Various History) حکایت بشر و عادات و معجزات را با هم مرتبط می‌سازد. بخش‌هایی از آثار دیگر او برجامانده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11245.html http://www.ensanica.ir/article_11246.html قهرمان افسانه‌ای تروی و روم، پسر الهه آفرودیته و آنچیسِس. آینئاس عضوی از خانواده اشرافی تروی و پسر‌عموی هکتور بود. او نقش مهمی در نبرد تروجان داشت و در جنگاوری پس از هکتور، دومین فرد محسوب می‌شد. هومر اشاره می‌کند که آینئاس، مرئوس بودن را دوست نداشت و به ‌همین علت نقل است که او کمک کرد تا تروی تسلیم یونانی‌ها شود. با وجود این، در روایت دیگری آمده است که آینئاس پس از اینکه یونانی‌ها تروی را تصرف کردند، رهبر بازماندگان ترویان شد. پیوستن قهرمانان هومری به ایتالیا و سیسیل به قرن هشتم ق.م برمی‌‌گردد و مستعمره‌نشین‌های یونانی آن مناطق در قرون هشتم و نهم ق.م مکرراً ادعا کرده‌اند که از نوادگان قهرمانان جنگ تروی هستند. با گسترش امپراتوری روم به سمت ایتالیا و مدیترانه، نویسندگان میهن‌پرست آن نواحی، ساخت روایتی اسطوره‌ای را آغاز کردند که به یکباره به سرزمین آنها قدمت و مقامی می‌داد که دشمنی دائمی آنها نسبت به برتری فرهنگی یونان را ارضا می‌کرد. آینئاس در جایگاه یک ترویانی، نماد دشمنی یونانی‌ها بود؛ ازآنجاکه تقدیر او را پس از جنگ زنده و آزاد نگه داشته بود و خصوصاً برای وظیفه‌ای که به او به‌عنوان بنیادگذار عظمت روم محول شده بود، مناسب بود. ویرژیل جنبه‌های مختلف افسانه‌های مربوط به آینئاس را گردآوری کرد و آن را به شکل کنونی درآورد. خانواده یولیوس سزار از جمله آوگوستوس، که محافظ ویرژیل بود، ادعا کردند که از نژاد آینئاس هستند چرا که پسر او آسکانیوس، یولیوس نیز نامیده می‌شد. با اقتباس از این روایت‌های مختلف، ویرژیل شاهکار خودش اِنه‌ئید را خلق کرد؛ شعر حماسی لاتین که قهرمان آن نه تنها موضوع و هدف تاریخ روم بلکه دوره زندگی و خط‌مشی آوگوستوس را نیز نمایندگی می‌کند. در روایت سفر آینئاس از تروی به سمت غرب به سیسیل، کارتاژ و سرانجام به دلتای رود تیبر در ایتالیا، ویرژیل مفاهیم و ویژگی‌هایی را به تصویر می‌کشد که به ادعای او روم بر آنها بنیاد نهاده شده است، از جمله: پایداری، خودانکاری و اطاعت از خدایان. مرگ آینئاس به‌‌وسیله دیونیسیوس هالیکارناسوس روایت شده است. پس از اینکه او در نبرد علیه روتولی شکست خورد، مفقودالجسد شد و براساس روایت لیوی، او پس از آن به‌عنوان خدای محلی، ژوپیتر، مورد پرستش قرار گرفت. http://www.ensanica.ir/article_11247.html شعر حماسی لاتینی که ویرژیل آن را حدود 29ـ19 ق.م سرود. انه‌ئید با قطعات مرکب شش وزنی، که حدود شصت بیت آن به‌ هنگام مرگش ناتمام باقی مانده بود، افسانه‌های متعدد آینئاس را روایت ‌کرده و او را پدر عظمت روم می‌داند. این اثر در 12 جلد کتاب تنظیم شده که داستان شکل‌گیری افسانه‌ای لاوینیوم (مادر شهرهای آلبالونگا و روم) را روایت می‌کند. آینئاس شهر لاوینیوم را بنیاد نهاد، به او هنگامی‌که خرابه‌های سوخته تروی را ترک می‌کرد الهام شد که در سرنوشتش هست که شهر جدید باشکوهی را در غرب بنا کند. در جلد اول کتاب، آینئاس به مقصد سرنوشتش سفر می‌کند و با هوای نامساعد و طوفانی مواجه و مجبور می‌شود که در ساحل لیبی لنگر اندازد. دیدو، ملکه کارتاژ، بیوه‌زنی است که در آنجا از او استقبال می‌کند. جلد دوم و سوم کتاب شامل گزارش آینئاس (که به دیدو گفته است) از وقایع طبیعی و ماوراءطبیعی است که او را به ساحل لیبی هدایت کرده است. در کتاب چهارم، دیدو به عشقش نسبت به آینئاس اعتراف می‌کند و آینئاس (ضمن اظهار تأسف از بخت خویش) از سوی خدایان مجبور می‌شود دوباره بادبان‌ها را برافرازد و دیدو تصمیم به خودکشی می‌گیرد. در کتاب پنجم، آینئاس و ترو‌ایی‌های همراه او به سیسیل سفر می‌کنند و در آنجا درگیر یک سلسله رقابت‌ برای برگزاری باشکوه‌تر سالگرد مرگ پدر آینئاس، آنچیسس، می‌شوند. آنها دوباره رهسپار دریا می‌شوند. جلد ششم کتاب گزارش سفر آینئاس به عالم اموات و بهشت است که در آنجا ارواح دیدو و آنخیاسس را در میان دیگران می‌بیند. در این کتاب سرنوشت روم مشخص و آشکار می‌شود. کتاب هفتم و هشتم روایتگر سرنوشت تروایی‌هاست که به تیبر می‌رسند و پادشاه منطقه، لاتینوس، از آنها استقبال می‌‌کند. دیگر لاتین‌ها (که توسط خدایان تشویق شده بودند) از ورود تروایی‌ها و ازدواج میان آینئاس و لاوینیا، دختر لاتینوس، اظهار تنفر می‌کنند. در میان لاتین‌های خشمگین همسر لاتینوس و همچنین تورنوس، رهبر طایفه محلی که باعنوان روتولی شناخته شده و تا آن زمان خواستگار لاوینیا بوده است، نیز به چشم می‌خورند. جنگ شروع می‌شود، اما تروایی‌ها با کمک اتروسکن‌ها پیروز شده و تورنوس کشته می‌شود. آینئاس همان‌گونه که در تقدیر وی بود، با لاوینیا ازدواج و لاوینیوم را بنا می‌کند. هومر الگوی ویرژیل بوده است. داستان سفر آینئاس که در شش جلد اول کتاب روایت شده است بر پایه اودیسه با اقتباس از آن و حتی برگردان مستقیم برخی قسمت‌های آن است؛ درحالی‌که توصیف جنگ در شش جلد آخر کتاب، سرشار از اتفاقات زیادی است که از ایلیاد اقتباس شده است. با وجود این، اساساً ویرژیل از الگوی دیگری نیز استفاده ‌کرده که همان افسانه بومی روم در خصوص جنگ رومولوس علیه سباین است. این افسانه در قالب افسانه تاریخی هندواروپایی است که روایتگر درگیری و ستیز اولیه میان خدایان قدرت و جنگ، و خدایان باروری و حاصل‌خیزی است که با وحدت آن دو و اتحاد خدایان پایان می‌یابد. ویرژیل این موضوع را بسط داده و گویی آینئاس و اتروسکن را نماد خدایان قدرت و جنگ، و لاتین را نماد خدایان باروری و حاصل‌خیزی درنظر گرفته است. http://www.ensanica.ir/article_11251.html [یونانی آن Aiolikós ، در لغت، از ائالین‌ها، مردم یونان باستان] دسته‌ای از وزن‌های شعری که در شعر غنایی یونانی استفاده می‌شود. ایئالیک به اشعار سافو و الکایوس از جزیره ائالین در لسبوس اشاره دارد؛ یعنی شاعرانی که اولین‌بار از این اوزان استفاده کردند. وزن‌های ایئالیک همچون گلوکونیک به‌‌طور معمول تا حدودی به شکل دو هجای کوتاه در میان دو هجای بلند یا «کوریامب» (– È È –) هستند که ممکن است با تعداد زیاد دیگری از واحدهای وزنی چه در قبل و یا بعد خود همراه شوند تا تنوع وسیعی از توالی‌های وزنی را ایجاد کنند. (برای مثال، شعر کوریامب دو بحری به‌صورت –ÈÈ– | È – È – و گلوکونیک به شکل È ÈÈ| – ÈÈ – | È – خواهد بود). نیز نک POLYSCHEMATIST http://www.ensanica.ir/article_11252.html در اساطیر یونان، پادشاه اسطوره‌ای ماگنسیا در تسالی، پسر هلن (جدّ اسمی یونانی‌های اصلی یا هلنی‌ها) و پدر سیسی‌فوس. دختر ای اِلِس، کاناس، و پسرش، ماکاریوس، مرتکب زنای محارم شدند و سپس خودکشی کردند. داستان آنها موضوع غمنامه مفقود شده «آیولوس» (Aeolus) اثر ائوریپیدس شد. http://www.ensanica.ir/article_11254.html در آثار هومر، مهارکننده بادها و حاکم جزیره شناور آیولیا. او در اودیسه، به اودیسئوس بادی موافق و کیسه‌ای پر از بادهای ناموافق می‌دهد. یاران و همنشینان اودیسئوس کیسه را باز می‌کنند؛ بادها می‌گریزند و آنها را به جزیره بازمی‌گردانند. آیولوس در آثار هومر به‌صورت انسان ظاهر می‌شود، اما درعین‌حال بعدها به‌صورت خدایی کوچک توصیف می‌گردد. http://www.ensanica.ir/article_11256.html [لاتین جدید، از واژه یونانی aipýs به ‌معنای بالا + órnis به ‌معنای پرنده]. نک ROC http://www.ensanica.ir/article_11257.html (ت. 525 یا 524 ق.م، شاید در الئوسیس- و. 456 یا 455 ق.م، جلا، سیسیل) اولین نمایش‌نامه‌نویس بزرگ تراژدی کلاسیک در آتن که هنر تراژدی را از گروه همسرایان و عمدتاً از حفظ‌خوانی ساکن و ایستا به نمایش‌نامة کاملاً تحول‌یافته تغییر داد. او بازیگر دومی را به صحنه نمایش اضافه کرد و گفت‌وگو را در آن امکان‌پذیر ساخت؛ بنابراین، این امکان را به‌وجود آورد که نمایش‌نامه تراژدی به هنری اجراشدنی تبدیل شود. او همچنین اولین نویسنده شناخته‌شده‌ای است که دیدگاه زندگی را به نوعی تصویر می‌کند که تحت عنوان تراژیک شناخته شده است. آیسخولوس در منطقه ماراتون مجروح شد (490 ق.م). در آنجا آتنی‌ها، ایرانی‌ها را شکست دادند و او دوباره با ایرانی‌ها هنگامی که در 480 به یونان تاخت‌و‌تاز کردند، جنگید. وی همچنین یک شرکت‌کننده و همراه چشمگیر و برجسته در رقابت دراماتیک اصلی آتن، دیونوسیای بزرگ، بود. گزارش شده که آیسخولوس در این رقابت احتمالاً برای اولین‌بار در 499 ق.م شرکت کرد. او به اولین پیروزی خود در 484 ق.م دست یافت و دوازده سال بعد اولین اثر بلندش به نام «ایرانیان» (Persians) اجرا شد. گفته می‌شود در همین زمان، آیسخولوس به دربار هیئرون اول در سیراکیوس سیسیل راه یافت. پس از این بازدید موفقیت‌آمیز، زندگی آیسخولوس در اجرای نمایش‌نامه‌های دراماتیک شروع ‌شد، اگرچه گفته می‌شود که او از یک شکست مهم به‌وسیله سوفوکل تازه‌کار و مبتدی در جشنواره دیونوسیان در 468 ق.م رنج می‌برد. آیسخولوس برای جشنواره بعدی نمایش‌نامه سه‌بخشی‌ «اودیپ» (Oedipus) را ساخت (که بخش سوم آن با عنوان «مخالفان هفتگانه تبس» (Seven Againt Thebes) تا امروز به جا مانده است. پس از ساخت نمایش‌نامه سه‌بخشی «اورستیا» (Oresteia) در 458، که شاهکار او محسوب می‌شود، دوباره به سیسیل رفت و در همان‌جا در 69 سالگی درگذشت. نمایش‌نامه‌های آیسخولوس ارزش ادبی ماندگاری به لحاظ زبانی، گروه همنوازان و شکوه آن، طراحی پیچیده قطعه‌های نمایش و موضوع جهان‌شمول خود دارند. زبان این نمایش‌نامه‌ها به شکل گفت‌وگویی و همسرایی، حاکی از زور، قدرت و قوت عاطفی آنها است. او جسورانه از القاب و عناوین مرکب، استعاره‌ها، اشکال مجازی کلام، که ارتباط تنگاتنگی با اجرای نمایش‌نامه دراماتیک دارند، استفاده می‌کند. آیسخولوس در سراسر نمایش‌نامه یا نمایش‌نامه‌های سه‌بخشی، چندین مضمون مکرر را که غالباً با کلمه یا گروهی از کلمات خاص بیان می‌شود، گسترش می‌دهد؛ برای مثال در اورستیا موضوعاتی چون خشم، سلطه‌گری، باور، تضاد روشنایی و تاریکی، و تعارض نوحه‌سرایی و آوازهای پیروزی در همة بخش‌های سه‌گانه مشاهده می‌شود. تقریباً از میان 90 نمایش‌نامه‌ای که آیسخولوس نوشته حدود 80 عنوان آن شناخته شده است. فقط هفت تراژدی (ایرانیان، مخالفان هفت‌گانة تبس، ملتمسان (Suppliants)، نمایش‌نامه سه‌بخشی اورستیا، و پرومتئوس در زنجیر (Prometheus Bound)) به‌‌طور کامل به‌‌جا مانده است. http://www.ensanica.ir/article_11258.html http://www.ensanica.ir/article_11259.html [ایز در اسکاندیناوی کهن، جمع áss به معنی خدا] در اساطیر اسکاندیناویایی، هر یک از دو گروه اصلی خدایان که چهار تن از آنها در میان ملل آلمانی زبان، مشترک است: اودین رئیس آزیر، فریگ همسر اودین، تایْر خدای جنگ، و ثور که نامش واژه ژرمنی باستان برای رعد است. دیگر خدایان در خور توجه عبارت‌انداز: بالدر، یورد، هیمدال و لوکی. قس VANIR http://www.ensanica.ir/article_11260.html نویسندة احتمالی مجموعه‌ای از تمثیل‌های یونانی که به احتمال زیاد، شخصیتی غیرواقعی و اسطوره‌ای است. هرودوت در قرن پنجم ق.م گفت که ایساپ در قرن ششم زندگی می‌کرد و برده بوده است و پلوتارک در قرن اول بعد از میلاد، ادعا کرد که ایساپ مشاور کروئسوس، پادشاه قرن ششم قبل از میلاد لیدیا، بود. به روایتی گفته می‌شود که ایساپ اهل تراک است درحالی‌که به روایتی دیگر او از فروگیاست. زندگی‌نامه‌ای مصری متعلق به قرن اول بعد از میلاد به او نسبت بردگی در جزیره ساموس می‌دهد که اربابش او را آزاد می‌کند و پس از آن برای حل‌ چیستانی به نزد پادشاه لوکورگوس در بابل می‌‌رود و در دلفی می‌میرد. این احتمال که ایساپ فقط یک نام ساختگی بوده است، به این‌علت قوت گرفت تا از این طریق نویسنده‌ای برای تمثیل‌‌های کودکانه خلق شود که خودش موضوع بیشتر آنها بود؛ به‌طوری‌که امروزه «داستان ایساپ» معادل «تمثیل حیوانات» است. تاریخ ادبیات غرب به‌‌طور کارآمدی با افسانه‌های منسوب به ایساپ شروع می‌شود، اما قبل از آن زمان، شاعر یونانی به نام هسیود (قرن هشتم ق. م) یکی از افسانه‌های «ایساپ» درباره شاهین و بلبل را بازگو کرده و همچنین بخش‌هایی از تمثیل‌های مشابه در نوشته‌های آرخیلوخوس، شاعر و جنگجوی قرن هفتم ق.م، نیز موجود است. http://www.ensanica.ir/article_11261.html کسی که به «زیبایی» خاصه در هنر معتقد است. این کلمه (که معمولاً با حرف بزرگ نوشته می‌شود) به‌طور خاص به گروهی از نویسندگان و هنرمندان انگلیسی اواخر قرن نوزدهم اطلاق شد که اعتقادشان به مکتب زیباشناسی در خودآرایی و تصنع و تکلف ظهور یافت. این گروه افرادی مانند اسکار وایلد، اوبری بیردزلی، آرتور سیمنز و ارنست داوسن را شامل می‌شد. http://www.ensanica.ir/article_11262.html چهارچوب ارجاعی که هنرمند با استفاده از ابزارهای فنی در درون اثر هنری و اطراف آن ایجاد می‌کند تا آن را به لحاظ روان‌شناختی از واقعیت جدا کند. نمایش‌نامه‌نویس آلمانی، برتولت برشت، نظریه نمایش خود را که در انگلیسی به تأثیر فاصله‌گذاری معروف است برای ایجاد فاصله زیباشناختی مطرح کرد. http://www.ensanica.ir/article_11263.html زیبایی‌شناسی، جنبش هنری اواخر قرن نوزدهم اروپا که اصولاً بیان می‌کرد هنر فقط به‌سبب زیبایی‌اش وجود دارد. آغاز این جنبش واکنشی بود به نگرش‌های اجتماعی سوداگرایا‌نه و به آنچه بدترکیبی و هنرگریزی رایج در عصر صنعت تلقی می‌شد. بنای فلسفی آن برمی‌گردد به وقتی که ایمانوئل کانت در قرن هجدهم فرضیه استقلال معیارهای زیبا‌شناختی و جدایی آنها از جوانب اخلاقی، سودمندی و یا لذت را ارائه کرد. این عقیده را در آلمان ی. و. فون گوته، ی. ل. تیک و دیگران و در انگلستان سمیوئل تیلر کولریج و تامس کارلایل تقویت کردند. به‌علاوه اینکه مادام دُ استال، تئوفیل گوتیه و ویکتور کوزن فیلسوف، که عبارت «هنر برای هنر» (l’art pour l’arte) را در 1818 رایج کرد، در فرانسه به آن عمومیت بخشیدند. هنرمندان مکتب برادری پیش- رافائلی از 1848 این مکتب را در انگلستان گسترش دادند و این موضوع قبل از آن بود که دانته گابری‌یل روسّتّی، ادوارد برن - جونز، و الجرنن چارلز سوئینبرن در آثار خود نمونه‌های زیبایی‌شناسی به‌ منظور بیان دلتنگی خود در خصوص زیبایی آرمانی متجلی‌شده در دیدگاه‌های جنبش فوق در افکار آگاهانه قرون وسطایی استفاده کنند. در نوشته‌های اسکار وایلد و والتر پاتر، و همین‌طور در تصاویری که اوبری بیردزلی برای نشریه The Yellow Book کشیده بود منعکس شدند. از جمله منتقدان هم‌عصر مکتب زیبایی‌شناسی، ویلیام ماریس و جان راسکین و در روسیه لئو تولستوی بودند که ارزش هنر جدا شده از اخلاق را مورد سؤال قرار می‌دادند. این جنبش با جنبش نمادگرایی در فرانسه قرابت خاصی داشت و زمینه‌ای برای ظهور هنر نوین شد. نیز نک DECADENT, SYMBOLIST MOVEMENT http://www.ensanica.ir/article_11264.html در اساطیر یونان، دختر پیتئوس، شاه ترویزن، که پدرش او را به آیگئوس، شاه آتن، شوهر داد. او تسئوس را که معلوم نبود از آیگئوس است یا از پوسئیدون (که پنهانی با او در ترویزن همخوابه شده بود) به دنیا آورد (این تعبیر دوگانه شاید از اختلاطی باشد که بین دو شخص باستانی، آژئوس و خدای دریا، مثلاً دریای اژه به ‌وجود آمده است). ایترا بعدها پس از اینکه تسئوس، هلن را از دریای اسپارت دزدید، از او نگهبانی کرد که فرار نکند. در مجازات این کار دیوسکوری او را برای بردگی هلن به اسپارت برد که پس از آن نیز به دنبال هلن به تروی رفت. ایترا که پس از جنگ ده ساله آزاد شد، بعداً در اندوه مرگ پسر، خودش را کشت. http://www.ensanica.ir/article_11265.html آلیکساندر نیکالاییوچ (ت. 11 ژوئیه، [23 ژوئیه در تقویم گریگوریان] 1826، بوگوچار، استان وارونیش، روسیه- و. 23 سپتامبر ]معادل با 5 اکتبر[ 1871، مسکو) مورخ و کارشناس قصه‌های عامیانه که با کارش در زمینه گردآوری داستان‌های عامیانه روسی شناخته می‌شود. افناشیف از دانشگاه مسکو در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد. از جمله کارهای نخستین‌اش بررسی نشریات طنز‌آمیز اواخر قرن هجدهم در روسیه و نوشتن تفسیرهایی بر ادبیات معاصر روس بود. او «نگاه شاعرانه اسلاوها به طبیعت» (Poeticheskiye vozzreniya slavyan na prirodu) را در بین سال‌های 1866 تا 1869 در سه جلد نوشت؛ در این اثر برای اولین بار نظریه‌های مکتب اسطوره (جنبش ادبی رمانتیک قرن 19 که از افسانه‌های عامیانه الهام می‌گرفت [مکتب اسطوره]) با یکدیگر تلفیق شدند. آنچه بیش از هر چیز افناشیف را در یادها ماندگار کرد «افسانه‌های روسی پریان» (Narodnyye russkiye skazki) بود، که بین سال‌های 1855 تا 1864 گردآوری شد و مشتمل بر 600 داستان بود. اثر «افسانه‌های محبوب روسیه» (Narodnyye russkiye legendy) که تا 1914 ممنوع‌الانتشار بود)، و مجموعه «داستان‌های قشنگ پریان» (Lyubimyye skazki)، که با قصه‌های کودکانه به هجو ملّاکان و کشیشان می‌پردازد، در ژنو بی‌نام منتشر شدند. http://www.ensanica.ir/article_11266.html در نقد ادبی، به اشتباه داوری اثر براساس تأثیر آن بر خواننده می‌گویند. طرفداران نقد جدید، مقوله خطای عاطفی را به‌مثابه مخالفت مستقیم با منتقدان امپرسیونیستی قلمداد می‌کنند؛ زیرا آنها واکنش خواننده به یک شعر را مهم‌ترین نشانه ارزش آن می‌دانند. کسانی که از معیار عاطفی برای قضاوت درباره شعر حمایت می‌کنند، به تاریخچه طولانی و خوشنام آن استناد می‌کنند و اینکه چنین مقوله‌ای با نظر ارسطو مبنی‌بر اینکه هدف تراژدی برانگیختن «ترس و ترحم» است، آغاز شد و بسیاری از منتقدان امروزی تأکید می‌کنند واکنش و ارتباط عاطفی، از ارزیابی یک شعر تفکیک‌ناپذیر است. نیز نک NEW CRITICISM http://www.ensanica.ir/article_11268.html (همچنین به شکل afrit، afrite، efreet، ifrit نوشته می‌شود) در شعر اغلب 'af-'rēt, 'ef, 'if [در عربی ifrīt‘تلفظ می‌شود] در اساطیر اسلامی، طبقه‌ای از جن‌های شیطان‌صفت (ارواحی پایین‌تر از سطح فرشتگان و شیاطین) که قدرت و زیرکی فراوانی دارند. عفریت موجودی است از جنس دود که بال‌های زیادی دارد، یا مذکر است و یا مؤنث و در زیر زمین زندگی می‌کند و به دفعات در خرابه‌ها رفت‌وآمد می‌کند و در آنجا یافت می‌شود. همچون جن، عفریت نیز ممکن است مؤمن یا غیرمؤمن، خوب یا بد باشد، اما اغلب موجودی بدجنس و ظالم به‌‌حساب می‌آید. استفاده نادر از اصطلاح عفریت (مؤنث آن عفریته) در قرآن (کتاب مقدس اسلام) و در حدیث (شواهدی که سخنان، اعمال یا تأیید حضرت محمد(ص) را بازگو می‌کنند) همیشه به شکل عبارت «و عفریت از میان اجنه» بوده و احتمالاً به معنای «سرکش» است. این کلمه مکرراً برای اطلاق به گروه کاملی از موجودات سرکش و ترسناک به‌کار رفته، اما در دنیای مبهم ارواح، تمایز آنها از یکدیگر دشوار است؛ بنابراین عفریت عملاً از «مارد» که ابلیسی خبیث و سرکش می‌باشد، متمایز شده است. نیز نک JINNI http://www.ensanica.ir/article_11269.html رمانی کمدی نوشته الدس هاکسلی، که در 1939 با عنوان «بعد از تابستان‌های بسیار» منتشر شد. چندی بعد در همان سال، با نام فعلی‌اش تجدید چاپ شد. این رمان بررسی نویسنده از فرهنگ امریکایی است خصوصاً آنچه او در نقش خودشیفتگی جنسی، بی‌محتوایی و مشغلة ذهنی جوانان دیده است. هاکسلی این رمان را بلافاصله پس از ترک انگلستان و اقامت در کالیفرنیا می‌نویسد. نام رمان از بیتی از شعر «تیتونوس» (Tithonus) سروده اَلفرد لُرد تنیسن گرفته شده که سرگذشت یکی از شخصیت‌های اساطیری یونان است که زئوس به او عمر جاودانه - نه جوانی جاودانه- اعطا می‌کند. در رمان هاکسلی، جو استویْت، میلیونر کالیفرنیایی اطلاع پیدا می‌کند که اشراف‌زاده‌ای انگلیسی روشی را برای طولانی ساختن عمر انسان کشف کرده‌ است؛ استویت به انگلستان سفر می‌کند و اشراف‌زاده را همچنان زنده می‌یابد؛ درحالی‌که به موجودی میمون‌نما تبدیل شده است. استویت هم تصمیم می‌گیرد عمرش را بدون توجه به پیامدهای آن، طولانی کند. http://www.ensanica.ir/article_11270.html سرگرمی تکمیلی که در انگلستان قرن هجدهم بعد از نمایش‌های بلند اجرا می‌شد. پس‌نمایش‌ها معمولاً شکل یک کمدی کوتاه، نمایش مضحک، یا پانتومیم را داشتند که به منظور کاستن از جدیت نمایش‌نامه نئوکلاسیک و جذاب‌تر کردن برنامه در آخر نمایش اجرا می‌شدند. نمایش‌های بلندی که دارای میان‌پرده موسیقی، ترانه و رقص باشند، در بیست سال نخست قرن هجدهم روی کار آمدند و ابتدا، به‌علت رقابت شرکت «این فیلدز لینکن» با شرکت «دروری لِین» ترقی کرد. احتمالاً، اضافه شدن پس‌نمایش به برنامه‌های نمایشی معمول، تلاشی بود برای جذب شاغلینی که اغلب، پرده‌های آغازین نمایش را از دست می‌دادند و با پرداخت مبلغی کمتر، معمولاً در انتهای پرده سوم یک نمایش پنج‌‌پرده‌ای، مجاز بودند که به سالن وارد شوند. قبل از 1747، پس‌نمایش‌ها کلاً با نمایش‌های سنتی آمدند، اما از آن زمان به بعد، نمایش‌های جدید نیز تقریباً همگی به همراه پس‌نمایش هستند. اگرچه نمایش فکاهی و پانتومیم (در پانتومیم درونمایه‌های کلاسیک با شخصیت‌های نمایش کمدیا دلارته کنار هم قرار می‌گرفتند) عمومی‌ترین شکل پس‌نمایش بودند، اما انواع دیگر پس‌نمایش هم گاهی اوقات اجرا می‌شد؛ از جملة آنها حرکات دسته‌جمعی و بورلتا (اپرای کمدی مرسوم در نیمه دوم قرن هجدهم انگلستان) یا نمایش خنده‌آور بود؛ به‌علاوه، اپرای سرودهای داستانی که بعد از موفقیت «اپرای گدایان» (Beggar's Opera) جان گی در 1728 نیز مرسوم شد. http://www.ensanica.ir/article_11271.html نمایش‌نامه‌ای در دو پرده نوشته آرتور میلر، که در 1964 اجرا و منتشر شد. این اثر با نگاه به گذشته، مجموعه درگیری‌های رخ‌ داده در یک دوره 25 ساله را میان کوئنتین، قهرمان داستان، یک وکیل پنجاه ساله و همکار صمیمی‌اش به نمایش می‌گذارد. همسر اول کوئنتین، لوئیز، او را متهم می‌کند که فردیت او را به‌حساب نمی‌آورد. یکی از دوستان هم‌دوره‌اش در زمان عضویت در حزب کمونیست، اکنون در نقش جاسوس در برابر بازجوهای کنگره قرار دارد. طرفدار دیگر خودکشی می‌کند پیش از آنکه کوئنیتن فرصت دفاع از خود را پیدا کند. پردة دوم سیر نزولی مگی، همسر دوم کوئنتین، را از منزلت هنرمندی مشهور تا ابتلا به روان‌پریشی و در نهایت خودکشی دنبال می‌کند. وقتی نمایش‌نامه به پایان می‌رسد، کوئنتین آماده ازدواج با هولگا است، زنی که مبارزه‌اش در برابر نازی‌ها در آلمان مظهر علاقه کوئنتین برای مبارزه با شرّ است. پیامدهای مضر تضاد اخلاقی و اصالت انسانی، به ساختار نامنسجم نمایشی این اثر کمک می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11272.html رمانی نوشته یوریس کارل هویسمانس، که در 1884 با نام À rebours در فرانسه منتشر شد. این رمان با عنوان «ضد طبیعت» (Against Nature) نیز ترجمه شده است. موضوع و سبک اثر، انحطاط فرهنگ نخبگان فرانسه را در اواخر قرن نوزدهم نشان می‌دهد. دِز اِسینتس، قهرمان داستان، علائم تضعیف‌کننده بیماری خستگی اعصاب را که یک اختلال روان‌تنی رایج در آن زمان بوده، به نمایش می‌گذارد. شرایط، باعث دوری موقت او از پاریس و بازگشتش به املاک روستایی در فونتنه می‌شود؛ جایی که او رمان «جدال با طبیعت» را می‌نویسد. دز اسینتسِ منزوی در ناز و نعمت، دستورالعمل لذت‌پرستی بی‌نظیری را تدارک می‌بیند. زیاده‌روی فقط ناخوشی او را تشدید می‌کند تا جایی که پزشکش را وا می‌دارد بازگشت او به پاریس را تجویز کند. داستان در آنجا با توسل و درخواست ترحم قهرمان از خدایی که او اندکی به آن ایمان دارد، پایان می‌یابد. اگرچه نویسنده، رمان را برای گروه خاصی از خوانندگان نوشته است، اما اثر به‌عنوان مرجعی در زیبایی‌شناسی اواخر قرن fin-de- siècle)) شناخته می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11273.html در افسانه یونانی، پادشاه افسانه‌ای موکنای یا آرگوس. او پسر (یا نوه) شاه موکنایی- آترئوس- و همسرش- آئروپ- و برادر منلائوس بود. بعد از اینکه آترئوس به‌دست پسر برادرش- ایگیستوس- پسر تیندارئوس- به قتل رسید، آگا‌ممنون و منلائوس به تیندارئوس- پادشاه اسپارتا- پناه می‌برند و به‌ترتیب، با دخترانش- کلیتمنسترا و هلن- ازدواج کردند. آگا‌ممنون و کلیتمنسترا پسری به نام اورستس و سه دختر به نام‌های ایفی‌ینیا(ایفیاناسا)، الکترا (لائودیکئا) و خروسوتمیس دارند. منلائوس وارث تاج ‌و تخت تیندارئوس می‌شود درحالی‌که آگاممنون پادشاهی پدرش را دوباره به‌دست می‌آورد. بعد از اینکه پاریس (الکساندروس)، پسر پریام پادشاه تروی، هلن را می‌برد، اگه‌ممنان شاهزاده‌های کشور را به وحدت در جنگ انتقام‌جویانه علیه اهالی تروی دعوت می‌کند. خود آگاممنون صد کشتی را تجهیز می‌کند و به‌عنوان فرمانده نیروهای مشترک انتخاب می‌شود. کشتی‌های جنگی در بندر اولیس در بوئئوتیا جمع می‌شوند، اما بادهای آرام یا مخالفی که ایزد‌بانو آرتمیس می‌فرستاد مانع دریانوردی آنها می‌شد، زیرا آگاممنون به‌نحوی احساسات آرتمیس را جریحه‌دار کرده بود. آگاممنون برای فرونشاندن خشم آرتمیس، دخترش ایفی‌ینیا را قربانی می‌کند. آگاممنون در بازگشت از تروی، در آریولیس پیاده می‌شود. آگیستوس در این فاصله کلیتمنسترا را اغفال کرده نقشه قتل آگاممنون را به‌نحو خطرناکی اجرا می‌کنند. آیسخولوس شاعر یونانی- در نمایش آگاممنون قتل آگاممنون را به کلیتمنسترا نسبت می‌‌دهد. انتقام قتل آگاممنون به‌وسیله اورستس (با کمک الکتر) که برای کشتن کلیتمنسترا و معشوقه‌اش برگشته بود، گرفته می‌شود. شاید آگاممنون یک شخصیت تاریخی، ارباب ایالت‌های موکنایی یا آخایایی در سرزمین اصلی یونان، بوده است. http://www.ensanica.ir/article_11274.html اولین نمایش در سه‌گانه اورستیا اثر آیسخولوس. http://www.ensanica.ir/article_11275.html جیمز اِوِرشِد (ت. 9 سپتامبر 1877، پندلتن، لنکاشر، انگلستان- و. 6 ژوئن 1947، لندن) منتقد هنری نشریه Sunday Times لندن (1947- 1923)، ارزیاب کتاب، رمان‌نویس، نویسنده، وقایع‌نگار و قصه‌گو. علل شهرت وی عبارت‌انداز: شخصیت شوخ و لجباز و درعین‌حال دوست‌داشتنی‌اش، جدیت بسیار در نقد هنری، بی‌پروایی و مجموعه خاطرات سرگرم‌کننده و پرشور و حالش که «خویشتن» (Ego, 1935-49) نام دارد و در 9 جلد منتشر شده است. ایگت پس از تحصیل در مدرسه زبان‌شناسی منچستر و گیگلزویک به لندن رفت و روزنامه‌نگار شد و برای چندین نشریه به‌عنوان منتقد هنری کار کرد. او در طول جنگ جهانی اول، افسر ارتش بود. در فاصله سال‌های 1917 (زمانی‌که به گفته خودش با ارائه گزارشی پرشور و واقعی از جنگی یکنواخت و بی‌حادثه طوفانی به پا کرد) تا 1949، به‌جز مجموعه 9 جلدی خویشتن، 44 جلد از نوشته‌های او به چاپ رسید. آثار او عبارت بودند از: ارزیابی‌ها و نقدهای ادبی، کتاب و فیلم به‌‌علاوه مقالات و رمان‌ها و مطالبی درخصوص تئاتر معاصر در سال‌های 26-1923 و 45-1944. ایگت را شاید بتوان آخرین منتقد سلسله طولانی منتقدان هنری انگلیسی دانست که جایگاهش به‌عنوان فردی صاحب ذوق برکسی پوشیده نیست؛ او همچنین یکی از آخرین روزنامه‌نگاران برجستة عصر روزنامه‌نگاری در انگلستان است. http://www.ensanica.ir/article_11276.html (ت. حدود 536، میرینا، آیولیس، آسیای صغیر- و. حدود 582) شاعر و نویسنده بیزانسی که آثارش تاریخ بخشی از حکومت یوستینین اول را بیان می‌کند. آگاتیاس پس از خواندن حقوق در مدرسه الکساندریا، تحصیلاتش را در قسطنطنیه تکمیل کرد و آموخته‌هایش را در دادگاه‌ها در کسوت وکیل مدافع به‌کار بست. او تعدادی شعر کوتاه عاشقانه در وزن حماسی با نام Daphniaca سرود و گزیده‌ای از لطیفه‌های شاعران پیشین و معاصر از ‌جمله خودش را گردآوری کرد. حدود 100 لطیفه از او در «گلچین یونانی» (Greek Anthology) برجا مانده است. بعد از مرگ یوستینین اول (565)، آگاتیاس اقدام به نوشتن تاریخ معاصر خود کرد. این اثر ناتمام در 5 مجلد، منبع اصلی تاریخ سال‌های 558-552 است. http://www.ensanica.ir/article_11277.html (ت. حدود 445 ق.م- و. حدود 400 ق.م مقدونیه) نمایش‌نامه‌نویس و شاعر تراژیک آتنی که با دو ابداع و نوآوری در نمایش‌نامه یونانی اعتبار و شهرت پیدا کرد. اولین پیروزی او در جشنواره بزرگ فصلی در یونان قدیم در 416 ق.م بود که در آن نمایش‌نامه‌ها، ارائه شده و مورد قضاوت قرار می‌گرفتند. افلاطون پیروزی آگاتون را موقعیتی برای اثر خود با عنوان «سمپوزیوم» (Symposium) در خانه آگاتون قرار می‌دهد و محل رخداد روایت را مجلس مهمانی در آنجا تلقی می‌کند. ارسطو در اثر معروف خود با عنوان «فن ‌شعر» (Poetics) دو نوآوری را به آگاتون نسبت می‌دهد:‌ یکی از نمایش‌نامه‌هایش (احتمالاً «گُل») شخصیت‌هایی دارد که خود آگاتون آنها را خلق کرده است، به‌‌جای آنکه او آنها را از میان شخصیت‌های افسانه‌های یونانی استخراج کند؛ و دیگر آنکه آگاتون، نقش سنتی ترانه‌خوانی دسته‌جمعی را تغییر داد، به‌گونه‌ای که در صحنه نمایش به‌جای آنکه گروه همسرایان توضیحاتی راجع به نمایش ارائه دهند، موسیقی میان دو پرده را اجرا می‌کنند. آریستوفانس در نمایش‌نامه‌اش به نام «زنان در تسموفوریا» (Women at the Thesmophoria) به هجو آگاتون می‌پردازد، اما در نمایش‌نامه دیگرش «قورباغه‌ها» (Frogs) او را شاعری خوب می‌خواند که به‌شدت از سوی دوستانش گمراه شده است. آگاتون آخرین سال‌های عمر خود را در دربار آرخلائوس در مقدونیه گذراند. اکنون فقط 40 بیت از نوشته‌هایش موجود است. http://www.ensanica.ir/article_11278.html در اساطیر یونان، دختر کدمس و هارمونیا و مادر پنتیوس. هنگامی‌که آگوی به خواهر خود سیمیل تهمت زد، دیونوسیوس، پسر سیمیل، کاری کرد که او مشاعر خود را از دست داده و با دست خویش فرزند خود پنتیوس را بکشد. این داستان در نمایش‌نامه «باچی» (Bacchae) اثر ائوریپیدس بیان شده است. http://www.ensanica.ir/article_11280.html جیمز (ت. 27 نوامبر 1909، ناکسویل، تنسی، ایالات متحده – و. 16 می 1955، نیویورک) شاعر و رمان‌نویس امریکایی و یکی از تأثیرگذارترین منتقدان فیلم در دهه‌های 1930 و 1940. ایجی در منطقه کامبرلند مانتن تنسی پرورش یافت و به دانشگاه هاروارد رفت و پس از آنکه در 1932 فارغ‌التحصیل شد، برای نشریه Fortune و Time قلم ‌زد. دیوان شعری از او با عنوان «بگذار به سفر بروم» (Permit Me Voyage) در 1934 منتشر شد. ایجی و واکر اِوَنزِ عکاس، برای مقاله‌ای پیشنهادی برای Fortune، به مدت شش هفته در میان مزارعه‌کاران فقیر آلاباما در 1936 به‌سر بردند. این مقاله هیچ‌گاه منتشر نشد، اما مطالبی که آنها گردآوری کردند، محتوای شعر غنایی «بیایید حالا این مشاهیر را ستایش کنیم» (Let Us Now Praise Famous Men, 1941) را تأمین کرد. ایجی از 1948 تا زمان مرگش عمدتاً به فیلم‌نامه‌نویسی مشغول بود. از جمله کارهای مهم او در این حوزه، می‌توان به «ملکه افریقا» (The African Queen, 1951) و «شب شکارچی» (The Night of the Hunter, 1955) اشاره کرد. رمان «مرگی در خانواده» (A Death in the Family, 1957)، و رمان کوتاه «دیده‌بان صبح» (The Morning Watch, 1951) در باب تجارب دینی پسری دوازده ساله، هر دو در قالب زندگی‌نامه خودنگاشت هستند. http://www.ensanica.ir/article_11281.html شعری سروده دابلیو. ایچ. اُدن، که در 1947 منتشر شد. این شعر با به‌‌کارگیری سبک «مناظره باروک» در واقع آخرین شعر از اشعار بلند اُدن است. این اثر در 1948 جایزه ادبی پولتیزر را از آن خود کرد. شعر عصر بی‌قراری، تنهایی انسان را به تصویر می‌کشد؛ شرایطی که با فقدان سنت و باورهای مذهبی در دوران معاصر تشدید می‌شود. فضای وقوع شعر، شب‌هنگام در کافه‌ای در شهر نیویورک است که چهار غریبه- سه مرد و یک زن- با هم رو‌به‌رو می‌شوند، گفت‌وگو می‌کنند و شراب می‌نوشند. این بزم میگساری در آپارتمان زن پایان می‌یابد. دو مرد آنجا را ترک می‌کنند و سومی به‌سبب افراط در نوشیدن، در آنجا می‌میرد و زن را به درد‌سر می‌اندازد. شعر پس از کندوکاوِ پوچی معنوی، تنهایی و بیهودگی آشوب‌زده زندگی این شخصیت‌ها، با توصیف خیابان‌های شهر در پگاه پایان می‌یابد. http://www.ensanica.ir/article_11385.html رمانی نوشته ایدیت وُرتن، که در 1920 منتشر شد. اثر، تصویری از جامعه اشرافی نیویورک را در اواخر قرن نوزدهم نشان می‌دهد. داستان به‌مثابة مطالعه انسان‌شناسانه این جامعه از طریق بیان مثال‌هایی از خانواده‌ها و اقداماتشان به‌عنوان یک قبیله قلمداد می‌شود. در این داستان، نیولند آرچر، علی‌رغم نامزدی با می ولند - دختر زیبا و عضو حقیقی جامعه نخبگان - مجذوب اِلن اُلنسکا عضو قبلی گروه می‌شود که در اروپا زندگی می‌کرده و به‌علل مرموزی شوهرش را ترک می‌کند و به محیط اجتماعی خانواده‌اش در نیویورک باز می‌گردد. می، با وفاداری ظریفی به قواعد جهان، در این داستان پیروز می‌شود. این رمان جایزه پولیتزر را دریافت ‌کرد. http://www.ensanica.ir/article_11386.html شعار سیاسی که عمدتاً در قالب ادبیات، تئاتر، موسیقی و یا هنر اشاعه داده می‌شود. اجیتپراپ یا agitpropotdel کوتاه‌شده واژه روسی agitatsionno-propagandistsky otdel (بخش تهییج تبلیغ) است، یعنی گروهی در انجمن مرکزی یا انجمن محلی حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی سابق در سال‌های بعد از انقلاب بلشویک 1917. این واژه در زبان انگلیسی برای معرفی آثار چنین احزابی و در نظر کلی‌تر هر اثری – خصوصاً در تئاتر – که در صدد آموزش و القاء عمومی باشد، مورد استفاده قرار می‌گیرد. این واژه به‌طور خاص یک معنای ضمنی منفی نیز دارد و تا حدی بی‌میلی غرب را از استفاده آشکار از نمایش‌نامه و دیگر هنرها برای نیل به اهداف سیاسی نشان می‌دهد. راهبرد دوگانه تهییج و تبلیغ را در ابتدا، نظریه‌پرداز مارکسیست روس، گیورگی پلیخانف، اشاعه داد. او تبلیغ را اشاعة اندیشه‌های گوناگون به اشخاص یا گروه‌های کوچک و تهییج را اشاعه اندیشه‌ای خاص به گروه کثیری از مردم تعریف کرد. وی. آی. لنین شرح بیشتری از این اندیشه‌ را در جزوه خود با عنوان «چه باید کرد؟» (Chto delat$1, 1902) ارائه کرد و گفت مبلّغینی که مهم‌ترین وسیله ارتباطی‌شان چاپ است، علل بی‌عدالتی‌های اجتماعی همچون بیکاری و گرسنگی را شرح دهند و تهییج‌گرایانی که مهم‌ترین وسیله ارتباطی‌شان گفتار است، از ابعاد عاطفی این موضوعات برای برانگیختن خشم مخاطبانشان استفاده کنند. http://www.ensanica.ir/article_11387.html در اساطیر یونان، بزرگ‌ترین دختر کیکروپس، پادشاه آتن؛ او با خواهرانش پس از دیدن اریختونیوس، انسانی با دم مار، از ترس از روی آکروپولیس پریدند و مردند. اما شاعر رومی به نام اووید گفته است که اگلورس را خدای مِرکوری به‌سبب تلاشش برای خنثی‌کردن نقشه دزدیدن هرسه، جوان‌ترین خواهر اگلورس، به ‌‌سنگ تبدیل کرد. http://www.ensanica.ir/article_11389.html رمانی نوشته اَن برانتی (برونته)، که در 1847 منتشر شد. این اثر روایت سرگذشت‌وار رنج‌های اگنس ‌گری، دختر کشیش بخش، را بیان می‌کند. او به‌عنوان معلم خصوصی، ابتدا به بچه‌های شیطان خانواده بلومفیلد و بعد به بچه‌های خانوادة ماری درس می‌دهد. یگانه دل‌خوشی اگنس، طبیعت آن منطقه و رابطه در حال شکوفایی‌اش با وستن، کشیش‌یار محلی، است که سرانجام با او ازدواج می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11390.html شی، نام مستعارِ شموئل یوزف هالوی چازکس (ت. 17 جولای 1888، بوچاچ، گالیسیا [اکنون بوچاچ، اوکراین] - و. 17 فوریه 1970، فلسطین اشغالی) نویسنده یهودی، یکی از بزرگ‌ترین رمان‌نویسان و نویسندگان نوین داستان‌های کوتاه عبری. در 1966 او و نلی زاکس برندة جایزه ادبی نوبل شدند. او در خانواده‌ای از تجار، خاخام‌ها و علمای یهودی اهل لهستان به دنیا آمد. ابتدا به زبان ییدیش و عبری و با نام خودش و نام‌های مستعار گوناگون می‌نوشت، اما خیلی زود پس از اقامت در فلسطین در 1907 نام مستعار آگنون را برگزید و زبان عبری را برای نوشتن انتخاب کرد. کار واقعی ادبی آگنون با «همسران رها شده» (Agunot, 1908)، اولین داستان «فلسطینی‌اش»، شکل گرفت. اولین کار مهم وی رمان «سایبان تخت عروسی» (Hakhnasat kalah, 1919) در دو جلد بود. قهرمان این داستان رب یودل هسید، تجسم هر خانه‌به‌دوش یهودی رانده شده در محله‌ها و زاغه‌نشین‌‌های امپراتوری‌های تزاری و اتریشی- مجاری است. دومین رمانش «مهمان شب» (Ore’aḥ Nata ‘Lalun, 1938) اضمحلال مادی و اخلاقی یهودیان اروپا را پس از جنگ جهانی اول توصیف می‌کند. سومین و شاید مهم‌ترین رمانش، «پریروز» (Tmol shilshom, 1945‘)، مسأله غربی شدن یک یهودی مهاجر خوگرفته به فرهنگ غرب را در فلسطین اشغالی بررسی می‌کند. همة آثار آگنون دستخوش بازنگری و اصلاحات زیادی شده است؛ برای نمونه دو نسخه بازنگری شده یکی در 11 جلد (Kol sipurav shel Sh. Y. Agnon جلد 6-1، برلین، 35-1931؛ جلد 11-7، اورشلیم و تل‌آویو، 42-1939) و دیگری در 8 جلد (تل‌آویو، 62-1953) است. آگنون گلچینی از قصه‌های عامیانه را، که از تعطیلات مهم یک سال یهودی الهام گرفته شده، به نام «روزهای وحشت» (Yamim nora'im, 1938)، و گزیده‌ای از متون خاخامی معروف با نام Sefer, sofer, vesipur (1938) را ویرایش کرد. او همچنین شرح مختصری از زندگی‌نامه شخصی‌اش را در 1958 منتشر کرده است. http://www.ensanica.ir/article_11391.html صورت جمع آن agons یا agones [یونانی آن agōn، به معنای گردآوری، تجمع، مباحثه؛ مشتقی از ágein به معنی سوق دادن، موجب شدن] 1- رقابت یا تضاد؛ به ‌ویژه تضاد نمایشی بین شخصیت‌های اصلی در نمایش‌نامه‌های یونانی. در کمدی‌های یونانی، رجزخوانی دو شخصیت به‌طور خاص، یکی از اصول پایه‌ای کمدی کهن را به‌وجود می‌آورد. 2- مبارزه بین شخصیت مثبت و شخصیت منفی در اثر ادبی. http://www.ensanica.ir/article_11392.html [یونانی آن agōnistēs به معنای مبارز و قهرمان] شخصیت اصلی (همچون قهرمان و ضدقهرمان) در یک اثر ادبی. http://www.ensanica.ir/article_11393.html ماری دو فلاوینیی، کنتس دو، نام اصلی و کامل او ماری- کاترین- سوفی دو فلاوینیی، با اسم مستعار دانیئل استرن (ت. 31 دسامبر 1805، فرانکفورت [آلمان کنونی]- و. 5 مارس 1876، پاریس، فرانسه) نویسنده‌ای که به‌سبب موقعیتش در جامعه پاریس در دهه 1840 و قطع ارتباطش با فرانتس لیستِ نوازنده شهرت دارد. او دختر مهاجری به نام کنت دو فلاوینیی بود. در 1827 با سرهنگ شارل آگو، که 20 سال از او بزرگ‌تر بود، ازدواج کرد. پس از آشنایی با لیست در 1834، تصمیم گرفت که با او فرار کند. رابطه آنها تا 1839 ادامه داشت و در 1844 برای همیشه از هم جدا شدند. دخترشان، کوزیما، همسر دوم ریشارت واگنر نوازنده شد. او با بازگشت به پاریس در 1839 حرفه‌اش را به‌عنوان یک نویسنده آغاز کرد و در 1846 رمانی تحت عنوان «نلیدا» (Nélida) را به چاپ رساند که بیشتر شبیه زندگی‌نامه خودنگاشت بود. آگو دوست نزدیک ژرژ ساند بود که دیدگاه‌هایش درخصوص اخلاقیات، سیاست و جامعه با دیدگاه‌های او یکی بود؛ و برای مدتی نیز با لیست در خانه او زندگی کرده بود. وی همچنین مدیر یک تالار شد. «نامه‌های انقلاب» (Lettres républicaines, 1843)؛ «تاریخ انقلاب سال 1848» (Histoire de la révolution de 1848, 1850-53)؛ نمایش‌نامة «ژاندارک» (Jeanne d’Arc, 1857)؛ یک گفت‌وگو به نام «دانته و گوته» (Dante et Goethe, 1866)؛ «یادبودهای من 1833-1806» (Mes Souvenirs, 1806-1833, 1877)، که با ضمیمه‌ای به نام «خاطرات 1854-1833» (Mémoires, 1833-1854, 1927) کامل شد، دیگر آثار او هستند. http://www.ensanica.ir/article_11394.html سر اندرو، شخصیتی در «شب دوازدهم» (Twelfth Night) نوشته ویلیام شکسپیر. شوالیه لوده‌ای که تلاش بی‌ثمر و ناامیدانه‌اش برای رسیدن به اولیویا سبب شد بسیار مورد اهانت قرار گیرد. http://www.ensanica.ir/article_11395.html گریس (ت. 2 ژوئن 1816، لندن، انگلستان- و. 16 سپتامبر 1847، فرانکفورت، ام ‌مین [آلمان]) شاعر، رمان‌نویس، و نویسنده تاریخ و مذهب یهودیت که شهرت او عمدتاً به‌سبب رمان‌های احساسی‌اش در خصوص زندگی خانوادگی به‌ویژه برای رمان‌های «تأثیر میهن» (Home Influence, 1847) و «تاوان مادر» (The Mother’s Recompense, 1851) است. او دختر یهودی‌های صَفارِدی (Sephardic) بود. با کمک معلم خصوصی، آثار کلاسیک را در منزل فرا گرفت، زیرا (حتی در بزرگسالی) اجازه نداشت از خانواده دور شود. قبل از شهرت یافتن به‌عنوان یک رمان‌نویس به میزان چشمگیری شهرت داشت که علت آن آموزش فرهنگ یهودی به مخاطبان انگلیسی‌زبان بود. به‌رغم محدودیت‌های زندگی‌اش، موفق به نگارش دوازده عنوان کتاب شد. تأثیر میهن تنها رمانی بود که در زمان حیات او به ‌چاپ رسید. http://www.ensanica.ir/article_11396.html ژوزه، نام خانوادگی کامل او اگوستین رامیرس (ت. 19 آگوست 1944، آکاپولکو، گرّرو، مکزیک) رمان‌نویس مکزیکی که نوشته‌های کثیر او به‌علت انعکاس احساس و درک بالا و فرهنگ نوین جوانی، بر خشونت و انحطاط شهرها تأکید داشتند. او در دانشگاه نشنال اتانوموسِ مکزیکو و سنترو مکزیکانو دو اکریتورس تحصیل کرد. آگوستین یکی از رهبران اوندا، جنبش جوانان حامی موسیقی راک و مواد مخدر، بود. رمان‌های او منعکس‌کنندة علاقه وی به این جنبش بودند. اولین رمان آگوستین به ‌نام «مقبره» (La tumba, 1964)، که در 20 سالگی او به چاپ رسید، از دیدگاه یک نوجوان روایت می‌شود. آثار بعدی او شامل نمایش‌نامه برنده جایزه با عنوان «دور باطل» (‍Círculo vicioso, 1974) و رمان برنده جایزه با‌ عنوان «شهرهای متروکه» (Ciudades desiertas, 1982) می‌شود. او در 1985 زندگی‌نامه‌ای خودنگاشت با عنوان «صفحه زندان» (cárcel El rock de la)؛ مجموعه مقالاتی با عنوان «موسیقی کلاسیک جدید» (La nueva musica clásica)؛ و رمان‌های «طاعون اینجا می‌آید» (Ahí viene la plaga) و «خشم صبح‌گاه» (Furor matutino) را به ‌نگارش درآورد. رمان «آتش نزدیک» (Cerca del fuego, 1986) انتقادی نیشدار و فکاهی از زندگی در مکزیکوسیتی بود. http://www.ensanica.ir/article_11397.html دلمیرا (ت. 24 اکتبر 1886، مونته ویدئو، اروگوئه- و. 6 جولای 1914، مونته ویدئو) شاعر نوگرا که یکی از برجسته‌ترین شاعران امریکای جنوبی به‌حساب می‌آید. او اولین زنی بود که شجاعانه درونمایه‌های مربوط به نفسانیت و شور عشق را در آثارش مطرح کرد. آگوستینی کودکی نابغه بود که در خانواده‌ای اهل علم و تحقیق به دنیا آمد. شهرت او با چاپ دو جلد اول اشعارش، «کتاب سفید» (El Libro blanco, 1907) و «ترانه‌های صبحگاه» (Cantos de la mañana, 1910)، به‌سرعت در سراسر دنیای اسپانیایی‌زبان پراکنده شد. سومین کتاب او، «جام‌های خالی» (Los cálices vacíos) در 1913 به چاپ رسید. زندگی او با کشته شدن به دست همسر سابقش، به شکلی اسفناک پایان یافت. دو مجموعه دیگر از آثارش در 1924 به چاپ رسیدند: «تسبیح اروس» (El rosarío del Eros) و «ستاره‌های مغاک» (Los astros del abismo). چندین جلد ویرایش‌شده از آثارش نیز به چاپ رسیده است. مجموعه نامه‌های او در 1969 منتشر شدند. http://www.ensanica.ir/article_11398.html (حکمرانی حدود 874 – حدود 853 ق.م) مطابق عهد عتیق، هفتمین پادشاه از پادشاهی شمال اسرائیل و پسر شاه اومری. داستان ایهب در کتاب اول پادشاهان آمده است. دوران حکومت ایهب با آرامش همراه بود و از طریق اتحاد (ازدواج‌های موروثی) با پادشاهی جنوبی یهودا، در برابر آشوری‌ها ایستاد. همسرش، اِیزابل، با پرستش بعل، خدای کنعانیان، مخالفان سرسختی برای خود ایجاد کرد که مهم‌ترین آنها ایلیای نبی بود. http://www.ensanica.ir/article_11399.html شخصیت داستانی، کاپیتان یک‌پایِ کشتی غول‌پیکر شکار نهنگ به ‌نام پکواد در رمان موبی‌دیک اثر هرمان ملویل. کاپیتان ایهب از زمانی‌که نهنگ غول‌پیکر سفیدی به نام موبی‌دیک پایش را قطع کرد، به‌طرز جنون‌آمیزی در پی تعقیب دشمن فراری خود افتاد. http://www.ensanica.ir/article_11400.html نام اصلی او اشر گینربورگ (ت. 18 آگوست 1856، نزدیک کیف، اوکراین، امپراتوری روسیه- و. 2 ژانویه 1927، تل‌آویو، فلسطین [هم‌اکنون تل‌آویو- یافو، اسراییل]) رهبر صهیونیستی و نویسنده‌ای که تفکرات او در مورد فرهنگ عبری به‌صورتی چشمگیر، اسکان اولیة یهودی‌ها در فلسطین را متأثر ساخت و سبک روشن و دقیق نوشته‌هایش، وی را به عنصر برجسته‌ای در ادبیات عبری تبدیل کرد. او، که در روسیه و در یک خانواده سختگیر ارتدوکس بزرگ شد، در ادبیات خاخامی استاد گردید، اما خیلی زود به مکتب عقلانی مربوط به فلسفه قرون وسطایی یهودیت و همچنین نوشته‌های «روشنفکری» (Haskala) تمایل پیدا کرد؛ «روشنفکری» جنبش لیبرال یهودی بود که تلاش می‌کرد تا یهودیت را با تفکر نوین غرب ترکیب کند. آخاد در 22 سالگی به اُدسا، مرکز جنبش ملی‌گرای یهودیت، رفت که با عنوان «عشق صهیون» (Ḥibbat Zion) شناخته شده بود. او پس از پیوستن به این جنبش، اولین مقاله‌اش، «این راه نیست» (Lo ze ha-derekh, 1889)، را به نگارش درآورد که بر بنیاد روحانی صهیونیسم تأکید داشت. او دوبار به فلسطین رفت. از 1896 تا 1903 ویراستار نشریه Ha-Shilo’ah بود که در آن، صهیونیسم سیاسی تئودور هرتسل، برجسته‌ترین رهبر ملی‌گرایی یهودی در آن زمان، را مورد انتقاد قرار داد. او با وارد نشدن به سازمان صهیونیستی اظهار داشت که ایجاد دولت صهیونیستی، آخرین نتیجه نوزایی معنوی یهودیت است و نه آغاز آن. او جامعه را به احیای فرهنگ عبری فرا خواند و به این منظور بر ایجاد سرزمین ملی یهودی در فلسطین به‌عنوان الگوی زندگی یهودیان در دیساپورا (یعنی اقامتگاه یهودیان در خارج از فلسطین) تأکید کرد. آخرین سال‌های زندگی او در فلسطین و با ویرایش اثرش «نامه‌های آخاد هاآم» (Iggerot, Ahad Ha‘am, 1925-23) در 6 جلد سپری شد. دیگر نامه‌ها و خاطراتش در «مجموعه خاطرات و نامه‌ها» (Aḥad Ha‘am: Pirqe zikhronot we-iggerot, 1931)، به ‌چاپ رسید. مقالات او در چهار جلد کتاب گنجانده شده‌اند (1895، 1903، 1904 و 1913). http://www.ensanica.ir/article_11401.html لارش (ت. 4 آوریل 1915، سونتسوال، سوئد) رمان‌نویس برجسته سوئدی اواسط قرن بیستم. اولین رمان او «تب با بیانیه» (T­abb med manifeste, 1943) دربرگیرنده بسیاری از اندیشه‌های محوری نوشته‌های اوست. در این رمان یک کارگر جوان بیکار، ایدئولوژی کمونیستی را رضایت‌بخش نمی‌داند و اندیشه ارزش اجتماعی را بر ارزش فردی ترجیح نمی‌دهد، و از طریق ایدئولوژی لوتری سکولار، که در آن افراد براساس اعمالشان مورد قضاوت قرار می‌گیرند، به فهم بهتری از خود و دنیا می‌رسد. جستجوی زیبایی به‌واسطه عشق که معمولاً با تحقیر و رنج تجربه می‌شود، در چند رمان بعدی او دنبال می‌شود که از آن جمله «مرگ من به خودم تعلق دارد» (min död är min, 1945)، «دختر دارچین‌فروش» (Kanelbiten, 1945)، «شب در خیمه بازار» (Natt i marknadstältet, 1957) شناخته‌شده‌ترین هستند. تجربی‌ترین اثر او «اگر، درباره، اطراف» (om, 1946) است. او در دهه هشتاد چندین کتاب دیگر نیز به چاپ رساند که از آن جمله رمان خودنگاشتی با نام «دهان ششم» (Sjatte munnen, 1985) را می‌توان نام برد. http://www.ensanica.ir/article_11402.html (ت. 1884، بغداد [هم‌اکنون در عراق]- و. 4 ژوئن 1933، استانبول، ترکیه) نویسنده‌ای که یکی از نمایندگان برجسته جنبش سمبولیسم در ادبیات ترکی است. http://www.ensanica.ir/article_11403.html نام کامل او تاج‌‌الدین ابراهیم بن خضر احمدی (ت. 34/1335، کوتاهیه، آناتولی [ترکیه امروزی]- و. 1412، اماسیه، امپراتوری عثمانی) یکی از بزرگ‌ترین شاعران قرن چهاردهم آناتولی. احمدی در جوانی نزد محقق مشهور اکمل‌الدین (البابرتی) در قاهره تحصیل کرد؛ سپس او به کوتاهیه در آناتولی رفت و برای حاکم آنجا، امیر سلیمان، (67-1386) کتابت ‌کرد. بعداً، به دربار سلطان بایزید (اول) عثمانی (1389-1403) رفت و در نبرد آنکارا، که در آن عثمانی‌ها به شکست سختی تن در دادند، ظاهراً با تیمور، طرف پیروز در جنگ و فاتح جهان، دیدار کرد و قصیده‌ای برای او سرود. احمدی هنگام مرگ سلطان بایزید، مدایحی را به همراه یکی از معروف‌ترین آثارش «اسکندرنامه» (İskendernâme) پیشکش سلیمان چلبی، پسر سلطان، کرد. این اثر را در اصل به امیر سلیمان از خاندان سلطنتی گرمیان در کوتاهیه تقدیم کرده بود، اما او طی سالیان متمادی در آن تجدید نظر کرده و مطالبی به آن افزوده بود. الگوی اسکندرنامه احمدی از اثری به همین نام سروده نظامی، شاعر بزرگ پارسی (متوفی 1209)، گرفته شده است که از هشت هزار بیت در قالب مثنوی تشکیل شده است که او در آن از افسانه اسکندر به‌‌عنوان اساسی برای بحث درباره الهیات، فلسفه و تاریخ بهره می‌گیرد. بخش آخر، منبع اولیه مهمی برای تاریخ عثمانی تلقی می‌شود؛ زیرا ظاهراً، شاعر آن را مطابق وقایع ثبت شده تاریخی بنا نهاده بود، اما این نسخه دیگر موجود نیست. بعد از مرگ سلیمان در 1411، احمدی مدایحی را برای سلطان جدید عثمانی، محمد چلبی (درگذشته 1421) تا زمان مرگ خودش سرود؛ وی علاوه بر اسکندرنامه، دیوان یا مجموعه اشعار؛ تعداد زیادی مثنوی؛ شعری با عنوان «جمشید و خورشید» (Cemşid u Hurşid) و یک اثر تعلیمی با عنوان «آسایش جان‌ها» (Tervihü'l-ervah) را نیز نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11404.html احمد پاشا بورسالی نیز نامیده می‌شود (ت. اِدیرن، امپراتوری عثمانی [هم‌اکنون در ترکیه] – و. 96/1497، بورسا) یکی از برجسته‌ترین شخصیت‌های ادبیات ترکیه در قرن پانزدهم. او تحصیلات کلاسیک اسلامی داشت و در مکتب‌خانه‌ای واقع در شهر بورسا به ‌تدریس مشغول شد. در 1451 قاضی شهر ادیرن گردید. او در دولت نیز خدمت کرد، اگرچه به‌‌علت سال‌های زیاد تبعید در بورسا، مدتی از کارش بازماند. احمد پاشا، که اصولاً مدیحه‌سرا بود، عمدتاً قصیده و غزل می‌سرود و یکی از اولین استادان شعر کلاسیک در ادبیات عثمانی به‌‌حساب می‌آید. اشعار آهنگین دیوان، یا مجموعه اشعار او، تأثیر عمیقی بر شاعران کلاسیک عثمانی در دوره‌های بعد داشت و جایگاه او را در تاریخ ادبیات ترکیه متمایز ساخت. http://www.ensanica.ir/article_11405.html (ت. نیمه دوم قرن یازدهم، سایرام [هم‌اکنون در قزاقستان] - و. 1166، یاسی، ترکستان [ترکمنستان کنونی]) شاعر و صوفی ترک که در سراسر دنیای ترک‌زبان بر پیشرفت عرفان تأثیر گذاشت. اطلاعات اندکی در مورد زندگی او در دست است. خانواده او به یاسی (که نام وی برگرفته از آن است) نقل مکان کردند، و او در آنجا آموزش‌های عرفانی‌اش را آغاز کرد. گفته می‌شود که برای مطالعه به همراه عارفان مشهور به بخارا رفته، اما در نهایت به یاسی بازگشته است. اثر به ‌جا مانده منسوب به این شاعر «دیوان حکمت» است که دربرگیرنده اشعاری با مضامین عرفانی است. محققان باور دارند که این اثر به احتمال زیاد متعلق به او نیست؛ با وجود این‌ گمان می‌رود که اشعار دیوان در سبک و احساس، با آنچه وی می‌نوشته است شباهت دارند. داستان‌های مربوط به زندگی او در سراسر دنیای اسلامی ترک‌زبان پراکنده و افراد زیادی پیرو او شدند. تیمور فاتح در 97/1398 مقبره‌ای با شکوه بر مزار وی ساخت که زائران به آنجا می‌آمدند و او را همچون قدیسی تجلیل می‌کردند. او برای مردم شعر می‌سرود؛ همچنین پیشرفت ادبیات مردمی عرفانی در ترکیه به وی نسبت داده می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11406.html یوهانی نام مستعارِ یوهانس بروفلت (ت. 11 سپتامبر 1861، لاپینلاهتی، فنلاند، امپراتوری روسیه- و. 8 آگوست 1921، هلسینکی، فنلاند) نویسنده رمان و داستان کوتاه که به وارد کردن مدرنیسم در ادبیات فنلاند کمک کرد. بروفلت در دانشگاه هلسینکی تحصیل نمود و به‌‌کار روزنامه‌نگاری پرداخت. او عضو فعال گروه آزادیخواه «فنلاند جوان» (Nuori Suomi) بود. اولین داستان‌ها و رمان‌های واقع‌گرایش زندگی در مناطق دور افتاده فنلاند را، که او خوب می‌شناخت، با شوخ‌طبعی توصیف می‌کند. رمان «راه‌آهن» (Rautatie, 1884) داستان اولین سفر یک زوج مسن با قطار است که یک اثر اصیل فنلاندی محسوب می‌شود. متأثر از نویسندگان معاصر نروژی و فرانسوی – هنریک ایبسن، بیورنسون، گی دو موپاسان و به‌خصوص آلفونس دوده- زندگی طبقات تحصیل‌کرده را در «دختر کشیش» (Papin tytär, 1885) و «همسر کشیش» (Papin rouva, 1893) توصیف کرده است. در دهه 1890 آهو به سمت ناسیونالیسم رمانتیک کشیده شد: رمان بلند «پانو» (Panu, 1897) به کشمکش میان کفر و مسیحیت در قرن هفدهم فنلاند و «بهار و بازگشت زودهنگام زمستان» (Kevät ja takatalvi, 1906) به آگاهی و بیداری ملی قرن نوزدهم می‌پردازد. دقیق‌ترین اثر رمانتیک وی «یوها» (Juha, 1911) داستان یک ازدواج نامناسب است. داستان‌های کوتاه آهو با نام «تراشه‌ها» (Lastuja, 1891-1921) ماندگارترین اثر مربوط به زندگی روستایی، صید و حیات وحش است؛ اهو در این آثار، به ‌مانند کتاب خاطرات دوران کودکی‌اش یعنی «یادت می‌آید؟» (muistatko, 1920)، تعزل‌گرایی ملایمی را عرضه می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11407.html کمدی چهارپرده‌‌ای اثر یوجین اونیل، که در 1933 به چاپ رسید و برای اولین‌بار به اجرا درآمد. این کمدی، که احتمالاً متفاوت‌تر با دیگر آثار او است، داستانی احساسی در مورد بی‌بصیرتی دوران جوانی در شهری واقع در نیوانگلندِ آغاز قرن بیستم را روایت می‌کند. ریچارد، پسر نوجوان نت میلر، ناشر روزنامه‌ محلی، خودسری‌های دایی‌اش، سید دیویس، را از خود بروز می‌دهد. او که از سوی پدرش اجازه ندارد به دختر همسایه، میوریئل، اظهار عشق کند، به میگساری می‌پردازد و تحت‌تأثیر بل قرار می‌گیرد و تلاش می‌کند که بل را متأثر سازد، اما از رفتارهای دنیاپرستانه او وحشت می‌کند. سید دیویس هرزه تلاش می‌کند وضعیت را در زمان بازگشتن ریچاردِ ولخرج و الکلی مهار کند که با کمک نت پاکدل و میورینل مهربان همه چیز درست می‌شود. این نمایش‌نامه از زمان نگارش تاکنون از نمایش‌نامه‌های اصلی در مجموعه نمایش‌نامه‌های تئاتر اجتماعی به‌شمار رفته است. http://www.ensanica.ir/article_11408.html ژان، نام کامل او فرانسوئا - ویکتور - ژان (ت. 4 فوریه 1848، تولون، فرانسه- و. 13 می 1921، پاریس) شاعر، رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویس فرانسوی که شهرت وی عمدتاً به‌‌سبب سرودن اشعاری دربارة ناحیه پرووانس است. او در جوانی در رشته حقوق تحصیل کرد، اما به‌علت دلبستگی به ادبیات آن را رها نمود. اولین کتاب شعر او، «باورهای یک جوان» (Jeunes croyances, 1867)، نشان‌دهنده تأثیر آلفونس دو لامارتین، شاعر رمانتیک، بود که با استقبال خوبی مواجه شد. اِکار بعد از جنگ فرانسه و آلمان به پاریس رفت و «آشوب‌ها و تضمین‌ها» (Les Rebellions et les apaisements, 1871) را به ‌چاپ رساند. «اشعار پرووانس» (Poémes de Provence)، که یادآوری احساس مناظر مربوط به پرووانس است، در 1874 به ‌چاپ رسید؛ دو سال بعد «ترانه‌های کودک» (La Chanson de l'enfant) به‌ چاپ رسید. موفق‌ترین نمایش‌نامه او از میان 14 نمایش‌نامه‌اش «پدر لبونار» (Le Père Lebonnard) بود که در 1889 برای اولین‌بار به اجرا درآمد. بیشتر رمان‌های او، که بهترین آنها «مورین اهل شمال افریقا» (Maurin des maures, 1908) است، نیز مبتنی بر زندگی در پرووانس هستند. او در 1909 عضو فرهنگستان فرانسه شد. http://www.ensanica.ir/article_11409.html ایلزه (ت. 1 نوامبر 1921، وین، اتریش) شاعر و نثرنویس اتریشی که آثارش اغلب رویایی، فراواقعی و در قالب حکایت تمثیلی، منعکس‌کننده نگرانی و مشغله ذهنی وی از آزار و شکنجه یهودیان به دست نازی‌ها در طی جنگ جهانی دوم است. تحصیلات ایخینگر با جنگ جهانی دوم دچار وقفه شد، چون او نیمه‌یهودی بود، از ورودش به دانشکده پزشکی جلوگیری شد. اگرچه او سرانجام در 1947 تحصیل در دانشکده پزشکی را شروع کرد، اما برای متمرکز کردن فکر خود روی نوشتن، تحصیل را ترک کرد. تنها رمان وی، «امید بزرگ‌تر» (Die grössere Hoffnung / ترجمه انگلیسی آن، «بچه‌های هرود» نام دارد)، در 1948 چاپ شد. علاوه بر رمانش، «سخن گفتن بر چوبه‌دار» (Rede unter dem Galgen, 1951 / ترجمه انگلیسی آن، «مرد در راه و داستان‌های دیگر» نام دارد)؛ «دکمه‌ها» (Knöpfe, 1953)، نمایشی رادیویی که در آن کارگران یک کارخانه دکمه‌سازی به‌آرامی به تولید مشغول هستند و کار می‌کنند؛ «میدان‌ها و خیابان‌ها» (Plätze und Strassen, 1954)، که تفکراتی درباره کوچه‌ها و میدان‌های وین است؛ «هرگز در هیچ زمانی» (Zu keiner stunde, 1957)، که مجموعه‌ای از گفت‌وگوهای غیرواقعی و خیالی است؛ و مجموعه داستان‌های کوتاه «کلمات درجه دوم» (Schlechte Wörter, 1976)، که در آن زبان گاهی مانعی برای ارتباط درنظر گرفته می‌شود، از دیگر آثار ایخینگر هستند. http://www.ensanica.ir/article_11410.html آما آتا، نام کامل او کریستینا آما آتا آیدو (ت. 23 مارس 1942، آبیدزی کیاکور، نزدیک به سالتپوند، گلدکوست [هم‌اکنون غنا]) نویسنده غنایی که آثارش بر طبیعت تناقض‌آمیز نقش زن در افریقای نوین تأکید ‌دارد. او در زمان تحصیل در دانشگاه غنا (کارشناسی، 1964) برای اولین بار اشعارش را به چاپ رساند. وی با نگارش نمایش‌نامه‌ای معمایی با عنوان «معمای یک روح» (The Dilemma of a Ghost, 1965) به شهرت زودهنگام رسید که در آن دانشجویی غنایی با برگشتن به کشورش، همسر افریقایی- امریکایی‌اش را به فرهنگ سنتی و خانواده گسترده‌ای وارد می‌کند که هم‌اکنون در نظرش محدودکننده است. وضعیت دشوار آنها منعکس‌کنندة حساسیت خاص ایدو به افرادی است که در خارج بوده‌اند (افریقایی‌های تحصیل‌کرده در خارج از کشور). این مسئله دوباره در رمان تجربی شبه‌خودنگاشت او «خواهرمان آینه ‌دق؛ تأملات یک لوچ سیاه چشم» (Our Sister Killjoy; or Reflections from a Black-Eyed Squint, 1966) مطرح شد. او سال‌ها در امریکا و کنیا تدریس کرد. مجموعه داستان کوتاه «اینجا چیز دلچسبی نیست» (No Sweetness Here, 1970) و نمایش انتقادی دیگری با عنوان «آنوا» (Anowa, 1970) به تأثیر فرهنگ غرب بر نقش زنان و بر فرد در یک جامعه همگانی می‌پردازند. ایدو با این موضوع مخالف بود که تحصیل به سبک غربی به زنان افریقایی آزادی می‌دهد. در فاصله 1970 تا 1985، که مجموعه شعر «کسی با زمانی حرف می‌زند» (Someone Talking to Sometime) را به‌ چاپ رساند، آثار کمی به نگارش درآورد. آثار بعدی‌اش «عقاب و جوجه‌ها» (The Eagle and the Chickens, 1986)، که یک مجموعه داستان کودک است؛ «پرنده‌ها و اشعار دیگر» ( Birds and Other Poems, 1987)؛ و رمان «تغییرات: یک داستان عاشقانه» (Changes: A Love Story, 1991) نام دارند. http://www.ensanica.ir/article_11411.html کانرَد پاتر (ت. 5 آگوست 1889، ساوَنا، جورجیا، ایالات متحده امریکا - و. 17 آگوست 1973، ساونا) شاعر، نویسنده داستان کوتاه، رمان‌نویس و منتقدی که آثارش با تأثیر از نظریه روانکاوی اخیر به میزان زیادی، نیاز بشر به خودآگاهی را مورد مطالعه قرار می‌دهند. او خود در دوران کودکی بعد از مشاهده اجساد والدینش لطمه روحی شدیدی را تجربه کرد، زیرا پدرش بعد از به قتل‌ رساندن مادرش، دست به خودکشی زده بود. ایکن در مدرسه‌های خصوصی و سپس در هاروارد تحصیل کرد و در آنجا دوست و هم‌دوره تی. اس. الیوت (که شعرش وی را متأثر ساخت) بود. او تقریباً به شکل مساوی هم در انگلستان و هم ایالات متحده زندگی کرد تا اینکه در نهایت در 1947 در مساچوستس ساکن شد. نقش وی در شناساندن شاعران امریکایی به مردم بریتانیا شایان توجه بود. ایکن، پس از سرودن سه مجموعه شعر در فاصله بین سال‌های 1915 تا 1920 و در تلاش برای نگارش شعری که در تواناییِ بیان چندین سطح معنایی به‌طور همزمان به موسیقی شباهت داشته باشد، پنج سمفونی را به نگارش درآورد. پس از آن، نوبت به نگارش اشعار روایی، اشعار غنایی و تأملات رسید. او پس از جنگ جهانی دوم به قالب موسیقیایی بازگشت، اما این‌بار با این تفاوت که سروده‌هایش کیفیت فلسفی و روان‌شناختی بیشتری داشتند. بهترین اشعار او در کتاب «مجموعه اشعار» (Collected Poems, 1953) گنجانده شدند که دربرگیرنده توالی شعری تحت عنوان «مقدماتی بر تعریف» (Preludes to Definition) است که از نظر برخی منتقدان شاهکار شعری او به‌شمار می‌آید. این مجموعه همچنین «ترانه‌های صبحگاهی سنلین» (Morning Song of Senlin) را دربر می‌گیرد که مکرراً در گلچین‌های ادبی گنجانده شده است. بیشتر داستان‌های او در فاصله دهه 1920-1930 به نگارش درآمدند. عموماً داستان‌های کوتاه او در این دوره موفق‌تر از رمان‌هایش بودند که از آن جمله می‌توان «مهتاب عجیب» از کتاب «بیاور! بیاور!» (Bring! Bring!, 1925)؛ و «برف ساکت، برف مرموز» و «آقای آرکولاریس» از کتاب «از میان مردم گمشده» (Among the Lost People, 1934) را نام برد. «داستان‌های کوتاه کانرد ایکن» (The Short Stories of Conrad Aiken) در 1950 و زندگی‌نامه خودنگاشت او با عنوان «یوشانت» (Ushant) در 1952 به چاپ رسید. http://www.ensanica.ir/article_11412.html جون (دلینو) (ت. 4 سپتامبر 1924، رای، ساسکس، انگلیس) نویسندة انگلیسی که آثار متعددی در زمینة قصه‌های فانتزی، ماجراجویی، وحشت و اضطراب برای دو گروه خوانندة نوجوان و بزرگسال دارد. شاید به‌عنوان مبدع ژانری که «رمانس‌های غیرتاریخی» نامیده می‌شود، مشهور باشد. اِیکن قصه‌هایی نوشت که در آن، طنز و عمل را با اسطوره‌های سنتی و عناصر قصه‌های پریان تلفیق کرد. بسیاری از این آثار، در یک عصر تاریخی ساختگی، طی دوران حکومت تخیلی جیمز سوم انگلستان، که به‌عنوان مدعی پیر شناخته شده است، واقع شده‌اند. اِیکن، دختر کانرد ایکنِ شاعر بود. درحالی‌که هنوز دانش‌آموز بود، دو شعر در مجلة کوچکِ معتبرThe Abinger Chronicle منتشر کرد. او در بزرگسالی، متن نمایش‌های رادیویی و برخی از داستان‌های کوتاه را می‌نوشت. در 1955، او سردبیر مجلة ادبی Argosy شد. نخستین آثار وی با عنوان «همة آنچه که شما خواسته‌اید» (All You've Ever Wanted, 1953) و «بیشتر از انتظار شما» (More Than You Bargained For, 1955) در قالب مجموعه داستان کوتاه بودند. اثری با عنوان «گرگ‌های شکارگاه ویلوبی» (The Wolves of Willoughby Chase, 1962) نخستین رمان اِیکن بود که در آن عناصر تاریخ ، طنز و ماجراجویی را با هم تلفیق کرد. این اثر، اولین اثر از حدود 60 مجموعه داستان کوتاه و رمان‌ها برای کودکان بود. آثار متعدد او در زمینة داستان بزرگسالان با «سکوت هروندال» (Silence of Herondale, 1964) آغاز شد؛ همچنین به‌عنوان داستان‌های وحشت، اضطراب و رمزی مورد تعمق قرار گرفت. ایکن همچنین اثری به نام «راه نوشتن برای کودکان» (The Way to Write for Children, 1982) را نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11418.html گوستاو، اسم مستعارِ اولیویئه گلو (ت. 13 سپتامبر 1818، پاریس، فرانسه- و. 20 ژوئن 1883، پاریس) رمان‌نویس عامه‌پسند که داستان‌های ماجراجویانه در مورد زندگی در مرزهای امریکا و مکزیک را به نگارش درآورد. او در 12 سالگی با شغل کارگر کشتی به دریا رفت و در نتیجه، جنگ‌های محلی و توطئه‌هایی را در ترکیه، قفقاز و امریکای جنوبی شاهد بود. پس از شرکت در انقلاب 1848 در پاریس، در 1854 به امریکای شمالی رفت. وی در 1870 و در جریان جنگ فرانسه و آلمان در محاصرة پاریس شرکت داشت. بسیاری از رمانس‌‌های ماجراجویانه او سلسله‌وار در روزنامه‌ها به چاپ رسیدند. مشهورترین کتاب‌های او از میان 43 کتاب پرطرفدار به نگارش درآمده‌اش، که برخی از آنها به انگلیسی ترجمه شده‌اند، «صیادان آرکانزاس» (Les Trappeurs de l’ Arkansas, 1858)، «کولی‌های دریا» (Les Bohèmes de la mer, 1865)، «در دریا و در خشکی» (Par mer et par terre, 1879) نام دارند. http://www.ensanica.ir/article_11510.html ویلیام هریسُن (ت. 4 فوریه 1805، منچستر، لنکاشر، انگلستان- و. 3 ژانویه 1882، رایگیت، ساری) مؤلف انگلیسی رمان‌های تاریخی عامه‌‌پسند. او در آغاز حقوق ‌خواند، اما برای پرداختن به ادبیات آن را رها کرد. اولین موفقیت او با نگارش رمان «روک‌وود» (Rookwood, 1834) حاصل شد که شخصیت اصلی آن دیک ترپینِ راهزن بود. پس از این اثر، چندین رمان تاریخی دیگر نوشت که تعدادشان جمعاً 39 تاست؛ مشهورترین آنها «برج لندن» (The Tower of London, 1840)، «سنت پل قدیمی، داستان طاعون و آتش‌سوزی لندن» (Old St Paul´s a Tale of the Plague and the Fire of London, 1841)، «قلعه وینزر: یک رمان تاریخی» (Windsor Castle: An Historical Romance, 1843)، و «جادوگرهای لنکاشر» (The Lancashire Witches, 1849) نام دارند. او در 1839 سردبیر Bentley’s Miscellany شد و از 1854 تا 1868 صاحب‌امتیازی این مجله را برعهده گرفت. او در زمان‌های مختلف سردبیر The New Monthly Magazine و مجله خودش Ainsworth’s Magazine نیز بود. رمان‌های او برایش ثروت زیادی به ارمغان آوردند، اما تلاش‌های او در سردبیری و انتشارات عموماً ناموفق بود. رمان‌های اینزورت در انتقال دقیق و روشن شکوه و کشمکش‌های تاریخی بی‌نظیر هستند، اما فاقد انسجام در پی‌رنگ و ظرافت در به‌کارگیری شخصیت‌هاست. http://www.ensanica.ir/article_11511.html اسم مستعارِ جیانگ هایکینگ (ت. 27 مارس 1910، جینهوا، استان جیانگ، چین) شاعر چینی که پیرو اصول مائو زدونگ بود. او، که پسر یک ملاک ثروتمند بود، به آموختن زبان‌های غربی علاقه‌مند شد. از 1928 تا 1932 در پاریس به آموختن نقاشی مشغول و به‌تدریج به ادبیات غرب علاقه‌مند شد. وی، که به‌علت فعالیت‌های سیاسی افراطی زندانی شده بود، شروع به نوشتن اشعاری با اسم مستعار کرد. او اولین کتاب شعرش را در 1939 به‌ چاپ رساند. این اثر منعکس‌کننده علاقه او به تودة مردم چین و توافقش با آموزه‌های ادبی مائو است. وی در دهه چهل چند جلد کتاب دیگر به‌ چاپ رساند. شعر او به‌تدریج ملی‌گرا و مردمی و ابزاری تأثیرگذار برای تبلیغ شد. آی‌ چینگ از 1949 تا 1953 از سردبیران مجله Renmin wenxue («ادبیات مردم») شد. او در کمیته‌های فرهنگی مختلفی کار کرد تا اینکه در نهایت در 1957 مورد انتقاد قرار گرفت. آی‌ چینگ به مدت 21 سال سکوت پیشه کرد و در اردوگاه‌های هلیونجیانگ و زینجیانگ توقیف شد. او دوباره در 1978 چاپ آثارش را شروع کرد. «اشعار منتخب آی چینگ» (Selected Poems of Ai Qing) در 1982 به ‌چاپ رسید. http://www.ensanica.ir/article_11512.html روایت غیرداستانی سفرهای هنری میلر در ایالات متحده، که در 1945 به ‌چاپ رسید. میلر در سال‌های 1940 و 1941 بعد از بازگشت از اقامت طولانی‌مدت در اروپا به این مسافرت‌ها مبادرت ورزید. وی غالباً به شکلی منفی، طبیعت امریکا و همچنین خلق‌وخوی مردم این کشور را به تصویر می‌کشد. علاوه‌بر دیگر مسائل، او آرمان بنیاد‌گذاران اصلی امریکا را در تقابل با عشق مردم معاصر این کشور به پول بررسی می‌کند. میلر در داستان دنباله‌داری با ‌عنوان «به یاد داشته‌ باش که به‌‌ خاطر داشته باشی» (Remember to Remember, 1947) بیشتر به این درون‌مایه‌ها می‌پردازد. http://www.ensanica.ir/article_11513.html جمع آن aislings یا aislingi [واژه‌ای ایرلندی به معنی خیال، توصیف خیال] در ادبیات ایرلندی، توصیف یا شرح شعری یا دراماتیک یک رویا. «تصویری از اَدمنن» (The Vision of Adamnan) یکی از شناخته شده‌ترین نمونه‌هاست. در قرن هجدهم این صنعت به‌صورت ابزاری برای بیان حمایت از بازگرداندن استیوئرت کاتولیک رومی به سلطنت استفاده شد. http://www.ensanica.ir/article_11514.html یوناس، یوناس کوسو- آلکساندراویچیوس یا یوناس کوسا- آلکساندریشکیس نیز نامیده می‌شود، اسم مستعارِ یوناس آلکساندراویچیوس (ت. 7 جولای 1904، کامپیشکس، نزدیک کاوناس، لیتوانی، امپراتوری روسیه- و. 13 ژوئن 1973، واشنگتن، ایالات متحده) شاعری که ترانه‌های او از جمله بهترین اشعار ادبیات لیتوانی به‌حساب می‌آیند و اولین شاعر نوگرای لیتوانیایی بود که به بیان احوال شخصی پرداخت. او در دانشگاه کاوناس و در دانشگاه گرنوبل فرانسه تحصیل کرد. به‌علت اشغال کشورش از سوی شوروی به لیتوانی بازنگشت بلکه در 1946 به ایالات متحده رفت و در 1958 در آنجا از کارمندان کتابخانه کنگره در واشنگتن شد. اولین مجموعه‌های شعر وی و از جمله چهارمین مجموعه شعرش، «چشمان بی‌فروغ کیمرا» (Užgesę chimeros akys, 1937)، از بهترین آثار او هستند. اشعار میهن‌پرستانه او، که در زمان جلای وطن به نگارش درآمدند، به‌ اندازه اولین آثار او موفق نبودند. او چندین مجموعه شعر از جمله «گلچین شعر لیتوانی» (Lietuvių Poezijos antologija, 1965) را تصحیح کرد. «شعر» (Poezija, 1961‌) اشعار گردآوری شده وی تا آن زمان است. سه مجموعه مقاله نیز از او چاپ شده است. http://www.ensanica.ir/article_11515.html جمع آن aitiaیا aitions [واژه‌ای یونانی به معنی علت] افسانه‌ای که برای توضیح ریشه یک مراسم مذهبی ساخته شده است. http://www.ensanica.ir/article_11516.html http://www.ensanica.ir/article_11517.html یونانی آیئاس، نام مستعارِ ایجکس ارشد. در اساطیر یونان، پسر تلامون، پادشاه سالامیس، که در ایلیاد به‌صورت موجودی با اندامی قوی و هیکلی غول‌آسا توصیف شده است و در یونان پس از آشیل در قدرت و شجاعت دومین نفر است. او با هکتور (فرمانده جنگجوی تروجان) جنگ تن‌به‌تن کرد و با کمک ایزدبانو آتنا، پیکر آشیل را از دست مردم تروا نجات داد. او با قهرمان یونانی اودیسوس برای به‌دست آوردن زره آشیل در مسابقه شرکت کرد، اما باخت. این باخت آن‌چنان او را خشمگین کرد که موجب مرگ وی شد. مطابق با روایت دیگری، ناامیدی ایجکس موجب دیوانگی او شد. وقتی مشاعر خود را مجدداً باز یافت، با شمشیری که از هکتور هدیه گرفته بود، خود را مثله کرد. از نویسندگانی که شخصیت ایجکس را مورد مطالعه قرار داده‌اند می‌توان از آیسخولوس، سوفوکل، اووید، پیتر کورنلیسون هوفت، جیمز شرلی، آندره ژید و یوزف بروتسکی نام برد. http://www.ensanica.ir/article_11518.html یونانی آیئاس، نام مستعارِ ایجکس صغیر. در اساطیر یونان، پسر اویلیوس، پادشاه لوکریس. علی‌رغم هیکل کوچکش، او خود را قبل از ماجرای تروا جزء قهرمانان دیگر به‌‌حساب می‌آورد؛ همچنین او شخصی لافزن، متکبر و ستیزه‌جو بود. با به زور بردن کاساندرا، دختر شاه پریام، از معبد ایزدبانو آتنا و بی‌حرمتی کردن به وی، به‌سختی توانست به کمک هم‌پیمانان یونانی خود از مرگ با سنگسار بگریزد. کشتی او در راه برگشت به خانه‌اش غرق شد، اما ایجکس نجات یافت. سپس، پوسئیدون او را به دریا انداخت، غرق شد، درحالی‌که به فرار خود مباهات می‌کرد. http://www.ensanica.ir/article_11519.html (یونانی آن آئیاس به‌ معنی جانور تاژکدار)، نمایش‌نامه‌ای نوشته سوفوکلس دربارة قهرمان جنگ تروا که غرورش باعث انحطاطش می‌شود. تاریخ نگارش اثر نامعلوم است، امّا به‌طور کلی آن‌ را اولین نمایش‌نامه موجود سوفوکلس می‌پندارند. خشم ایجکس در نادیده گرفته شدنش برای دریافت جایزه شجاعت (زره آخیلس متوفی) پی‌رنگ این نمایش‌نامه است. ایجکس خشمگین تلاش می‌کند اودیسئوس و داوران مبارزه- فرماندهان یونانی: آگاممنون و منلائوس- را به قتل برساند، امّا نقشه‌اش با دخالت ایزدبانو آتنا بی‌اثر می‌شود. او نمی‌تواند این حقارت را تحمل کند و به شمشیرش امید می‌بندد. آگاممنون و منلائوس دستور می‌دهند جسد ایجکس برای تنبیه به خاک سپرده نشود، امّا اودیسئوس فرماندهان را متقاعد می‌کند تا اجازه دهند مراسم تدفین آبرومندی برای او برگزار شود. در پایان اودیسئوس به‌عنوان صاحب خردی نمایان می‌شود که تغییرپذیری سرنوشت انسان را تشخیص می‌دهد و آن را می‌پذیرد. http://www.ensanica.ir/article_11520.html مارک (ت. 9 نوامبر 1721، نیوکاسل نزدیک تاین، نورتامبرلند، انگلستان- و. 23 ژوئن 1770، لندن) شاعر و پزشک بریتانیایی که شهرت وی عمدتاً به‌سبب شعر «لذات خیال» (The Pleasures of Imagination)، یک اثر گلچین فلسفی، است. او به قصد تحصیل برای روحانی شدن به دانشگاه ادینبرا رفت، اما درعوض در رشته پزشکی تحصیل کرد. اولین شعر او با عنوان «هنر‌شناس» (The Virtuoso)، که به تقلید از ادموند اسپنسر، شاعر سبک الیزابتی، سروده شده، در 1737 به‌ چاپ رسید. لذت خیال ابتدا در سه جلد و در 1744 چاپ شد. بعداً جلد چهارمی نیز به آن اضافه شد و تمام شعر به‌شکلی گسترده تصحیح گردید و بالاخره پس از مرگش تحت‌ عنوان «اشعار مارک ایکن‌ساید پزشک» (The Poems of Mark Akenside, M. D, 1772) به‌ چاپ رسید. این اثر، که در قالب شعر سپید با اقتباس از شعر میلتن سروده شده، به تقلید از ویرژیل و هوراس، شاعران رومی، نوشته شد. او بعداً با انتخاب قصیده به‌عنوان قالب شعری محبوبش، علاقه زیادی به مطرح کردن خود به‌عنوان پیندار انگلیسی یکی از چندین جنبه شخصیتی او که در رمان طنزآمیز «ماجراهای ترشی خارجی» (The Adventures of Peregrine Pickle) اثر توبیاس اسمالت هجو شد نشان داد، در این رمان، ایکن‌ساید همان پزشکی است که در صحنه‌های به تصویر کشیده شده در قاره اروپا ظاهر می‌شود. او در 1745 «قصایدی در چندین موضوع» (Odes on Several Subjects)، در 1746 «ترانه‌‌ای برای نایادس» (Hymn to the Naiads) و «به ستاره غروب» (To the Evening Star) را به‌ چاپ رساند. وی نهایتاً پزشک ملکه شد. http://www.ensanica.ir/article_11521.html بلا، نام کامل او ایزابلا آخاتونا آخمادولینا (ت. 10 آوریل 1937، مسکو، روسیه، اتحاد جماهیر شوروی سابق) شاعر روسی‌زبان از نژاد تاتار و ایتالیایی، و شاعر برجسته ادبیات روسیه بعد از استالین. او تحصیلاتش را در مؤسسه ادبیات گورکی در 1960 تکمیل کرد و پس از آن به آسیای مرکزی و نهایتاً به عضویت اتحادیه نویسندگان شوروی درآمد. اثر منحصربه‌‌فرد و انعطاف‌ناپذیر او سبب برانگیخته شدن انتقادات رسمی شد و او را غالباً در به ‌چاپ رساندن آن دچار مشکل ‌کرد. وی همچون دوست شاعرش، یفگنی یفتوشنکو، که در دهه پنجاه با او ازدواج کرد، در جلسات خوانش اثر خودش جمعیت زیادی را مجذوب می‌کرد. اولین مجموعه او «زه چنگ» (Struna) در 1962 به‌ چاپ رسید. شعر طولانی «شجره‌نامه من» (Moya rodoslovnaya, 1964)، که عنوان آن به شعری از آلیکساندر پوشکین در 1830 اشاره دارد، به‌جهت نوآوری در درون‌مایه و سبک مورد توجه است. عمل خلاق درون‌مایه‌ای مکرراً در آثار وی ظاهر می‌شد. کتاب‌های بعدی او «درس‌های موسیقی» (Uroki muzyki, 1969)، «اشعار» (Stikhi, 1975)، و «راز» (Taina, 1983) نام دارند. او همچنین ترجمه‌هایی از اشعار گرجستانی و دیگر زبان‌ها به‌ چاپ رساند. http://www.ensanica.ir/article_11522.html آنّا، نام مستعارِ آنّا آندرییونا گارنکو (ت. 11 ژوئن [23 ژوئن، سبک جدید] 1889، بالشوی فونتان، نزدیک آدسا، اوکراین، امپراتوری روسیه- و. 5 مارس 1966، دِمادِدِوا، نزدیک مسکو) یکی از بزرگ‌ترین شاعران روسیه. آخماتووا در 21 سالگی عضو گروه شاعران آکمئیست شد که با رهبر آن، نیکالای گومیلیوف، در 1910 ازدواج کرد و در 1918 از او جدا شد. اولین مجموعه‌های او یعنی «شامگاه» (Vecher, 1912) و خصوصاً «ذکر» (‍Chyotki, 1914) باعث شهرتش شدند. این دو مجموعه، درعین‌حال‌ که بهترین نمونه شعر فردی یا حتی شعر اعتراف را به‌دست می‌دهند، به جاذبه‌ای همگانی نائل می‌شوند که حاصل کمال هنری و عاطفیشان است. عشق درون‌مایه اصلی آثار آخماتووا است. او بعدها مضامین بومی، میهن‌پرستانه و دینی را در آثارش به‌کار گرفت، مثلاً در مجموعه‌های «فوج پرندگان سفید» (Belaya staya, 1917)، «بارهنگ» (Podorozhnik, 1921)، و «1521 بعد از میلاد» (Anno Domini MCMXXI, 1922) شاهد این بن‌مایه‌ها هستیم، اما این موضوع باعث نمی‌شود منتقدان رسمی شوروی شعر او را به‌سبب پرداختن محدودش به مضامین عشق و خدا سرزنش نکنند. اعدام شوهر سابقش، گومیلیوف، در 1921 به اتهام مشارکت در توطئه علیه کشور موقعیت او را بغرنج کرد. او در 1923 وارد دوره انزوای ادبی و سکوت شعری تمام و کمالی شد و تا 1940 هیچ مجموعه‌ای از او در شوروی منتشر نشد. در همان سال چند شعر او در ماهنامه ادبی Zvezda و گزیده‌ای از آثار قبلی او به نام «از شش کتاب» (Iz shesti knig) منتشر شد. با وجود این، چند ماه بعد، این اثر به ناگاه از دایره توزیع و کتابخانه‌ها خارج گردید. در آگوست 1946، به شهوت‌پرستی، عرفان و بی‌تفاوتی سیاسی متهم و از جمع نویسندگان اتحاد جماهیر طرد ‌شد. یک جلد کتاب شعر منتشر نشده از او که در حال چاپ بود، امحا شد و به مدت سه سال هیچ یک از آثارش منتشر نگردید. سپس در 1950 تعدادی از شعرهایش، که در مدح ژوزف استالین و حکومت کمونیسم شوروی بود، در چندین شماره هفته‌نامه مصوّر Ogonyok («چراغ کوچک») به‌ نام «از کلیات ’ستایشِ صلح‘» ( "Slava miru" Iz tsikla) به چاپ رسید. محرک این پیمان تسلیم، تلاش او برای آزادی پسرش، لِف گومیلیوف، بود که در 1949 دستگیر و به سیبری تبعید شده بود. لحن این شعرها فاصله زیادی از مجموعه غنایی تأثرانگیز و جهان‌شمول «سوگواره» (Rekviem) دارد که بین سال‌های 1935 تا 1940 سروده شده و انگیزه خلق آن غم و اندوه آخماتووا به‌سبب دستگیری اول و زندانی شدن پسرش در 1937 بود. با مرگ استالین، آخماتووا آرام‌آرام به زندگی عادی بازگشت و مجموعه کم‌حجمی از اشعار غنایی و ترجمه‌هایش در 1958 منتشر شد. بعد از 1958 چندین چاپ از آثارش در شوروی منتشر گردید. والاترین کار آخماتووا «شعر بدون قهرمان» (Poema bez geroya) توسعاً یکی از بزرگ‌ترین شعرهای قرن بیستم نامیده شد. در این شعر نمادپردازی، تمثیل و شرح حال با هم ترکیب می‌شوند و با مهارت درون‌مایه‌های زمان، شعر، رنج و اعتقاد پیرامون تراژدی اصلی، خودکشی شاعری جوان را با هم ممزوج می‌کند. آخماتووا چند ترجمه عالی از آثار دیگر شاعران همچون ویکتور هوگو، رابیندرانات تاگور، جاکومو لئوپاردی و نیز چندین شاعر امریکایی و کره‌ای انجام داد. او همچنین خاطرات شخصی پراحساسی از نویسنده نمادپرداز، الکساندر بلوک، آمدئو مودیلیانی هنرمند و دوستِ آکمئیست‌اش اوسیپ مندیلشتام نوشت. مجموعه‌ای دو جلدی از آثار او در 1986 در مسکو منتشر شد و «کلیات اشعار آنّا آخماتووا» (The Complete Poems of Anna Akhmatova) نیز در دو جلد در 1990 منتشر شد. http://www.ensanica.ir/article_11523.html نام کامل او غیاث ‌بن غوث ‌بن اصلت الاخطل (ت. حدود 640، حیره، بین‌النهرین، یا صحرای سوریه- و. 710) شاعر عصر بنی‌‌امیّه (750-661) که به‌سبب کمالش در قالب شعر عربی در سنت بدوی کهن ارج گذاشته می‌شود. اخطل (حرّاف) مدیحه‌سرای محبوب و دوست خلیفه اموی، یزید اول، و فرزندانش زیاد بن ابیه و نیز حجّاج بود. او همچنان شاعر دربار خلیفه عبدالملک بود امّا در زمان ولید اول مورد کم‌لطفی واقع شد. جریر، فرزدق و اخطل شاعرانی هستند که در تاریخ ادبیات کهن عرب گروه سه‌نفرة مشهوری را تشکیل می‌دهند. چون سبک و واژگان‌شان در شعر شباهت زیادی به هم داشت، برتری نسبی یکی از آنها نسبت به دیگری محل مناقشه بود. http://www.ensanica.ir/article_11524.html سیرگئی تیما فییویچ (ت.20 سپتامبر [طبق تاریخ جدید اول اکتبر] 1791، اوفا، روسیه- و. 30 آوریل [طبق تاریخ جدید 12 می] 1859، مسکو) رمان‌نویسی که به‌خاطر داستان‌های واقعگرا و بذله‌گویش و خلق ژانری جدید، آمیزه‌ای میان خاطره و رمان، در ادبیات روسی مشهور است. آکساکف از دانشگاه تازه‌تأسیس کازان فارغ‌التحصیل شد. او مترجم کمیسیون قانونگذاری خدمات شهری (اداری) شد و چند سال در گروه شبه‌نظامی در مقابل ناپلئون در 1812 خدمت کرد و در 1816 نزد خانواده بازگشت. بعد از حدود یک دهه به‌عنوان مالک (ارباب) روستا به کار اداری و خدمات شهری به مسکو بازگشت و مأمور سانسور ادبی، بازرس و بعدها رئیس کالج نقشه‌برداری زمین شد. او در 1839 دوباره کناره گرفت. قبل از 1834، زمانی که «کولاک» (Buran) با موفقیت منتشر شد، نوشته‌های وی معمولی و بدون هیچ ویژگی خاصی بود. اما بعداً- از عشق به روسیه روستایی در روزهای نظام ارباب و رعیتی، از پسران اسلاوگرایش و با تحسین نیکلای گوگولِ رمان‌نویس- الهام گرفت تا به نوشتن داستان زندگی پدربزرگ، والدین و دوران کودکی خویش بپردازد و سپس آن را به یک داستان ادبی واقع‌گرایانه تبدیل کند. این تلاش وی در سه کتاب، که جزء ادبیات کلاسیک شدند، ظهور یافت: «تاریخ گاه‌شمار خانواده» (Semeynaya khronika, 1856)، «خاطرات؛ شاگرد مدرسه روسی» (Vospominaniya, 1856)، و «سال‌های کودکی نوة باگروف» (Detskie gody Bagrova-vnuka, 1858). آکساکُف وقایع زندگی‌اش را واقع‌بینانه و با سبکی بی‌ریا و زبانی ساده آشکار ساخت. اهمیت این آثار در تصور باطلی از واقعیت و صمیمیت خلق شده به‌وسیلة یاد پرشور گذشتة خود و اجدادش قرار دارد. این آثار، که خاطرات شخصی را با تکنیک‌های رمان‌نویسی به هم می‌آمیزد، نام آکساکف را بر سر زبان‌ها انداخت. بهترین کتابِ این سه‌گانه یعنی تاریخ گاه‌شمار خانواده، درک قابل توجهی از روان‌شناسی خانواده را نیز نشان می‌دهد. کتاب‌های آکساکف در زمینه تیراندازی، ماهیگیری و جمع‌آوری پروانه و خاطراتش از گوگول نیز جالب است. http://www.ensanica.ir/article_11525.html واسیلی پاولِویچ (ت. 20 آگوست 1932، کازان، روسیه، اتحاد جماهیر شوروی) نویسنده رمان و داستان کوتاه و یکی از سخنگویان ادبی برجسته نسل شوروی که بعد از جنگ جهانی دوم به بلوغ رسیدند. پدر و مادر آکسیونف سال‌های زیادی را در زندان‌های شوروی گذرانده بودند. او در خانه‌ای دولتی بزرگ شد و در 1956 از مدرسه پزشکی فارغ‌التحصیل گردید. پس از چند سال کار طبابت، به نوشتن روی آورد و در زمان بهبود شرایط فرهنگی اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 چند داستان کوتاه و رمان منتشر کرد. رمان‌های او «همکاران» (Kollegi, 1960)، «برچسبی بر ستاره‌ها» (Zvezdnyi billet, 1961)، و «پرتقال‌هایی از مراکش» (Apel'siny iz Morokko, 1963) روایت‌هایی با تأثیرگذاری سریع هستند که به شورشیان جوان در جامعه شوروی می‌پردازند. وی در بازآفرینی زبان پرشور عامیانه و دست‌وپا شکستة شخصیت‌هایی که مجذوب فرهنگ غرب می‌شوند ولی در آرمان‌های نظام اشتراکی نسل قبل سهم دارند بهترین است. آکسیونف به کارگیری عناصر قوی‌تری از تخیل، هجو و نقیضه را در رمان‌های بعدی‌اش همچون «بشکه‌های اضافی» (Zatovarennaia bochkotara, 1968) و «جزیره کریمه» (‌Ostrov Krym, 1981) آغاز می‌کند. شیوه مستقل او نارضایتی مسؤولین کشور را، که در اواخر دهه 1960 آغاز شده بود، به همراه داشت. وی در 1980 تبعید شد، اما با حکمی در 1990 تابعیتش بازگردانده شد. یکی از مهم‌ترین رمان‌های او «سوختگی» (Ozhog, 1980)، آمیزه‌ای آشوب‌گرایانه از خاطره، خیال، و روایت واقعی بود، که نویسنده در آن تلاش می‌کند واکنش‌های روحانی روشنفکران روسی را به سرزمین مادریشان ارزیابی کند. http://www.ensanica.ir/article_11526.html ریونوسوکه، متخلص به چوکودو شوجین یا گاکی (ت. اول مارس 1892، توکیو، ژاپن- و. 24 جولای 1927، توکیو) نویسنده فعال و پرکار ژاپنی در زمینة داستان، نمایش‌نامه، شعر که به‌سبب مهارت سبک‌شناختی‌اش مشهور شده است. آکوتاگاوا کار ادبی را از زمان تحصیل در دانشگاه امپریال توکیو شروع کرد. انتشار داستان کوتاه «راشومون» (Rashōmon, 1915) منجر به آشنایی وی با ناتسومه سوسکی، رمان‌نویس برجسته ژاپنی آن زمان، شد. با تشویق سوسکی، بازنویسی گسترده داستان‌های کوتاه از مجموعه قصه‌های ژاپنی قرن دوازدهم و سیزدهم را شروع کرد، اما آنها را با رویکرد روان‌شناسی نوین و با سبکی منحصربه‌فرد بازگو کرد. بسیاری از داستان‌هایش چنان هیجان بالایی دارند که با موضوعات دلهره‌آور آنها کاملاً تطابق دارد. در 1922 او به داستان‌های زندگی‌نامه‌ای علاقه‌مند شد، اما قصه‌های زندگی جدید فاقد زیبایی و گاه زرق‌وبرق قصه‌های قدیمی‌تر است؛ شاید همین باعث محبوبیت کمتر این آثار باشد. آخرین آثر مهم او، «کاپا» (Kappa, 1927)، اگرچه حکایتی هجوی در مورد موجوداتی مانند جن و پری است، بازتاب حالت ناامیدی دوره گذشته است. خودکشی او جهان ادبی را شگفت‌زده کرد. آثار او در میان آثار دیگر نویسندگان ژاپنی از جمله آثاری است که به‌طور گسترده ترجمه شده و تعدادی از آنها به صورت فیلم درآمده است. http://www.ensanica.ir/article_11527.html جایزه ادبی ژاپن که سالی دوبار به بهترین آثار جدی حوزه داستان از نویسندگان تازه‌کار و مستعد ژاپنی اهدا می‌شود. این جایزه، که در زبان ژاپنی آکوتاگاوا ریونوسوکه شو نامیده می‌شود، عموماً به همراه جایزه نائوکی مهم‌ترین و پرطرفدارترین جایزه ادبی ژاپن تلقی می‌گردد. داستان‌های کوتاه یا رمان‌های کوتاه بیش از رمان‌های بلند برنده این جایزه می‌شوند. جایزه آکوتاگاوا را کیکوچی کان در 1935 به‌منظور گرامیداشت خاطره دوست و همکارش آکوتاگاوا ریونوسوکه برپا کرد. آکوتاگاوا نویسنده برجسته‌ای بود که در 1927 خودکشی کرد. http://www.ensanica.ir/article_11528.html ویلیام (ت. 1567، هَدلی، سافوک، انگلستان- و. اوایل آوریل 1640، لیتل شلفورد، کیمبریجشر) شاعر انگلیسی، عارف و محقق در زبان عبری و لاتین، مؤلف تراژدی لاتین به‌ نام «رکسانا» (Roxana, 1597) منتشر شده در 1632. او از دانشگاه کیمبریج فارغ‌التحصیل شد و در 1596 اِرل اسکس را در سفر به کادیس اسپانیا همراهی کرد. الاباستر در این سفر قاضی عسکر بود، اما در 1597 به کاتولیک رومی تغییر مذهب داد و به‌همین‌علت مکرراً زندانی ‌شد. او در 1609 به روم رفت و در آنجا به‌‌علت نوشته‌های عرفانی‌اش، از طرف کلیسا مورد استیضاح قرار گرفت. وی پس از تردیدهای فراوان به مذهب کلیسای آنگلیکان بازگشت و در 1618 کشیش پادشاه شد. الاباستر، همچنین یک شعر حماسی ناتمام به زبان لاتین به نام الیسائیس (Elisaeis) به نگارش درآورد که در آن الیزابت اول را تجلیل کرده بود. از او اشعار مناسبتی، غزلیات روحانی، آثار منثور با تمایلات عرفانی، و تفاسیری از کتاب مقدس نیز باقی مانده است. http://www.ensanica.ir/article_11529.html قهرمان یکی از مشهورترین داستان‌ها در «هزار و یک شب». او پسر یک خیاط چینی متوفی و همسر فقیرش است. پسرکی تنبل و لاابالی که با جادوگری افریقایی آشنا می‌شود که ادعا می‌کند عموی اوست. این جادوگر، علاءالدین را به دهانه غاری می‌برد و از او می‌خواهد که وارد غار شود و چراغ شگفت‌انگیز را که داخل آن است، بیرون آورد؛ و برای حفظ امنیت او در حین انجام این کار، به او حلقه‌ای جادویی می‌دهد. علاءالدین به داخل غار می‌رود و با چراغ برمی‌گردد. اما پیش از آنکه کاملاً از غار خارج شود، از تحویل چراغ به جادوگر خودداری می‌کند. جادوگر نیز در غار را به روی او می‌بندد و او را با چراغ در داخل غار تنها می‌گذارد. علاءالدین که از وحشت دست‌هایش را برای نجات به این سو و آن سو تکان می‌دهد، می‌فهمد که می‌تواند با لمس انگشتر، جن یا جن‌های قدرتمندی را ظاهر کند. او به خانه برمی‌گردد و خیلی زود می‌فهمد که لمس چراغ نیز همان خاصیت را دارد. این موجودات ماوراءالطبیعه همه آرزوهای او را برآورده می‌کنند و او در نهایت بسیار ثروتمند می‌شود. قصر شگفت‌انگیزی از جواهرات می‌سازد و با دختر زیبای سلطان ازدواج می‌کند. تا سال‌ها زندگی زناشویی شادی دارد، بعد از سلطان به حکومت می‌رسد، سال‌ها حکومت می‌کند و یک سلسله طولانی از پادشاهان را از خود به جا می‌گذارد. http://www.ensanica.ir/article_11530.html اسم مستعارِ امیل اوگوست شارتیه. http://www.ensanica.ir/article_11531.html در لاتین الانوس دو اینسولیس (ت. حدود 1128، احتمالاً لیل، فلاندرز [لیل کنونی، فرانسه]- و. 1202، سیتو، فرانسه) حکیم الهی و شاعر بسیار مشهور که به‌سبب آموخته‌های مختلفش او را با عنوان «دکتر جهانی» می‌شناختند. او در پاریس تحصیل کرد و در همان‌جا به تدریس مشغول شد. مدتی در مونپلیه زندگی کرد و بعداً به گروه راهبان سیسترسیان در سیتو پیوست. وی در جایگاه حکیمی الهی، گلچینی از یک شیوه تعلیمی را اتخاذ کرد که متشکل از عقل‌گرایی و عرفان بود. او چندین مقاله در خصوص الهیات به نگارش درآورد که یک بحث علیه الحاد و یک مجموعه ضرب‌المثل درباره رفتار اخلاقی را نیز شامل می‌شوند. دولیل در تاریخ ادبیات لاتین قرون وسطا به‌علت سرودن دو شعر شهرت دارد: «شکوه طبیعت» (De planctu Naturae)، که هجوی هوشمندانه درباره شرارت‌های بشری است و «آنتی‌کلادیانوس» (Anticlaudianus)، که تمثیلی طولانی در مورد آفرینش و تکمیل روح بشری است. http://www.ensanica.ir/article_11532.html اسم مستعارِ آنری آلبان فورنیه (ت. 13 اکتبر 1886، لا شاپل دُ انژیلون، شر، فرانسه- مفقودالاثر جنگ در 22 سپتامبر 1914، حومه اپارگ، نزدیک وردن) نویسنده فرانسوی که تنها رمان کامل‌شدة او، «قلمرو گمشده» (Le Grand Meaulnes, 1913)، اثر نوین کلاسیکی است. این داستان، که بر مبنای کودکیِ شاد او در یک روستای دورافتاده در مرکز فرانسه است، منعکس‌کننده آرزویش برای باز‌یابی دنیای گم‌شده شادی است. قهرمان این رمان، پسر مدرسه‌ای ‌آرمانگرا اما نیرومند است که از مدرسه می‌گریزد و در مهمانی یک کودک در خانه‌ای کلنگی در روستا با دخترکی زیبا آشنا می‌شود. آلن فورنیه در 1905، در عالم واقعیت با این دختر آشنا شده بود. بقیه رمان جست‌وجوی او به دنبال این دختر و خانه کلنگی و حس فرح و شعفی را که این پسر در آنجا تجربه می‌کند، شرح می‌دهد. کیفیت برجسته این رمان، خلق فضایی مملو از حس حسرت به دنیایی است که در تضاد با پس‌زمینه روستایی مشاهده‌شده در عالم واقع است. دیگر آثار او، که عمدتاً پس از مرگش منتشر شدند، شامل یک کتاب مراسلات (دو جلد، 1948) با ژاک ریویئر منتقد، برادر زنش، است. http://www.ensanica.ir/article_11533.html پدرو آنتونیو دِ، نام خانوادگی کامل او آلارکن ای آریسا (ت. 10 مارس 1833، گوئادیکس، اسپانیا- و. 10 جولای 1891، بالدمورو) نویسنده‌ای که با رمان «کلاه سه‌گوش» (El sombrero detres picos, 1874) در یادها مانده است. آلارکن در کسوت روزنامه‌نگار و شاعر به شهرت چشمگیری رسید، زمانی که نمایش «پسرخوش‌گذران» (El hijo pródigo) او در 1857 از روی صحنه کنار رفت. این شکست چنان او را خشمگین کرد که به‌عنوان داوطلب وارد مبارزة 60-1859 مراکش شد. مواد و اطلاعات این مأموریت نظامی دستمایه گزارشی عینی با عنوان «خاطرات شاهد جنگ افریقا» (Diario de un testigo de la guerra de Africa, 1859)، که شاهکاری در شرح و روایت است، شد. آلارکُن پس از بازگشت از جنگ، سردبیر نشریه روحانیت‌ستیز El Látigo شد، اما در سال‌های 74-1868 شهرت سیاسی‌اش را با تغییر موضع سریع خود از بین برد. بااین‌حال شهرت ادبی وی دائماً افزایش می‌یافت. کلاه سه‌گوش، که رمان کوتاهی الهام گرفته از یک ترانه عامیانه است، شاهکاری از نوعی ادبی معروف به Costumbrismo است. مانوئل دفالا، باله‌ای را با همین عنوان و براساس این داستان تنظیم کرد. آثار مهم دیگر آلارکُن رمان‌های «آخرین بازی نورما» (El final de Norma, 1855)، «رسوایی» (El escándalo, 1875)، و «بچه خوشبخت» (El niño de la bola, 1880) بودند. http://www.ensanica.ir/article_11534.html http://www.ensanica.ir/article_11535.html http://www.ensanica.ir/article_11536.html شیپور‌ها و حرکات سربازان در صحنه، که به‌صورت کارگردانی صحنه در درام الیزابتی استفاده می‌شد. http://www.ensanica.ir/article_11537.html لئوپولدو، نام خانوادگی کامل او آلاس ای ایورینیا، لقب او کلارین (ت. 25 آوریل 1852، سامورا، اسپانیا- و. 13 ژوئن 1901، اوویدو) رمان‌نویس و تأثیرگذارترین منتقد ادبی اسپانیا در اواخر قرن نوزدهم. مقاله‌های نیشدار و غالباً خصمانه، او را به هراس‌آورترین منتقد ادبی اسپانیا تبدیل کرده بود. او پس از تحصیل در رشته حقوق در مادرید، در 1870 به دانشگاه اوویدو رفت و پس از دریافت مدرک تحصیلی‌اش به‌عنوان استاد در این دانشگاه، به کار مشغول شد و تا آخر عمرش در همین سمت باقی ماند. اولین رمان‌های او، یعنی «همسر نایب‌السلطنه» (La regenta, 1884-85) و «تنها پسر او» (Su únici hijo, 1890)، دو رمان از برجسته‌ترین رمان‌های طبیعت‌گرای اسپانیا در قرن نوزدهم به‌حساب می‌آیند. این کتاب‌ها بدون هیچ اغماضی جامعه محلیِ وتوستا، یک شهر خیالی مبتنی بر الگوی اوویدو، را به تصویر می‌کشند. داستان‌های کوتاه‌ او، آن‌چنان که در «داستان‌های اخلاقی» (Cuentos morales, 1896) و «خروس جنگی سقراط» (El gallo de Sócrates, 1900) آورده، نسبت به رمان‌هایش ارزش کمتری دارند. http://www.ensanica.ir/article_11538.html هر کدام از خدایان یا ارواح منتقم، به‌ویژه در روزگار یونان باستان. این واژه با نمسیس، ایزدبانوی انتقام الهی، ارتباط دارد که نماد نارضایتی خدایان از جسارت آدمیان است. شعر پرسی بیش شلی به نام «الستر؛ یا، روح تنهایی» (Alastor; or, The Spirit of Solitude, 1816) اثری خیالی بود که در آن به ‌آرمان‌گرایانی (همچون خودش) اخطار داد برای طلب بیهوده رویاهای زودگذر، عشق شیرین بشری و پیشرفت اجتماعی را رها نکنند. http://www.ensanica.ir/article_11539.html بزرگ (ت. 2 فوریه 1904، تهران، ایران) یکی از نویسندگان پیشرو در ادبیات فارسی قرن بیستم. علوی پس از تحصیل در ایران در 1922 به برلین فرستاده شد. در آنجا با آموختن زبان آلمانی چند اثر آلمانی را به زبان فارسی ترجمه کرد. وقتی به ایران برگشت، به تدریس، ‌نگارش و ترجمه پرداخت؛ او همچنین در ایران وارد حزب سوسیالیست شد و فاصله 1937 تا 1941 را با هم‌حزبانش در زندان به‌سر برد. کتاب «پنجاه‌وسه نفر» درباره اعضای حزب سوسیالیست و سختی‌هایی که در زندان می‌کشیدند، و مجموعه‌ داستان کوتاه «ورق‌پاره‌های زندان» از کتاب‌هایی بودند که در دوران حبس نوشت. علوی مجموعه داستان دیگری به نام «نامه‌ها» را پس از جنگ جهانی دوم (1952) به چاپ رساند. وقتی محمد مصدق، نخست وزیر ایران، در 1954 برکنار شد، علوی از ایران رفت و در دانشگاه هومبولت آلمان شرقی، با سمت استاد مدعو به کار پرداخت. وی را بیشتر به‌سبب مجموعه داستان کوتاه «چمدان»، که در آن تأثیر زیاد روان‌شناسی فروید نشان داده شده، و رمان بسیار جنجالی «چشمانش»، که درباره عشق زنی از طبقه مرفه نسبت به یک رهبر انقلابی است، می‌شناسند. علوی در کنار ترجمه‌های زیادی که از آلمانی به فارسی انجام داد، آثاری نیز به زبان آلمانی درباره ایران و ادبیات فارسی نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11540.html [در معنای لغوی در زبان پرووانس باستان یعنی سپیده‌دم] سرود سوگواری پرووانس برای عاشقانی که در سپیده‌دم جدا می‌شوند یا هشدار نگهبان به عاشقان در سپیده‌دم. آلباها مجموعه سرودهایی بودند که در قرن یازدهم و دوازدهم، شاعران بزمی و نوازندگان دوره‌گرد آن را می‌خواندند. برخی منابع آن را شکل اولیه اُباد (Aubade) درنظر می‌گرفتند اگرچه برخلاف آلبا، اُبادها معمولاً برای بزرگداشت سپیده‌دم به‌کار می‌رفتند. شاعران غزل‌سرا و همتایان آلمانی شاعران بزمی دوره‌گرد نیز از این شکل شعر استفاده کردند و آن را «تگلاید» (Tagelied) می‌نامیدند. http://www.ensanica.ir/article_11541.html ادوارد (فرنکلین) (ت. 12 مارس 1928، ویرجینیا، ایالات متحده) نمایش‌‌نامه‌‌نویس امریکایی و تهیه‌کننده تئاتر که شهرت وی عمدتاً به‌سبب نگارش «چه کسی از ویرجینیا ولف هراس دارد؟» (Who’ s Afraid of Virginia Woolf$1) است که توهم و واقعیت را با بصیرت نافذ و گفت‌وگوی هوشمندانه و با ارائه تصویری نفرت‌انگیز از زندگی زناشویی مورد بررسی قرار داد. او به فرزندی پذیرفته شد و در نیویورک و در نزدیکی وستچستر کانتی بزرگ شد. البی در مدرسه کوئیت (در 1946 فارغ‌التحصیل شد) و کالج ترینیتی، هارتفورد، کانتیکات (47-1946) تحصیل کرد. وی نوشتن نمایش‌نامه را در اواخر دهه 50 آغاز کرد. از میان اولین نمایش‌نامه‌های تک‌پرده‌ای او «داستان باغ‌وحش» (The Zoo Story)، «رویای امریکایی» (The American Dream)، و «جعبه شن» (Sandbox) (که همگی در 1995 منتشر شدند) موفق‌تر از بقیه بودند. این آثار، او را به‌عنوان منتقد هوشمند ارزش‌های امریکا و روابط بشری به مردم معرفی کردند. با وجود این، بسیاری از منتقدان، اولین نمایش‌نامه طولانی او یعنی چه کسی از ویرجینیا ولف هراس دارد؟ را برجسته‌ترین اثر او می‌دانند. او پس از این نمایش‌نامه تعدادی نمایش‌نامه کامل از جمله «آلیس ریزه میزه» (Tiny Alice, 1964)، «تعادل ظریف» (A DelicateBalance, 1966، برنده جایزه پولیترز)، «منظره دریایی» (Seascape, 1975، برنده جایزه پولیترز)، و «مرد سه دست» (The Man Who Had Three Arms, 1982) را به نگارش درآورد. نمایش‌نامه‌اش تحت عنوان «سه زن بلند قد» (Three Tall Women، که در 1991 به روی صحنه رفت) برای او سومین جایزه پولیتزر را به همراه آورد. http://www.ensanica.ir/article_11542.html شخصیت داستانی، کوتوله‌ای در افسانه‌های مختلف آلمانی، که مهم‌ترین آنها شعر حماسی متعلق به زبان آلمانی پسامیانه یعنی «ترانه نیبلونگ‌ها» (Nibelungenlied) است. در ترانه نیبلونگ‌ها، آلبریش صاحب ردای تاریکی‌ها است که پوشنده خود را به‌صورتی جادویی نامرئی می‌کند. او با شکست خوردن از زیکفریت، مجبور می‌شود که ردا را تسلیم وی نماید و بعداً زیکفریت را در اظهار عشق به برونهیلد کمک می‌کند. آلبریش در «افسانه دیتریچ» (Dietrichsage) با سرگذشت نیبلونگ ترکیب شده و شخصیتی کم‌اهمیت است. در «ارتنیت» (Ortnit)، شعر حماسی دیگری از آلمانی پسامیانه، آلبریش کوتوله از قدرت‌های جادویی‌اش استفاده می‌کند تا به ارتنیت، پادشاه لومباردی، در طلب عشق و ازدواج با دختر یک پادشاه کافر کمک کند. http://www.ensanica.ir/article_11543.html رافائل (ت. 16 دسامبر 1902، پوئرتو دسانتا ماریا، اسپانیا) نویسنده اسپانیایی ایتالیایی- ایرلندی‌تبار که به‌عنوان یکی از شاعران بزرگ قرن بیستم اسپانیا مورد توجه است. آلبرتی قبل از 1923 زمانی که شروع به چاپ اشعارش در مجلات کرد، به‌عنوان نقاش به موفقیت‌هایی دست یافته بود. اولین کتاب شاد شعرش به نام «دریانورد روی زمین» (Marinero en tierra, 1925) دریای ناحیه زادگاهش کادیس را یادآوری می‌کرد که به‌سبب آن جایزه ملی را به‌دست ‌آورد. آلبرتی، که عضوی از نسل معروف 1927 بود، تأثیر گنکوریست را در آثار منتشرشده‌اش در این ایام یعنی «سپیده‌دم گل شب‌بو» (El alba del alhelí, 1927)، و «آهک و آهنگ» (Cal y canto, 1928) نشان می‌دهد. اگرچه با کتاب بعدی‌اش به ‌نام «درباره فرشتگان» (Sobre los ángeles, 1929)، که تا حدودی سوررئالیست است، خود را به‌عنوان یک صدای کامل و شخصی تثبیت می‌کند. آلبرتی در جنگ‌های جمهوری‌خواهی اسپانیا جنگید و پس از آن، به آرژانتین گریخت. در 1941 مجموعه شعری به نام «در میان گل میخک و شمشیر» (Entre el clavel y la espada) و در 1942 زندگی‌نامة خودنگاشتی به نام «بیشه تباه‌شده» (La arboleda perdida) و کتابی در مورد جنگ داخلی به ‌نام «از یک لحظه تا لحظه دیگر» (De un momento a otro) را منتشر کرد. او مجموعه شعری را، که از نقاشی الهام گرفته شده بود، به نام «دربارة نقاشی» (A la pintura, 1945) و مجموعه‌هایی با موضوعات دریایی نظیر «مدّ دریا» (Pleamar, 1944) چاپ کرد. وی از 1961 تا 1977، که به اسپانیا بازگشت، در ایتالیا زندگی ‌کرد. http://www.ensanica.ir/article_11544.html نام کامل او آلبرتین سیمونه، شخصیت داستانی، معشوقه مارسل، راوی «در جست‌وجوی زمان از دست رفته» (À la recherche du temps perdu) اثر مارسل پروست. او در چندین مجلد از این رمان هفت قسمتی ظاهر می‌شود که اهم آنها عبارت‌انداز: «در بیشه‌زاری سرسبز» (À l’ombre des jeunes filles en fleurs)، «شهرهای جلگه» (Sodome et Gomorrhe)، و «دربند» (La Prisonnière). http://www.ensanica.ir/article_11545.html (شکوفایی، آغاز قرن اول میلادی) شاعر رومی و نویسنده «تیزود» (Theseid) که در نامه‌ای از دوست شاعرش، اوید، به آن اشاره شده است؛ نگارنده لطیفه‌هایی که از سوی مارتیال، شاعر لاتین، ستوده شده‌اند؛ و سراینده شعری حماسی در باب فتوحات نظامی گرمانیکوس کایسار، ژنرال رومی، فرزندخوانده امپراتور تیبریو، که احتمالاً پیدو به او خدمت می‌کرده است. ممکن است که تاکیتو، تاریخدان رومی، این شعر حماسی را استفاده کرده باشد. تمام چیزی که از آثار او به جا مانده است، یک قطعه زیباست که در Suasoriae اثر سنکای ارشد حفظ شده است. این قطعه سفر (سال 16 م.) گرمانیکوس را از رودخانه امس تا اقیانوس شمالی شرح می‌دهد. http://www.ensanica.ir/article_11546.html (ت. حدود 620 ق. م، موتیلنه، لسبوس - و. حدود 580 ق.م) شاعر غزل‌سرای یونانی که آثارش در دنیای باستان اعتبار زیادی داشتند. در قرن دوم مجموعه‌ای ده جلدی (که هم‌اکنون از میان رفته) از اشعارش گردآوری شد. او الگوی محبوب هوراس، شاعر غزل‌سرای رومی، بود که بندگردان اَلکائیک را از وی اقتباس کرد. قطعات و نقل‌‌قول‌های به‌جا مانده از آثار او را می‌توان به چهارگروه تقسیم‌بندی کرد: سرودهایش در تجلیل از خدایان و قهرمانان، شعر عاشقانه، آوازهای مربوط به نوشیدن شراب، و اشعار سیاسی. بسیاری از این قطعات منعکس‌‌کننده شدت درگیری این شاعر در زندگی موتیلنه است. پس از سال‌ها آشوب سیاسی، پیتاکوس با مهار قدرت، ثبات نسبی را به موتیلنه بازگرداند. پیتاکوس به خوش‌خویی شهرت داشت و یکی از هفت حکیم یونانی به‌‌شمار می‌آمد. السیوس در کنار پیتاکوس علیه آتنی‌ها جنگید، اما پیتاکوس به او خیانت کرد و در نتیجه اَلسیوس، کینه او را به دل گرفت. چندین قطعه منعکس‌کننده شدت انتقاد او از پیتاکوس هستند. او پیتاکوس را به‌سبب ظاهرش، خساستش، سست‌عنصری و عامی بودنش مورد تمسخر قرار می‌دهد. دیگر قطعات وی زندگی هر روزه در موتیلنه را به تصویر می‌کشند. او کشتی‌ها و رودخانه‌ها، شراب و میگساری، مسابقه ملکه زیبایی، دسته مرغابی‌های در حال فرار، و گل‌های بشارت‌دهنده بهار را به تصویر می‌کشد. او آنچه را که یقیناً روحیات و ارزش‌های شهرهای جزیره آیگیئن به‌حساب می‌آید، توصیف می‌کند. برای مثال اظهار می‌دارد عظمت واقعی «نه در خانه‌های به زیبایی ساخته شده و نه در دیوارها، آبراهه‌ها و باراندازهاست، بلکه در مردانی است که با هر آنچه بخت برایشان به ارمغان می‌آورد، به پیش می‌تازند». http://www.ensanica.ir/article_11547.html بند شعری یونانی کلاسیک، متشکل از چهار سطر با رکن‌های وزنی متفاوت که دارای پنج هجای بلند در هر کدام از دو سطر اول، چهار هجای بلند در سطور سوم و چهارم، و همچنین یک هجای بدون تکیه در آغاز سه سطر اول (anacrusis) است. تقطیع اَلکائیک یونانی به شکل زیر است: _|È_|ÈÈ_|È_|È_|È _|È_|ÈÈ_|È_|È_|È |È_|È_|È_|È_|È È . _|È_|ÈÈ_|ÈÈ_ این بند، که نامش برگرفته از و شاید هم ابداع شده السیوسِ شاعر است، در شعر لاتین، به‌ویژه در قصیده‌های هوراس، به قالب مهمی بدل شد. تغییرات به وجود آمده در اَلکائیک سنتی، شامل استفاده از هجای آغازین بلند و یک رکن دوهجایی دوضربی در اولین رکن کامل سه سطر آغازین است. این بند در دورة نوزایی در شعر انگلستان و فرانسه اقتباس شد و بعداً در آثاری همچون «میلتن» (Milton) اثر اَلفرد لرد تنیسن، مورد استفاده قرار گرفت. http://www.ensanica.ir/article_11549.html شخصیت عنوان کمدی «مردم‌گریز» (Misanthrope) اثر مولیئر. تنفر اَلسست از سطحی‌نگری‌ها و تزویرهای دوستانش، که در روی‌گردان‌ شدن او از اجتماع به اوج می‌رسد، تضاد شورانگیز و ملایم نمایش‌نامه را شکل می‌دهد. http://www.ensanica.ir/article_11550.html در اساطیر یونان، دختر پلیاس و همسر آدمتوس، قهرمان اسطوره‌ای یونان و پادشاه فرای. او در ادبیات غرب، نمونه یک همسر آرمانی بوده است، زیرا زمانی‌که همسرش در آستانه مرگ قرار داشت، تنها او از میان همه بستگان همسرش پذیرفت که به جای او بمیرد. هراکلس او را از دنیای مردگان بازگرداند. ائوریپیدس این داستان را در اثرش السستیس روایت کرد، و شخصیت‌پردازی او از آدمتوس به‌عنوان فردی خودخواه در آثار بسیاری تکرار شده است. نویسندگان بعدی که به این درون‌مایه پرداخته‌اند عبارت‌انداز: ویلیام ماریس، رابرت براونینگ، جان میلتن، رینر ماریا ریلکه، جفری چوسر، و تی. اس. الیوت (در میهمانی عصرانه). از خودگذشتگی اَلسستیس، همچنین موضوع چندین اپرا بوده است. http://www.ensanica.ir/article_11551.html (یونانی آن Alkēstis) نمایش‌نامه‌ای اثر ائوریپیدس، که در 438 ق.م به اجرا درآمد. اگرچه این نمایش‌نامه در قالب تراژدی است، اما با شادمانی پایان می‌یابد. این نمایش‌نامه جانشین نمایش‌نامه ساتیر (Satyr) شد که معمولاً پایان‌دهنده مجموعه سه تراژدی بود که برای رقابت‌های جشنواره‌ای اجرا می‌شدند. این داستان به مرگ قریب‌الوقوع آدمتوس پادشاه می‌پردازد که به او گفته می‌شود اگر بتواند کسی را پیدا کند که به جای او بمیرد، اجازه می‌یابد تا به زندگی‌اش ادامه دهد. السستیس، همسر او، پیش از آنکه بفهمد مرگ او و شیوه جان دادنش زندگی همسرش را به تباهی می‌کشد، مرگ را می‌پذیرد. هرکول، دوست قدیمی آدمتوس، درست به ‌موقع ظاهر می‌شود و با نجات دادن السستیس از چنگال مرگ، او را نزد همسر بهبود‌یافته‌اش بازمی‌گرداند. http://www.ensanica.ir/article_11552.html کمدی پنج‌پرده‌ای اثر بِن جانسن، که در 1610 به اجرا درآمد و در 1612 به‌ چاپ رسید. این نمایش‌نامه منعکس‌‌کننده آشفتگی‌ها و فریب‌کاری‌ها پس از زمانی است که لاوویت با ترک منزلش در لندن، آن را تحت مراقبت خدمتکار مکارش، فیس، قرار می‌دهد. فیس با کمک یک کیمیاگر شیاد به اسم ساتل و همکارش، دُل کامان، کار توزیع طلسم‌ها و اشیای تقلبی میان تعداد کثیری از افراد ساده‌لوح را آغاز می‌کنند. این افراد عبارت‌انداز: سر اپیکور مَمون، شوالیه افراط‌کار؛ آنانیاس و ترایبیولیِشن هولسم، مقدس‌مآبان ریاکار؛ ایبل دراگر، تنباکو‌‌‌فروش دَپر؛ وکیل قمارباز؛ و کستریل تازه به دوران رسیده با خواهر بیوه‌اش به ‌نام پلاینت. شورلی، قمارباز باهوش، تقریباً جعلی بودن طلسم‌ها را آشکار می‌کند، اما افراد خوش‌باور اتهامات او را رد می‌کنند. وقتی‌که لاوویت بدون اطلاع قبلی به خانه بازمی‌گردد، ساتل و دُل پا به فرار گذاشته و فیس را تنها می‌گذارند. او نیز با ترتیب دادن ازدواج لاوویت و دِیم پلاینت زیبا و ثروتمند، آرامش را برقرار می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11553.html در اساطیر یونان، پادشاه فائکیانس (در جزیره افسانه‌ای سخریا) و نوه ایزد پوسئیدون است. در اودیسه، پس از سرگردانی اودیسوس در طوفان دریا و رسیدنش به آن جزیره از وی پذیرایی می‌کند. در افسانه جیسن و آرگونات‌ها در جزیره دریپان زندگی می‌کرد، جایی که به هنگام فرار جیسن و مدئا از کلوخیس به آنها پناه داد. http://www.ensanica.ir/article_11554.html (شکوفایی قرن دوم یا سوم، آتن) استاد فن بلاغت که مجموعه‌ای از نامه‌های تخیلی به نگارش درآورد. قالب نامه‌های تخیلی در عصر او رواج داشت. بیش از صد عدد از این نامه‌ها در حال حاضر موجود است. زمینه همه آنها، آتن قرن چهارم ق. م است و در آنها نویسندگان خیالی به‌صورت کشاورز، ماهی‌گیر و فاحشه ظاهر می‌شوند. مضمون نامه‌ها به میزان زیادی برگرفته از نویسندگان به اصطلاح کمدی نو است. http://www.ensanica.ir/article_11555.html در افسانه‌های یونان، دختر مینیاس اورخومنوس در بوئتیا. او و خواهرانش شرکت در جشن‌های دیونوسیان را نپذیرفتند و با ماندن در خانه به ریسندگی و بافندگی پرداختند. در اواخر روز، موسیقی دیونزی در اطراف آنها به صدا درآمد، خانه از آتش و دود آکنده شد و این خواهران به‌صورت خفاش و پرنده مسخ شدند. براساس گفته‌های پلوتارک، این خواهران، که به‌علت بی‌ایمانی‌شان دیوانه شدند، برای تعیین اینکه اول کدام بچه‌شان را بخورند قرعه‌کشی می‌کنند. به‌سبب انتقام از آنها راهب دیونوسوس، اولاد مؤنث را در آگریونیا (یک جشنواره سالانه) تعقیب می‌کرد و اجازه داشت هر کدام را که به چنگ می‌آورد به قتل برساند. http://www.ensanica.ir/article_11556.html در افسانه‌‌های یونان، پسر آمفیارئوس پیشگو و همسرش اریفیل. او که سوگند یاد کرده بود تا به‌ همراه هفت جنگجوی ضد اهالی تبس، انتقام مرگ پدرش را بگیرد، مادر خیانتکارش را به قتل می‌رساند و در نتیجه، ارواح منتقم، او را دیوانه می‌کنند. وی با کمک شاه فِگِئوس در آرکادیا از گناهش پاک می‌شود و پس از آن با دختر این پادشاه به نام آرسینوئه ازدواج می‌کند. او در دهانه رودخانه آخِلوئوس اقامت می‌کند و با فراموش کردن همسرش، با دختر خدای رودخانه ازدواج می‌کند. پس از این ماجرا، فگئوس و پسرانش او را می‌کشند. داستان او موضوع هزل نوین «قطعه‌ای از تراژدی یونانی» (A Fragment of a Greek Tragedy) اثر اِی. ای. هاوسمن است. http://www.ensanica.ir/article_11557.html (شکوفایی حدود قرن 7 ق.م، اسپارتا، یونان) شاعر یونانی، اولین نویسنده معروف اشعار غنایی دوریان همراه با کُر. بخش‌هایی از آثار وی باقی‌ مانده است که بلندترین آنها با یک آواز کُر برای دختران شروع می‌شود که روی پاپیروس در مصر در 1855 پیدا شد. در فرهنگ توصیفی «سودا» (Suda)، یک فرهنگ توصیفی از قرن دهم یا یازدهم م، الکمن به‌عنوان مردی با خلق‌و‌خوی فوق‌العاده عاشقانه و خالق اشعار عاشقانه توصیف شده است. او بی‌گمان انسانی فاضل بود، زیرا اشعارش مملو از جزئیات جغرافیایی است. یک قطعه از اثر وی، روایت به خواب رفتن دنیا در پایان روز است که در شعر یونانی، به‌علت پرداختن به طبیعت منحصر‌به‌فرد است. شیوه روشن و شاد الکمن چنان با سبک اسپارتی متأخر متفاوت است که به این گفته امکان بروز می‌دهد که وی بومی اسپارت نبوده است. برخی می‌پندارند که او را عده‌ای از ساردیس به لیدیا آورده‌اند، اما این مسلم نیست. http://www.ensanica.ir/article_11558.html در شعر، مصراعی عروضی که از نام شاعر یونانی الکمن گرفته شده است. الکمینیان شامل مصراع با چهار رکن سه‌هجایی است که این‌گونه تقطیع می‌شود: ÈÈ_|ÈÈ_|ÈÈ_|_ÈÈ . http://www.ensanica.ir/article_11559.html در اساطیر یونان، شاهزاده‌ای میرا، نوه دختری پرسیوس و آندرومدا و مادر هراکلس که نتیجه ازدواج وی با زئوس بود. زئوس پس از اینکه خود را به شکل شوهر واقعی وی، آمفیترایون، درآورد وی را اغفال کرده با وی همخوابگی نمود. نکAMPHITRYON http://www.ensanica.ir/article_11560.html (در انگلیسی امریکایی معمولاً الکات تلفظ می‌شود) برانسن، نام کامل او ایماس برانسن آلکت (ت. 29 نوامبر 1799، ولکات، کانتیکات، ایالات متحده امریکا - و. 4 مارس 1888، کانکرد، مساچوستس) فیلسوف امریکایی، معلم، اصلاح‌طلب و از اعضای گروه ترنسندنتال نیوانگلند. او پسر یک کشاورز فقیر بود که به ‌شکل خودآموز تحصیل کرده بود و به‌عنوان یک پیله‌ور در جنوب مسافرت می‌کرد و پس از آن، چند مدرسه برای کودکان ساخت. در جایگاه یک مدرس، هدف او برانگیختن تفکر و بیدار کردن روح بود. اما نوآوری‌های او با استقبال زیادی مواجه نشد و پیش از آنکه به 40 سالگی برسد، مجبور شد آخرین مدرسه‌اش، تمپل اسکولِ، مشهور، واقع ‌در بوستون را تعطیل کند. او در 1842 با حمایت مالی رلف والدو امرسن به انگلستان سفر کرد و به افتخار او مدرسه‌ای مشابه تمپل ‌اسکول، که در نزدیکی لندن ساخته شده بود، آلکت هاوس نام‌گذاری شد. او به همراه چارلز لِین، عارفی که روحیاتش مشابه روحیات وی بود، از انگلستان بازگشت. آنها با همکاری یکدیگر جامعه‌ای کم‌دوام آرمان‌شهری تحت‌ عنوان فروتلندز در مساچوستس پایه‌گذاری کردند. او همیشه فقیر یا مقروض بود و تا زمانی‌که دومین دخترش، لوئیزا می آلکت، نویسنده‌ شد، تأمین مالی نداشت. http://www.ensanica.ir/article_11561.html (در انگلیسی امریکایی معمولاً الکات تلفظ می‌شود) لوئیزا می (ت. 29 نوامبر 1832، جرمنتاون پنسیلوانیا، ایالات متحده امریکا - و. 6 مارس 1888، بوستون، مساچوستس) مؤلف امریکایی که شهرت وی به‌سبب نگارش کتاب‌های کودکان، به‌ویژه «زنان کوچک»‌ (Little Women) است. آلکت بیشتر زندگی‌اش را در بوستون و کونکورد در ایالت مساچوستس گذراند و در‌ آنجا نزد رلف والدو امرسن، تئودور پارکر، و هنری دیوید تورو رشد کرد. او خیلی زود دریافت که پدر تعالی‌‌گرای او خیال‌پردازتر از آن بود که بتواند زندگی همسر و چهار دخترش را تأمین کند. پس از شکست فروتلندز، جامعه‌ای آرمانی که پدرش بانی آن بود، دغدغه همیشگی لوئیزا برای رفاه خانواده‌اش آغاز شد. او برای کسب پول، مدتی کوتاه به تدریس پرداخت، به‌عنوان خدمتکار کار کرد و در نهایت، نویسندگی را آغاز کرد. او کار نویسندگی را با نوشتن آثار مبتذل شروع کرد، اما بعداً آثار جدی‌تری به ‌نگارش درآورد. او، که از حامیان پرشور لغو برده‌داری بود، در طول جنگ داخلی امریکا به‌عنوان پرستار و به‌صورت داوطلب خدمت کرد؛ اما به‌علت شرایط غیربهداشتی بیمارستان به حصبه مبتلا و به خانه فرستاده شد. آلکت هیچ‌وقت به ‌شکل کامل بهبود نیافت، اما انتشار مکاتباتش به‌صورت کتاب «دست‌نوشته‌های بیمارستان» (Hospital Sketches, 1863) سبب شهرت وی شد. داستان‌های او به‌تدریج در The Atlantic Monthly (Atlantic The کنونی) به چاپ رسیدند. او زندگی‌نامة خودنگاشت «زنان کوچک» (Little Women, 1868-69) را تحت فشار مالی شدید به نگارش درآورد. این کتاب با موفقیت آنی رو‌به‌رو شد و آلکت در 1869 توانست در دفتر خاطراتش بنویسد «همه قرض‌ها ادا شدند ... خدا را شکر!». دیگر کتبی که برمبنای تجربیات گذشته او به نگارش درآمدند عبارت‌انداز: «یک دختر اُمّل» (An Old-Fashioned Girl, 1810)، «کیف پاره‌پوره عمه جو» (Aunt Joe’s Scrap Bag, 1872-82، در 6 جلد)، «مردان کوچک، زندگی در پلامفیلد با پسران جو» (Little Men: Life at Plumfield with Joe’s Boys, 1871)، «هشت عموزاده» (Eight Cousins, 1875)، و «پسران جو و اینکه آنها چگونه از آب درآمدند» (Joe’s Boys and How They Turned Out, 1886). او، که به‌شدت بیمار و دائماً در رنج بود، سال‌های پایانی زندگی‌اش را با اندوه مرگ مادر و جوان‌ترین خواهرش، می، سپری کرد زیرا که نگهداری از دختر کوچک خواهرش به‌عهده وی قرار گرفته بود. http://www.ensanica.ir/article_11562.html مارک، نام مستعارِ مارک آلیکساندرویچ لاندائو (ت. 26 اکتبر [7 نوامبر، سبک جدید] 1889، کییف، اوکراین، امپراتوری روسیه - و. 25 فوریه 1957، نیس، فرانسه) نویسنده مهاجر روسی که به‌خاطر آثار به‌شدت انتقادی علیه نظام حکومتی شوروی مشهور شده است. الدانف در 1919 به ‌فرانسه مهاجرت کرد و در 1941، آنجا را به‌ قصد ایالات متحده ترک نمود. او در 1921 مقاله‌ای درباره لنین نوشت و در اثری به‌ نام «دو انقلاب» (Deux Révolution, 1921) انقلاب‌های روسیه و فرانسه را با هم مقایسه کرد؛ چندین رمان نیز از او به‌جا مانده است. بیشتر آثار الدانف به زبان انگلیسی ترجمه شده‌اند؛ چهارگانه‌ای‌ دربارة انقلابیون فرانسه با‌ عنوان «روشنفکر» (Myslitel, 1923-25)؛ هجونامه‌ای ضد نظام حکومتی شوروی با عنوان «مُهر پنجم» (Nachalo kontsa, 1939)؛ و «پیش از سیلاب» (Istoki, 1947) که تصویری از اروپای دهه 1870 ارائه می‌کند، از آن جمله است. http://www.ensanica.ir/article_11563.html ایگناسیو (ت. 11 جولای 1925، ویتوریا، اسپانیا - و. 15 نوامبر 1969، مادرید)‌ رمان‌نویس اسپانیایی که آثارش به جهت پرداختن به موضوعات محلی و همچنین به‌سبب نگارش دقیق مورد توجه است. آلدکوئا در دانشگاه مادرید تحصیل کرد، روزنامه‌نگار شد و از 1947-1956 مجری پخش ایستگاه رادیویی صدای فالانژ بود. او مقالاتی در باب سیاست، چندین مجموعه داستان کوتاه و دو کتاب شعر با عناوین «زندگی پیش می‌رود» (Todavía la vida, 1947) و «کتاب آلگا» (Libro de las algas, 1949)، قبل از اولین رمان‌هایش، «درخشش و خون» (El fulgor y la sangre, 1954)، و «با باد صبا» (‍Con el viento Solano, 1956) را به نگارش درآورد. وی در مورد کارگران معمولی، امیدها، ترس‌ها و زندگی‌هایشان می‌نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11565.html (حدود 709-639) راهب بزرگ وست سکسون در مِلمِسبری، فرهیخته‌ترین مدرس وِسِکس در قرن هفتم، پیشگام در هنر شعر لاتین در میان انگلوسکسون‌ها و مؤلف نوشته‌های به‌جا مانده متعدد در شعر و نثر لاتین. مؤسس ایرلندی ملمسبری در علوم لاتین و سلتی- ایرلندی او را آموزش داد و سپس، وی تحصیلاتش را در مدرسه مشهور کنتربری پی گرفت؛ جایی که از سراسر قاره اروپا تأثیر پذیرفت. حدود 675، راهب بزرگ ملمسبری شد و با ماندن در آنجا امور سه‌‌گانه راهب و کشیش، مشوق یادگیری، و شاعر لاتین را پیش برد. او در 705 اسقف اعظم شربورن شد. همچنین، وی یک شاعر بومی‌زبان محبوب بود، هرچند که هیچ‌کدام از اشعارش، که به زبان انگلیسی باستان سروده شده، به‌جای نمانده است. علم عروض، اشتغال خاص ذهنی او بود و مشهورترین اثر وی مقاله‌ای در باب علم عروض است که برای دوستش آلدفریت، پادشاه نورتامبریا (704-685)، فرستاده است. این اثر صد «چیستان» (aenigmata) را به‌عنوان مثال دربر می‌گیرد که ابداع خود او هستند و به زبان لاتین و در قالب شش وزنی سروده شده‌اند. http://www.ensanica.ir/article_11566.html ریچارد، نام اصلی او ادوارد گادفری آلدینگتن (ت. 8 جولای 1892، همپشر، انگلستان- و. 27 جولای 1962، سوری- ان- ووس، فرانسه) نویسنده و ویراستار پرکاری که در مقام یکی از حافظان خودجوش ادبیات اروپا در طول نیمه اول قرن بیستم نقش داشت. او، که در کالج دوور و دانشگاه لندن تحصیل کرده بود، خیلی زود با سرودن چند کتاب شعر تخیلی‌ مورد توجه قرار گرفت. در 1913 با هیلدا دولیتل ازدواج کرد (و در 1938 از وی جدا شد). هیلدا دولیتل شاعری امریکایی پیرو مکتب تخیل‌گرایی بود. آلدینگتن در طول جنگ جهانی اول، در فرانسه به خدمت مشغول شد و پس از آن به نویسندگی و نقد ادبیات فرانسه برای مجله Times Literary Supplement مشغول شد. بهترین و مشهورترین رمان او «مرگ یک قهرمان» (Death of a Hero, 1929) بود که رمان «تمام انسان‌ها دشمن هستند» (All Men Are Enemies, 1933) ادامه آن است؛ این اثر منعکس‌کننده سرخوردگی نسلی بود که در جنگ اول جهانی می‌جنگیدند. رمان «دختر سرهنگ» (The Colonel's Daughter, 1931)، دو شعر بلند «رؤیایی در لوگزامبورگ» (A Dream in the Luxembourg, 1930) و «احمقی در جنگل» (A Fool i’ the Forest, 1925) و همچنین ترجمه‌هایی از شاعران فرانسوی، ایتالیایی و یونانی و لاتین باستان از دیگر آثار بعدی او هستند. وی کتاب خاطراتی تحت عنوان «زندگی به‌ خاطر زندگی» (Life for Life’s Sake, 1941) نگاشت. http://www.ensanica.ir/article_11567.html برایان ویلسن (ت. 18 آگوست 1925، ایست دیرم، نورفوک، انگلستان) نویسنده پرکار داستان‌های علمی- تخیلی که رمان‌ها و داستان‌های کوتاهش، تنوع سبک آثار او را نشان می‌دهند. آلدیس از 1943 تا 1947 در ارتش بریتانیا خدمت کرد. مدتی در مخابرات یگان سلطنتی و سپس تا 1956 کتاب‌فروش بود. او در بسیاری از آثار فراوان خود، به داستان‌های علمی- تخیلی توجه کرده و گلچین‌کننده داستان‌های علمی- تخیلی دیگران نیز بوده است. مجموعه آثار او شامل «بهترین داستان‌های علمی برایان دابلیو آلدیس» (Best Science Fiction Stories of Brian W. Aldiss, 1965)، و «کلیات برایان آلدیس» (A Brian Aldiss Omnibus, 1969 and 1971) را دربر می‌گیرد. داستان‌های برجسته او شامل «گرم‎خانه» (Hothouse, 1962)، و کتاب «درخت بزاق» (The Saliva Tree, 1960) است. فاصله گرفتن او از داستان‌های علمی‌- تخیلی را می‌توان در زندگی‌نامه‌های شبه‌خودنگاشتی به نام‌های «پسر دست‌پرورده» (The Hand-Reared Boy, 1970)، و «یک سرباز هوشیار» (A Soldier Erect, 1971) مشاهده کرد. «آگاهی ناخوشایند» (A Rude Awakening, 1978)؛ «زندگی در غرب» (Life in the West, 1980)؛ «جزیره دیگر مورئو» (Moreau’s Other Island, 1980)؛ داستان‌های سه‌گانه «هلی‌کونیا» به نام‌های «بهار هلی‌کونیا» (Helliconia Spring, 1982)، «تابستان هلی‌کونیا» (Helliconia Summer, 1983)، «زمستان هلی‌کونیا» (Helliconia Winter, 1985)؛ «زندگی فراموش‌شده» (Forgotten Life, 1988)؛ و «روز خاطره» (Rememberance Day, 1993) از جمله آثار بعدی او هستند. زندگی‌نامه خودنگاشتش با عنوان «قلبم را در دابلیو. اچ. اسمیتس دفن کن» (Bury My Heart at W. H. Smith’s) در 1990 چاپ شد. http://www.ensanica.ir/article_11568.html تامس ب‍ِیلی (ت. 11 نوامبر 1836، پورتسمت، نیوهمپشر، ایالات متحده امریکا- و. 19 مارس 1907، بوستون، مساچوستس) شاعر، نویسنده داستان کوتاه و ویراستار که استفاده او از پایان‌های غافلگیر‌کننده، سنت نگارش داستان کوتاه در امریکا را متأثر ساخت. او در اثر کلاسیک و مشهورش «داستان یک پسر بد» (The Story of a Bad Boy, 1870) از تجربیات کودکی‌اش در نیوهمپشر استفاده کرد. آلدریچ در سیزده سالگی مدرسه را ترک کرد تا به فروشندگی در نیویورک بپردازد، اما خیلی زود نویسندگی برای روزنامه‌ها و مجلات مختلف را آغاز کرد. او پس از چاپ اولین کتاب شعرش به‌ نام «زنگ‌ها» (The Bells, 1855)، منتقد ادبی کهتر مجله New York Evening Mirror و پس از آن سردبیر مجله Home Journal شد. او از 1881 تا 1890 سردبیر مجله The Atlantic Monthly (هم‌اکنون The Atlantic) گردید. اشعار وی، که منعکس‌کنندة فضای فرهنگی نیوانگلند و مسافرت‌های پی‌درپی او به اروپا هستند، در کتاب‌هایی همچون « پارچة زرین» (Cloth of Gold, 1874)، «گل و خار» (Flower and Thorn, 1877)، «مرسدس و سایر اشعار تغزّلی» (Mercedes and Later Lyrics, 1884)، و «برج‌های ویندهم» (Windham Towers, 1890) به‌ چاپ رسیدند. مشهورترین اثر منثور او، «مارجری داو و دیگر مردمان» (Marjorie Daw and Other People, 1973)، مجموعه‌ای از داستان کوتاه است. http://www.ensanica.ir/article_11569.html آلئاردو، کنت (کونته)، نام اصلی او گائتانو آلئاردی (ت. 4 نوامبر 1812، ورونا، امپراتوری اتریش [هم‌اکنون در ایتالیا]- و. 17 جولای 1878، ورونا) شاعر، میهن‌دوست، شخصیت سیاسی و یک نمونه از شاعران میهن‌دوست ایتالیایی در قرن نوزدهم. اشعار عاشقانه و انتقادهای شدیداللحن او از دولت اتریش سبب اشتهار او شد. او در ورونا بزرگ شد و در دانشگاه پادوئا در ورونا (که در آن زمان تحت‌ تسلط اتریش بود)‌ حقوق خواند. اشعار تغزّلی او، «نامه‌هایی برای ماریا» (Le lettere a Maria, 1846)، با استقبال روبه‌روشد. در زمان بازگشتش به ورونا دولت اتریش او را از وکالت محروم کرد و او نیز مجموعه‌ای از اشعار شدیداً ضداتریشی سرود که از آن جمله «شهرهای ساحلی و تجاری ایتالیا» (Le città italiane marinare e commercianti, 1856)، «سه رودخانه» (Il tre fiumi, 1857)‌، و «هفت ‌سرباز» (I sette soldati, 1861) قابل توجه هستند. همچنین با همکاری جووانّی پراتی شاعر، مجله‌ای صریح‌الهجه با ‌عنوان Il Caffè Pedrocchi را سردبیری کرد. دولت اتریش او را دوبار دستگیر کرد (1859و1852) و در نهایت به خارج از کشور تبعید شد. زمانی‌که در 1866 اتریشی‌ها اخراج شدند، او به ورونا بازگشت و تا زمان مرگش در عرصه فعالیت‌های اجتماعی حضور داشت. http://www.ensanica.ir/article_11570.html واسیله (ت. 14 ژوئن 1821، باکوئو، مولداویا [اکنون در رومانی]- و. 22 آگوست 1890، میرچستی، رومانی) غزلسرا، نمایش‌نامه‌نویس، اولین گردآورنده آوازهای عامیانه و محلی رومانیایی و یکی از رهبران جنبش اتحاد امیرنشین‌های رومانی. آلکساندری در یاشی و پس از آن در پاریس تحصیل کرد. او اولین مجموعه آوازهای محلی خود را در 1844 منتشر ساخت. وی همچنین در آرمان انقلابی رومانی فعال بود. اشعار عاشقانه‌اش، Doine şi lãcrimioare، در 1853 در پاریس چاپ شد. در سال‌های 53-1852 او دو کتاب ترانه سرود و منتشر کرد. در 75-1868 اشعار توصیفی خود از مناظر را با عنوان Pasteluri چاپ کرد. در قامت نمایش‌نامه‌نویس، کمدی اجتماعی رومانی را خلق کرد، اما مهم‌ترین کمک وی به تئاتر، نمایش‌های منظوم وی بود: Despot vodă در 1879؛ «چشمه بلاندوزی» (Fântâna Blanduziei, 1883) و «اوید» (Ovidiu, 1885). آلکساندری در دوران بعدی زندگی‌اش نقش مهمی را در امور کشورش بازی کرد. http://www.ensanica.ir/article_11571.html سیرو (ت. 4 نوامبر 1909، سالتیمبانکا، پرو- و. 17 فوریه 1967، لیما) رمان‌نویس پرویی که در مورد زندگی سرخ‌پوستان پرو آثاری نگاشت. او، که از کالج ملی سن ‌خوئان فارغ‌التحصیل شد، دانشی دست اول از زندگی سرخ‌پوستان استان بومی‌اش، هوئاماچوکو، به‌دست آورد؛ این دانش ابتدا در اولین رمانش «مار زرین » (La serpiente de oro, 1935) مورد استفاده قرار گرفت. این رمان منعکس‌کننده تنوع زندگی بشر در طول سواحل رودخانه مارانون در پرو است. «سگ‌های گرسنه» (Los perros hambrientos, 1938) سختی‌های پیش روی چوپانان سرخ‌پوست ارتفاعات پرو را به تصویر می‌کشد. رمانی که عموماً شاهکار او به‌حساب می‌آید «دنیا بزرگ و بیگانه است» (El mundo es ancho y ajeno, 1941) نام دارد. این رمان به‌گونه‌ای حماسی، منعکس‌کننده تلاش‌های یک قبیله سرخپوست برای بقا در برابر سفیدپوستان زمین‌خوار در ارتفاعات پرو است. مجموعه داستانی کوتاه به نام «دوئل نجیبان» (Duelo de caballeros, 1963) و «داستان‌های کامل» (Novelas completas, 1963) آخرین آثار او بودند. آلگریا در 1930 به یک سازمان نظامی حمایت از سرخ‌پوستان پیوست و در حمایت از اصلاح اجتماعی به آشوب دست زد. او در سال‌های 1931 و 1933 به‌علت فعالیت سیاسی غیرقانونی دو بار زندانی و در 1934 نیز به شیلی تبعید شد. او از 1941 تا 1948 در ایالات متحده زندگی کرد، اما در 1948 به پرو بازگشت. http://www.ensanica.ir/article_11572.html کلاریبل (ت. 12 می 1924، استلی، نیکاراگوئه) شاعر، مقاله‌نویس و روزنامه‌نگاری که در ادبیات معاصر امریکای مرکزی نقش مهمی دارد. او به‌علت نگارش «عهد» (testimonio)، که اثری درباره انقلاب سندینیست‌ها در نیکاراگوئه است، مورد توجه قرار گرفت. او به‌‌سبب کتاب شعر دو زبانه «گل‌های آتشفشان» (Flores del volcán, 1982) در ایالات متحده امریکا مورد توجه قرار گرفت. این اثر را کرولین فورشه شاعر ترجمه کرد. آلگریا کودکی‌اش را در تبعید و در اِلسالوادر گذراند و خودش را السالوادری می‌دانست. او، که از دانشگاه جورج واشنگتن فارغ‌التحصیل شده بود، در ایالات متحده، مکزیک، شیلی، اروگوئه و مایورکا زندگی کرد و پس از آن در 1979 به نیکاراگوئه بازگشت. آلگریا با همسر نویسنده‌اش، داروین فلاکول، در نگارش آثاری همچون «صداهای جدید امریکای اسپانیایی» (Nuevas voces de Norteamériaca, 1962) در قامت ویراستار و مترجم همکار؛ «خاکسترهای ایسولکو» (Cenizas de Izalco, 1966) در کسوت همکار مؤلف؛ «آنها مرا زنده نمی‌گیرند» (No me agarran viva, 1966) در قامت مؤلف همکار همکاری داشت. کتاب «زن رودخانه» (La mujer del río, 1989) با متون شعری موازی انگلیسی و اسپانیایی، و کتاب «آلات موسیقی» (Fuga de Canto Grande, 1992) از جمله آثاری بودند که به‌کرّات به‌ چاپ رسیدند. او در 1978 به‌علت نگارش «من زنده می‌مانم» (Sobrevivo, 1978) برنده جایزه کوبایی کاسا دلاس امریکاس شد. آثار داستانی او، که دربرگیرنده تعابیر اجتماعی- سیاسی زیادی هستند، عبارت‌انداز: «طلسم» (El detén, 1977)، «آلبوم خانوادگی» (Albúm familiar, 1982)، «روستای خدا و شیطان» (Pueblo de Dios y de Mandinga, 1985)، که این سه رمان کوتاه به زبان انگلیسی در «آلبوم خانوادگی» (Family Album) منتشر شدند؛ و «لوئیسا در دنیای واقعیت» (Luisa en el país de la realidad, 1887). او همچنین «سه داستان» (Tres cuentos, 1958) و آثار دیگری برای کودکان به نگارش درآورد. http://www.ensanica.ir/article_11615.html http://www.ensanica.ir/article_11616.html بیسنته (ت. 26 آوریل 1898، سویل، اسپانیا- و. 14 دسامبر 1984، مادرید) شاعر اسپانیایی و عضوی از گروه «نسل 1927» که در 1977 جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد. او عمیقاً تحت تأثیر شیوه سوررئالیستی در سرودن شعر بود. آلساندره در رشته‌های حقوق و مدیریت بازرگانی تحصیل کرد و از 1920 تا 1922 به تدریس حقوق تجارت مشغول شد. او در 1925 به‌شدت بیمار شد و در طول دوره نقاهتش، اولین اشعارش را به نظم درآورد. اگرچه در فاصله سال‌های 1936 تا 1944 اشعار او ممنوع شد، اما وی در طول جنگ داخلی اسپانیا در آنجا ماند. او در 1449 به عضویت فرهنگستان سلطنتی اسپانیا انتخاب شد. اولین کتاب برجسته او، «ویرانی یا عشق» (La destrucción o el amor, 1935)، جایزه ملی ادبیات را به خود اختصاص داد. او در این اثر به دورنمای شناسایی بشر از دنیای مادی پرداخت. تأکید بیشتر بر زندگی بشر در «تاریخ مکتب» (Historia del corazón, 1954)، و «در یک محدوده وسیع» (En un vasto dominio, 1962) دیده می‌شود که هر دو به زمان، مرگ و همبستگی بشر می‌پردازند. اشعار بعدی او ماهیت ماوراءطبیعی دارد. او در کتاب‌های «اشعار کمال» (Poemas de la consumacion, 1968)، و «گفت‌وگوهای بصیرت» (Diálogos del conocimiento, 1974) به بررسی مرگ، دانش و تجربه می‌پردازد. او علاوه بر سرودن اشعاری با نوآوری و عمق زیاد، اثر منثور قابل توجه «ملاقات‌ها» (Los encuentrós, 1958) را به چاپ رساند که کتابی با طرح‌های جالب از نویسندگان همدوره‌اش است. http://www.ensanica.ir/article_11617.html ماتئو (تعمید داده شده در 28 سپتامبر 1547، سویل، اسپانیا- و. حدود 1614، مکزیکو) رمان‌نویس و استاد صاحب سبک که به‌سبب رمان مقامه‌وارش با نام «گوسمان دِ آلفاراچه» (Guzmán de Alfarache, 1599؛ بخش دوم آن، 1640؛ پست‌فطرت اسپانیایی) 1640 معروف است. آلمان یهودی‌تباری بود که به دین کاتولیک رومی گروید؛ او بسیاری از وجوه تجربیات و احساسات نومسیحیان قرن شانزدهم اسپانیا را بیان کرد. مهم‌ترین اثر ادبی وی، گوسمان دِ آلفاراچه، که با سود اندک موجب شهرت وی در سراسر اروپا شد، یکی از نخستین رمان‌های مقامه‌وار است. اولین بخش غالباً به صورت قاچاق، به بیشتر نشریات راه یافت. این اثر چاپ‌های متعددی داشت که تقریباً همگی به‌صورت غیرمجاز بودند. زندگی آلِمان در بسیاری از جهات شبیه زندگی قهرمان داستانش، گوسمان، متأثر از معیشت سخت و بداقبالی‌های شخصی است. او پسر یک پزشک زندان بود و طب را در سالامانکا و آلکالا به مدت چهارسال پس از فارغ‌التحصیل شدن از دانشگاه سویل در 1564 خواند، اما هرگز طبابت نکرد. در 1580 به‌علت بدهی زندانی شد. فقط بعد از مهاجرت به مکزیک در 1608 بود که درآمدهایش ثابت شد و زندگی‌اش با ثبات گردید. http://www.ensanica.ir/article_11618.html ژوزه د‍ِ، نام کامل او ژوزه مارتینینو دِ آلنکار (ت. 1 می 1829، مسجانا، برزیل- و. 12 دسامبر 1877، ریو دو ژانیرو) روزنامه‌نگار، رمان‌نویس و نمایش‌نامه‌نویسی که با رمان «گوارانی سرخ‌پوست» (O Guarani, 1957) آغازگر سبکی مرسوم به رمان سرخ‌پوستی برزیلی (Indianista Novel، حکایت‌های رمانتیک دربارة زندگی بومیان) شناخته می‌شود. گوارانی سرخ‌پوست ماجرای عشق افلاطونی پری، یک بدوی اصیل، و سِسی، دختر یک مالک توانگر، را توصیف می‌کند. مشهورترین رمان بعدی آلنکار، «ایراسما» (Iracema, 1865)، به ‌عشق دوشیزه زیباروی سرخ‌پوست نسبت به یک سرباز پرتغالی می‌پردازد. وی در «گائوچو» (O gaúcho, 1870) و «ساکن خانة پشتی» (O sertanejo, 1876) زندگی در سرزمین‌های مرزی برزیل را مطرح می‌کند. او در رمان‌هایی نظیر «لوسیولا» (Lucíola, 1862)، «دیوا» (Diva, 1894)، و «سن‌هورا» (Senhora, 1875) اساسی را برای داستان‌های روان‌شناختی برزیلی مهیا کرد. آلنکار، که پدر ادبیات داستانی برزیل به‌شمار می‌رود, رمان تاریخی را نیز در آثاری همچون «معادن نقره» (As minas de prata, 1862) پرورش داد. آلنکار حقوق‌دان، نمایندة مجلس و وزیر دادگستری نیز بود (70-1868). http://www.ensanica.ir/article_11619.html لقب او اسکندر کبیر یا اسکندر مقدونی (ت. 356 ق.م، پلا، مقدونیه [واقع در یونان کنونی]- و. 13 ژوئن 323، بابل [واقع در عراق کنونی]) پسر فیلیپ دوم پادشاه مقدونیه از 336 تا 323 ق.م. یکی از بزرگ‌ترین فرماندهان تاریخ که امپراتوری ایران را برانداخت، ارتش مقدونیه را به هند برد، و زمینه ایجاد قلمروهای پادشاهی در جهان هلنی را فراهم آورد. وی در این جریان به قهرمانی افسانه‌ای تبدیل شد. افسانه اسکندر، الهام‌بخش نویسندگان بسیاری در طی دوره‌های مختلف بوده است: از پلوتارک (که از او در اثرش با عنوان «زندگی‌های موازی» (Parallel Lives) نوشته است) و فردوسی (در شاهنامه) گرفته تا جان لیلی، پدرو کالدرون دلابارکا، ژان راسین، یاکوپ واسرمان و بسیاری دیگر. http://www.ensanica.ir/article_11620.html مینا (ت. 17 فوریه 1951، الله‌آباد، هند)‌ شاعر و معلم هندی که آثارش منعکس‌کننده زندگی چندفرهنگی وی در هند، سودان، و ایالات متحده است. او، که در دانشگاه خارطوم سودان و دانشگاه ناتینگم انگلستان تحصیل کرده بود، در هند، فرانسه و کشورهای دیگر به تدریس مشغول شد. او از 1979 در ایالات متحده زندگی کرد. زبان، حافظه و اهمیت مکان موضوعات بررسی‌شده در آثار او هستند. «حلقه درخشان پرنده» (The Bird's, Bright Ring, 1976)، «من نامم را فریاد می‌زنم» (I Root My Name, 1977)، «بدون مکان» (Without Place, 1978)، «ریشه‌های سنگی» (Stone Roots, 1980)، «خانه هزار دری» (House of a Thousand Doors, 1988)، و «طوفان: یک شعر پنج‌بخشی» (The Storm: A Poem in Five Parts, 1989) مجموعه شعرهای او هستند. او همچنین یک رمان شبه‌خودنگاشتی با ‌عنوان «جاده نامپالی» (Nampally Road, 1991)، و یک کتاب خاطرات با عنوان «خطوط گسل» (Fault Lines, 1993) نوشت. http://www.ensanica.ir/article_11621.html (شکوفایی حدود 280 ق. م) شاعر یونانی پلوران در ایتولیا. او از سوی پتولمی دوم فیلادلفوس، پادشاه ماسادونیایی مصر، مأموریت یافت تا تراژدی‌‌های موجود در کتابخانه اسکندریه را مرتب و فهرست‌نویسی کند. ‌جز عنوان نمایش‌نامه «تخته نردبازان» (Astragalistae)، چیزی از تراژدی‌های خود او به‌جا نمانده است. چند قطعه از نوشته‌های کوتاه‌تر او برجاست که یک ارزیابی کوتاه از آن جمله است. عناوین دیگر آثار او تنها به‌واسطه نقل قول به‌وسیله دیگر نویسندگان شناخته شده است. http://www.ensanica.ir/article_11622.html هر یک از مجموعه شروح افسانه‌ای مربوط به کارهای اسکندر کبیر که در اعصار و تمدن‌های پس از او و با تأکیدات و مقاصدی متفاوت روایت شده‌اند. منبع اصلی ادبیات رمانس مربوط به اسکندر، یک شعر حماسی مردمی بود که مصریان یونانی شدة ساکن اسکندریه در طول قرن دوم م. به نگارش درآورده بودند. ترجمه‌ها و نسخه‌های به‌جا مانده، بازسازی آن را ممکن ساخته است. این اثر، اسکندر را در جایگاه قهرمان ملی نجات‌بخشی به تصویر می‌کشد که پسر یک جادوگر- پادشاه مهری و همسر فیلیپ دومِ ماسادونیا- است. جادو و مسائل شگفت‌آور نقشی متمم در این حماسه دارد؛ برای مثال در روایت تولد اسکندر و در ملاقاتش با آمازونی‌ها در هند. با وجود این، در رمانس‌های بعدی، حکایت‌های مربوط به جادو و امور غریبه اهمیت بیشتری نسبت به شخصیت تاریخی اسکندر پیدا کردند و در نهایت آن را تحت‌الشعاع قرار دادند. حکایت‌های فرعی در لابه‌لای متن اصلی رخنه کردند که این کار غالباً به‌صورت نامه‌های فرضاً نگاشته‌شده برای یا توسط اسکندر صورت می‌گرفت. یک داستان مستقل در مورد به اسارت گرفته شدن قوم یأجوج و مأجوج توسط او در چندین متن نگاشته شده با زبان محلی گنجانده شد. در قرن یازدهم یک رمانس اسکندری به زبان ایرلندی میانه به نگارش درآمد و در حدود 1100 در «سرود آنو» (Annolied) به زبان آلمانی میانه نوشته شد. در طول قرن دوازدهم، اسکندر به‌مثابه الگوی سلحشوری و شهسواری در سلسله‌ای از اشعار معروف به تصویر کشیده شد. اعراب، که نسخه‌های سریانی این افسانه را بسط دادند، آن را به مردمان زیادی که با آنها در ارتباط بودند، ارائه کردند. از طریق آنها، شاعران ایرانی، به‌ویژه نظامی در قرن دوازدهم، شکل جدیدی به این شعر دادند. ادبیات مربوط به رمانس اسکندری در اواخر قرن دوازدهم رو به زوال گذاشت و با احیای تحقیقات کلاسیک در طول دوره نوزایی، شروح تاریخی به شکل کامل جایگزین آن شدند. http://www.ensanica.ir/article_11623.html 1- مربوط به/ یا مشابه مکتب اسکندریه، مکتب ادبی یونان، خاصه شعر که در قرن چهارم ق.م رونق داشت. 2- اشاره به نویسنده یا اثر ادبی بسیار پیچیده، اشتقاقی یا تصنعی. با تکمیل فنی زبان یا قالب ادبی. http://www.ensanica.ir/article_11624.html مجموعه‌ای از چهار رمان اثر لارنس دارل. این چهارگانه غنی و پیرو محسوسات نفسانی که شامل «یوستین» (Justine, 1957)، «بالتازار» (Balthazar, 1958)، «مونتالیو» (Mountolive, 1958)، و «کلی» (Clea, 1960) می‌شود، فضای اسکندریه مصر را در طول دهه1940 به تصویر می‌کشد. سه کتاب از این چهارگانه از دیدگاه روایی اول شخص مفرد نوشته شده‌اند و مونتالیو از دیدگاه روایی سوم شخص مفرد. سه جلد اول، از جهات متفاوت، مجموعه‌ای از حوادث را در اسکندریه و قبل از جنگ دوم جهانی به تصویر می‌کشند؛ جلد چهارم، داستان را تا سال‌های جنگ ادامه می‌دهد. حوادث داستان، عمدتاً از دیدگاه ال. جی. دارلی روایت می‌شود که تعامل دلباختگان، دوستان و آشنایانش را در اسکندریه مورد تأمل قرار می‌دهد. در یوستین، دارلی سعی می‌کند از فشار عاطفی ناشی از به پایان رسیدن رابطه عاشقانه‌اش با یوستین هوسنانی رهایی یابد و به درک صحیحی از آن برسد. او با مرور نامه‌های مختلف و بررسی خاطراتش، وقایع گذشته اخیرش را از دیدگاهی رمانتیک مورد تأمل قرار می‌دهد. کتاب بالتازار برگرفته از نام دوست دارلی است که یک پزشک و عارف است و دیدگاه‌های دارلی را از منظر فلسفی و عقلانی تفسیر می‌کند. رمان سوم، روایت صریح حوادث است. جلد چهارم این اثر با عنوان کلی، بهبود یافتن دارلی را شرح می‌دهد و توصیف می‌کند که دارلی بلوغ یافته و آمادگی روحی لازم را برای برقراری ارتباط عاشقانه با کلی مونتیس، نقاش و زنی که نیمه گم‌شده دارلی است به‌دست آورده است. http://www.ensanica.ir/article_11625.html [فرانسوی آن alexandrin، از فرانسوی میانه] مصراعی با دوازده هجا و یک درنگ یا سکته ملیح بعد از هجای ششم و با تکیه‌های بیشتر روی ششمین و آخرین هجا و یک تکیه ثانوی در هر نیم مصراع. چون شش هجا در یک دم ادا می‌شود و دومین تکیه می‌تواند بر هر یک از هجاهای دیگر مصراع باشد، ازاین‌رو، عروض الگزاندرین قالب قابل انعطاف و قابل انطباق با طیف وسیعی از موضوعات شعری است. اصل ساختاری حاکم بر آن عبارت ‌است ‌از تکیه‌دار کردن هجاها براساس حواس پنج‌گانه؛ به‌همین‌علت رایج‌ترین وزن در شعر فرانسوی است. نام الیگزاندرین احتمالاً از «رمان اسکندر»، مجموعه‌ای از داستان‌های عاشقانه، که در قرن دوازدهم درباره ماجراهای اسکندر کبیر نوشته شده، مشتق شده است. این قالب را شاعران پلئیاد، به‌خصوص پی‌یر دو رونسار در قرن شانزدهم احیا کردند و در قرن بعد، قالب شاخص شعر نمایشی و روایی در ادبیات فرانسه شد که با استفاده در تراژدی‌های کلاسیک پی‌یر کورنی و ژان راسین به بالاترین حد پیشرفت خود رسید. در اواخر قرن نوزدهم با سست شدن ساختمان شعر به‌خصوص در اشعار پل وِرلن، شاعران اغلب الیگزاندرین تعدیل‌شده‌ای را به‌کار گرفتند که مشتمل بود بر یک مصراع سه‌رکنی معروف به شعر رمانتیک یا تریمتر. در عروض انگلیسی، الیگزاندرین نیز شعر دورکنی مسدس نامیده می‌شود که شش تکیه اولیه در هر مصراع به‌جای نوع فرانسوی (که دو تکیه اولیه و دو تکیه ثانویه داشت) ‌دارد. اگرچه این قالب در قرن شانزدهم وارد انگلستان شد و با شعر آلمانی و هلندی در قرن هفدهم سازگار شد، ولی استفاده از آن در خارج از فرانسه چندان رایج نیست. http://www.ensanica.ir/article_11626.html (ت. حدود 375 ق.م، توریئی، لوکانیا [اکنون در ایتالیا]- و. حدود 275 ق.م) یکی از مشهورترین نویسندگان کمدی جدید و میانه آتن. او ظاهراً عمده حیات خود را در آتن سپری کرده است. به گفته پلوتارک، وی 106 سال عمر کرد و روی صحنه درگذشت. گفته شده که الکسیس 245 نمایش‌نامه نوشته که تنها 1000 سطر از آنها باقی مانده است. http://www.ensanica.ir/article_11627.html ویلیبالت، اسم مستعارِ گئورگ ویلهلم هاینریش هرینگ (ت. 29 ژوئن 1798، برسلاو، سیلسیا، پروسیا [در حال حاضر وروتسلاف، لهستان]- و. 16 دسامبر 1871، آرنشتات، آلمان) نویسنده و منتقد آلمانی که شهرت وی عمدتاً به‌سبب نگارش رمان‌های تاریخی مربوط به برندنبرگ و پروسیا است. الکسیس در برلین پرورش یافت. در برلین و برسلاو حقوق خواند، اما پس از موفقیت شوخی ادبی‌اش به نام «والادمور» (Walladmor, 1824) برای پرداختن به نویسندگی، کار در حوزه حقوق را ترک کرد. این اثر تقلیدی فکاهی از آثار سر والتر اسکات بود که با عنوان «ترجمه آزاد از انگلیسی والتر اسکات» (Freely Translated from the English of Walter Scott) به‌ چاپ رسید. این شوخی ادبی، که به ‌شهرت ادبی الکسیس لطمه زد، در رمان جاه‌طلبانه‌تر و مبتکرانه‌تر «قلعه آوالون» (Schloss Avalon, 1827) تکرار شد. او سفرهای زیادی به اروپا داشت و تجربیاتش را در سفرنامه‌هایش از جمله «سفر پائیزی به اسکاندیناویا» (Herbstreise durch Skandinavien, 1828) شرح داد. الکسیس با نگارش «کابانیس» (Cabanis, 1832)، که داستانی درباره عصر فریدریک بزرگ بود، کار نوشتن یک دوره از رمان‌ها را آغاز کرد که هدفشان روشن ساختن دوره‌های فراموش‌شده، اما حائز اهمیت در تاریخ پروسیا بود. با وجود این، لحن نوشته‌های او ثابت نیست؛ متونِ حاوی توصیفات واقع‌گرایانه تأثیرگذار در کنار متون دیگری قرار می‌گیرند که در آنها عرفان رمانتیک غالب است. داستان‌ها، اشعار، و نمایش‌های او به میزان زیادی برگرفته از آثار نویسندگان پیشین هستند. او از 1842 تا 1860 تقریباً به‌تنهایی مجموعه قابل توجهی از دادخواهی‌های مشهور «پیتاوال جدید» (Der neue Pitaval) را به نگارش درآورد. http://www.ensanica.ir/article_11628.html ویتوریو کنت (ت. 16 ژانویه 1749، آستی، پیدمونت [ایتالیا] - و. 8 اکتبر 1803، فلورانس) شاعر تراژدی‌سرای ایتالیایی که موضوع غالب اشعارش ساقط کردن استبداد است. او با اشعار عاشقانه و نمایش‌هایش به احیای عزم ملی ایتالیا کمک کرد. آلفیئری در آکادمی نظامی تورین تحصیل کرد و ناوبان روم شد. تنفرش از زندگی نظامی وی را به ترک آنجا و روی آوردن به سفر سوق داد. او در انگلستان آزادی سیاسی‌ای را یافت که آرمانش گردید و در فرانسه ادبیات را یافت که به‌شدت روی وی تأثیر گذاشت. او آثار ولتر، ژان ژاک روسو و مهم‌تر از همه آثار منتسکیو را می‌خواند. در 1772 در تورین اقامت و سال بعد، از مأموریتش استعفا کرد. برای سرگرم کردن خودش، تراژدی «کلئوپاترا» (Cleapatra) را نوشت که در 1775 با موفقیت بسیار اجرا شد. پس از آن، آلفیئری تصمیم گرفت خودش را وقف ادبیات کند. در 1782، او چهارده تراژدی و تعدادی شعر (شامل چهار قصیده در مجموعه «امریکای آزاد» (L'America Liberta) در مورد استقلال امریکا که به آن در 1783 قصیده پنجمی اضافه شد و رساله‌ای منثور دربارة استبداد به نام «در مورد استبداد» (Della tirannide, 1777) نوشته بود. استعداد آلفیئری اساساً نمایشی بود. سبک خشن، صریح و موجز وی سنجیده انتخاب می‌شد؛ به‌طوری‌که می‌توانست مظلوم را متقاعد و راضی به قبول افکار سیاسی خود کرده و آنها را به اعمال قهرمانه ترغیب کند. تقریباً همیشه تراژدی‌های وی مبارزه میان یک قهرمان آزادی و یک مستبد را نشان می‌دهد. از نوزده تراژدی او در سال‌های 1789- 1787، که انتشار آنها را در پاریس پذیرفت، بهترین آنها «فیلیپو» (Filippo)، که فیلیپ دوم، شاه اسپانیا، را به‌عنوان مستبد معرفی می‌کند؛ «آنتیگون» (Antigon)؛ «اورست» (Oreste)؛ و مهم‌تر از همه «میرا» (Mirra) و «سُل» (Saul) است. از سُل، شاهکار وی، اغلب به‌عنوان قوی‌ترین نمایش در ادبیات نمایشی ایتالیا نام برده می‌شود. زندگی‌نامة آلفیئری، که پس از مرگش با عنوان «زندگی ویتوریو آلفیئری به قلم خودش» (Vita di Vittorio Alfieri scritta da esso, 1804) منتشر شد، مهم‌ترین اثر منثور وی است. او همچنین غزلواره‌ها، کمد‌ی‌، هجو و لطیفه نوشته است. http://www.ensanica.ir/article_11629.html هوریشو، کهتر (ت. 13 ژانویه 1832، چلسی، مساچوستس، ایالات متحده امریکا - و. 18 جولای 1899، نیتیک، مساچوستس) یکی از محبوب‌ترین نویسندگان امریکایی پایان قرن نوزدهم که شاید بیش از دیگر هم‌عصرانش، جامعه‌اش را متأثر ساخت. اَلجر پسر کشیشی یکتاپرست بود. او به نویسندگی علاقه‌مند شد و در دانشگاه هاروارد در حوزه آثار کلاسیک مورد توجه قرار گرفت. در 1852 با درجه افتخاری Phi Beta Kappa از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. او پس از فارغ‌التحصیلی به ‌تدریس در مدارس و نویسندگی برای مجلات مشغول شد. در 1857 در مدرسه الهیات هاروارد ثبت نام کرد و در 1860 از آنجا فارغ‌التحصیل شد. وی در 1864 به‌سمت کشیش گماشته شد و کار در کلیسایی واقع در بروستر ایالت مساچوستس را به‌عهده گرفت؛ اما پس از اتهامات وارده به وی، که حاکی از روابط جنسی‌اش او با پسربچه‌های آن محل بود، در 1866 مجبور به ترک آنجا شد. او در آن سال به نیویورک رفت و با چاپ و استقبال فوق‌العاده از اثرش «دیک ژنده‌پوش» (Ragged Dick, 1868)، داستان پسری واکسی که نهایتاً ثروتمند می‌شود، گونه‌ای از داستان‌نویسی را یافت که بعداً صد جلد کتاب با آن کیفیت به نگارش درآورد. اَلجر در زنجیره ثابتی از کتاب‌هایی که تقریباً یکسان بوده‌اند و تنها تفاوتشان نام شخصیت‌هایشان بود، اظهار داشت که فرد فقیر اما درستکار می‌تواند با صداقت، استقامت و سختکوشی به پاداش منصفانه برسد. گرچه تقریباً همیشه این پاداش با کمک خوش‌شانسی به قهرمان داستان او می‌رسید. مشهورترین کتاب‌های او «دیک ژنده‌پوش»، «شانس و شهامت» (Luck and Pluck)، و مجموعة «تام ژنده‌پوش» (Tattered Tom) بودند. کتاب‌های او بیش از 20.000.000 نسخه فروش داشت، به رغم اینکه طرح، شخصیت‌پردازی و گفت‌وگوی آنها به‌شکلی همیشگی و شدیداً بد بود. http://www.ensanica.ir/article_11630.html شخصیت داستانی، یک مرد شهری باهوش در نمایش‌نامه «اهمیت جدی بودن» (The Importance of Being Earnest) اثر اسکار وایلد. الجرنن مانکریف، که به الجی شهرت دارد، خواهرزاده لیدی برکنل است. او ادعا می‌کند که برادر دوستش جک وردینگ است تا شاید بتواند با سیسیلی، که تحت قیومیت جک است، ملاقات کند. http://www.ensanica.ir/article_11631.html میزگرد نیز نامیده می‌شود. گروه غیررسمی متشکل از مردان و زنان امریکایی که در طول دهه‌های 20 و 30 هر روز هنگام ناهار دور میزگرد بزرگی در هتل الگانکوئین، واقع در نیویورک،‌ با هم ملاقات می‌کردند. ملاقات‌های اعضای میزگرد الگانکوئین در 1919 آغاز شد، و در طول چند سال، بسیاری از نویسندگان، روزنامه‌نگاران و هنرمندان مشهور نیویورک‌ عضو آن شدند که از آن جمله می‌توان هنرمندان زیر را نام برد: داروتی پارکر، الگزاندر وولکت، هیوود برون، رابرت بنچلی، رابرت شروود، جورج اس. کوفمن، فرنکلین پی. ادمز، مارک کانلی، هرولد راس، هارپو مارکس، ادنا فربر، و راسل کراوس. این میزگرد در دهه 20 به‌سبب مباحثات پرشور و هوشمندانه، و فرهیختگی و آداب‌دانی اعضای آن مورد تجلیل قرار گرفت. پس از 1925 بسیاری از اعضای گروه همکاری نزدیکی با The New Yorker پیدا کردند که سمت‌های سردبیری آن به همین افراد سپرده شد. آخرین ملاقات این گروه در 1943 صورت گرفت. http://www.ensanica.ir/article_11632.html نلسون، نام اصلی او نلسون الگرن ایبرهم (ت. 28 مارس 1909، دیترویت، ایالت میشیگان، امریکا- و. 9 می 1981، سگ‎ هاربر، ایالت نیویورک) نویسنده‌‌ای که رمان‌هایش درباره فقرا از دلِ ناتورالیسمی یکنواخت با بینش او از غرور، شوخ‌طبعی و اشتیاق سیری‎ناپذیر آنها برخاسته است. او با مهارتی چشمگیر، فضای نواحی جنوب شهر را توصیف می‎کند. الگرن پسر یک تعمیرکار بود و در شیکاگو پرورش یافت؛ جایی‌که وقتی سه‌ساله بود، خانواده‎اش به آنجا نقل مکان کردند. او با تلاش فراوان به دانشگاه ایلی‌نویز راه یافت و در بحبوبه رکود اقتصادی امریکا در رشتة روزنامه‎نگاری فارغ‎التحصیل شد. مشاغل مختلفی را امتحان کرد. در طول این دوره، او نشریه ادواری The New Anvil را با همکاری نویسنده طبقه کارگر، جک کانروی، سردبیری ‎کرد. اولین رمانش به نام «چکمه‌پوش» (Somebody in Boots, 1935) خانه‌به‌دوشیِ جوان سفیدپوست و فقیر تگزاسی را به تصویر می‌کشد که در میان ولگردان و کارتن‌خواب‌های شیکاگو سر درمی‌آورد. «هرگز صبح نمی‎آید» (Never Come Morning, 1942) از لهستانی خرده‌پای بزهکاری صحبت می‎کند که رویای فرار از محیط نفرت‎انگیز شمال غرب شیکاگو را از طریق شرکت در مسابقات مشت‎زنی حرفه‎ای همراه با جایزه در سر می‌پروراند. الگرن به‌عنوان یک نظامی واحد پزشکی در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد. سپس، مجموعة داستان کوتاهش را به نام «بیابان نئون» (Neon 1947 Wilderness,) چاپ کرد که بعضی از بهترین نوشته‎هایش را دربرمی‎گیرد. اولین موفقیت عمومی الگرن با داستان «مردی با بازوی طلایی» (The Man With The Golden Arm, 1949 / فیلم آن در 1956) بود که جایزه کتاب ملی را برنده شد. قهرمان این رمان فرنکی مشین، ورق‌ریز بازی پوکر، است که بازوی طلایی او به‌علت اعتیادش به مواد مخدر دچار رعشه شده است. الگرن با رمان مقامه‎وار «در یک قدمی جانب وحشی» (A Walk on The Wild Side, 1956 / فیلم آن در 1962)، با وصف زندگی یک کولی در نیواورلیئنز به سبک دهه 1930 برگشت. آثار غیرداستانی وی شامل شعر منثورِ «شیکاگو در حال ساختن» (‍Chicago, City on the Make, 1951) و داستان‌‌های کوتاهی که در مجموعه‌های «چه کسی یک امریکایی را گم کرد؟» (Who Lost an American$1, 1963)، و «یادداشت‌هایی از دفتر خاطرات دریا، همینگوی تمام راه» (Notes from a Sea Diary: Hemingway All the way, 1956) گردآوری شد، می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11633.html احمد (ت. 1 جولای 1910، دهلی، هند) نویسنده پاکستانی که رمان‌ها و داستان‌‌های کوتاه او فرهنگ و سنت اسلامی را در سیطره فرهنگ هندو مورد بررسی قرار می‌دهد. او، که به زبان‌های انگلیسی و اردو تسلط داشت، یک مترجم و منتقد ادبی چیره‌دستی نیز بود. علی در دانشگاه اسلامی الیگره (27- 1925) و دانشگاه لاکنو (کارشناسی، 1930؛ کارشناسی ارشد، 1931) تحصیل کرد. او علاوه بر دنبال کردن حرفه نویسندگی، استاد، سیاستمدار و تاجر بود. وی در 1932 به‌ چاپ «زغال‌های سوزان» (‌Angaray) کمک کرد. این اثر گلچینی از داستان‌های کوتاه نوشته‌شده به زبان اردو بود که به‌‌سبب انتقاد شدید از ارزش‌های مسلمانان طبقه متوسط، به‌سرعت توقیف شد. او بعدها در 1936 بنیادگذار اتحادیه نویسندگان پیشرو سراسر هندوستان شد که نوآوری در ادبیات اردو را ارتقا داد. در داستان‌های کوتاه و تأثیرگذارش، که متشکل از چندین جلد بودند، حس واقع‌گرایی و آگاهی اجتماعی و استفاده از جریان سیال ذهن برجسته بود. علی با چاپ اولین رمانش، «تاریک و روشن در دهلی» (Twilight in Delhi, 1940)، که به زبان انگلیسی نگاشته شده بود، با استقبال بین‌المللی مواجه شد. این اثر به شکلی خاطره‌انگیز و حسرت‌بار از میان رفتن اشرافیت سنتی اسلامی در حین استیلای استثمار بریتانیا در قرن بیستم را شرح می‌دهد. دومین رمان او، «اقیانوس شب» (Ocean of Night, 1964)، شکاف فرهنگی موجود در هند را مورد بررسی قرار می‌دهد که پیش از به وجود آمدن هند و پاکستان در 1947 وجود داشته است. «در باب موش‌ها و سیاستمدارها» (Of Rats and Diplomats, 1985) همچون رمان اقیانوس شب، چند دهه پیش از انتشار به نگارش درآمده بود. این اثر یک رمان هجوی در مورد سیاستمداری است که دم موش‌گونه او جلوه مادی زوال اخلاقی اوست. کتاب شعرِ «کوه طلای ارغوانی» (Purple Gold Mountain, 1960)، و مجموعه داستان کوتاه «زندان» (The Prison- House, 1985)، از دیگر آثار قابل توجه او است. http://www.ensanica.ir/article_11634.html شخصیت خیالی، قهرمان داستان «علی بابا و چهل‌دزد»، یکی از معروف‌ترین داستان‌های هزار و یک ‌شب است. علی‌بابا هیزم‌شکن فقیری است که به‌طور مخفیانه و یواشکی می‌بیند که چهل دزد غنائم خود را در غاری پنهان می‌کنند. این در فقط با یک حمله «بازشو سسمی» باز می‌شود. او بعداً این کلمه سحرآمیز را استفاده می‌کند و اموال را از غار می‌دزدد و در رفاه زندگی می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11635.html شخصیت داستانی، دختر جوان انگلیسی با اراده، کنجکاو، و خیالباف که قهرمان رمان «ماجراهای الیس در سرزمین عجایب» (Alice' s Adventures in Wonderland) است؛ ادامه این رمان «در آینه» (Through the Looking-glass) و چندین شعر مناسبتی اثر لوئیس کرول است. این شخصیت، که در طول یک جلسه داستان‌گویی خلق شد، برمبنای خصوصیات الیس لیدل، دختر رئیس کالج کرایست چرچ، طرح شد؛ کالجی که کرول در آنجا تدریس می‌کرد. http://www.ensanica.ir/article_11636.html رمانی نوشته بوت تارکینگتن، که در 1921 به‌ چاپ رسید. این رمان، که داستان فروپاشی یک خانواده طبقه متوسطِ پایین در شهر کوچکی در امریکای مرکزی است، موفق به کسب جایزه پولیترز بهترین رمان در 1922 شد. شخصیت صاحب عنوان کتاب، که علاقه‌مند به ‌پیشرفت اجتماعی است، از خانواده ناموفقش شرمسار است. او با امید به یافتن شوهری ثروتمند، درباره گذشته زندگی‌اش دروغ می‌گوید، اما دروغش آشکار و خود او به دست همین افراد، پس ‌زده می‌شود. در پایان رمان، او آگاه می‌شود که شانسش برای خوشبختی و ازدواجی موفق بسیار کم است، اما با‌این‌حال، تن به شکست نمی‌دهد. http://www.ensanica.ir/article_11637.html رمانی نوشته لوئیس کرول، که در 1865 چاپ شد. الیس یکی از معروف‌ترین و محبوب‌ترین آثار ادبیات داستانی انگلیسی است. این کتاب را جان تنیل به‌نحو چشمگیری تصویرپردازی کرد. داستان حول محور الیس، دختر بچه‌ای که در یک چمنزار به خواب رفته است، می‌چرخد. او در رویا می‌بیند که به دنبال خرگوشی سفید تا لانه او می‌رود. الیس ماجراهایی شگفت‌انگیز و اغلب عجیب و غریب با موجودات فوق‌العاده نامعقول را تجربه می‌کند. اندازه‌اش یک دفعه تغییر می‌کند (گاه به اندازه یک خانه رشد می‌کند) و یا به اندازة سه اینچ کوچک می‌شود. الیس با شخصیت‌هایی چون مارش هئر، چشر کَت، دوشس، مد ‌هتر، ماک ترتل و رد کوئین آشنا می‌شود. کرول همچنین یک تکمله‌ به نام «در آینه» (Through the Looking-Glass) نوشت و اغلب به هر دو کتاب عنوان ماجراهای الیس در سرزمین عجایب داده می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11666.html تأثیر فاصله‌اندازی نیز نامیده می‌شود، آلمانی آن Verfremdungseffekt یا V-Effekt. موضوع اصلی در نظریه تئائری برتولت برشت، نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان آلمانی. این مضمون عبارت ‌‌است ‌‌از استفاده از فنون ویژه برای ایجاد فاصله میان مخاطب و وقایع نمایش‌نامه و در عوض آگاه ساختن مخاطب از این موضوع که صرفاً در حال تماشای اجرای یک نمایش‌نامه است. مثال‌هایی از چنین فنونی عبارت‌انداز: عناوین یا تصاویر توضیحی منعکس‌شده بر روی یک پرده، خارج شدن بازیگران از صحنه به‌منظور خلاصه کردن، سخنرانی کردن یا خواندن آواز و طرح‌های صحنه که با نشان ‌دادن منبع نورها و طناب‌ها، تماشاگر را از حضور در تماشاخانه آگاه می‌سازد. http://www.ensanica.ir/article_11667.html مارگاریتا یوسیفونا (ت. 24 سپتامبر [7 اکتبر سبک جدید] 1915، اودسا، اکراین، امپراتوری روسیه) شاعر و روزنامه‌نگار روسی و مبلّغ شوروی. او از اوان جوانی کمونیستی افراطی بود. در فاصله سال‌های 1934 تا 1937 در مسکو و در جایی که بعدها مؤسسه ادبی گورکی نامیده شد، به تحصیل در رشته نویسندگی مشغول گردید. در اواخر دهه سی طرح‌‌واره‌های منثور و خاطرات منظومی از سفرش به کشورهای آسیای مرکزی تحت نفوذ شوروی به نگارش درآورد. «زویا» (Zoya, 1942)، روایتی منظوم در مورد یک زن چریک شهید اهل شوروی است که برنده جایزه دولتی اتحاد جماهیر شوروی در 1943 شد. او پس از جنگ جهانی دوم به امریکای جنوبی رفت و به شکل منظوم و منثور، گزارش‌هایی از آنجا تهیه کرد؛ وی در فاصله سال‌های 73-1970 در زمان حکومت آلنده در شیلی بود. در بیشتر اشعار او اصطلاحات و عبارات سیاسی رایج در شوروی تکرار می‌شد. «سال تولد» (God rozhdeniya, 1938)، «سنگ‌‌ها و علف‌ها» (Kamni i travy, 1940)، «تپه‌های لنین» (Leninskiye gory, 1953)، «چند قدم» (Neskolko shagov, 1962) مجموعه شعرهای او هستند. آثار منتشرة بعدی او «مسیری در چاودار» (Tropinka vo rzhi, 1980)، مجموعه مقالات و کتاب شعر «ربع یک قرن» (Chetvert veka, 1981) نام دارند. http://www.ensanica.ir/article_11668.html [یونانی آن allēgoría، مشتقی از allēgoreîn، صحبت کردن به صورت تلویحی، گرفته شده از állos به معنی دیگر + ēgorein به معنی صحبت کردن] یک روایت داستانی کم‌وبیش نمادین که یک معنای (یا معانی)‌ ثانویه را منتقل می‌کند و این معنا به‌طور روشن در دلالت تحت‌اللفظی روایت بیان نشده است. تمثیل قالب‌هایی همچون حکایت اخلاقی، مثل، و قصه اشیاء بی‌جان (apologue) را شامل می‌شود و ممکن است که رویکردی ادبی یا تفسیری داشته باشد. تمثیل‌های ادبی نوعاً موقعیت‌ها، وقایع یا اندیشه‌های انتزاعی را با بهره‌گیری از اشیاء، افراد، عمل‌ها یا عکس‌العمل‌ها ارائه می‌کنند. نویسندگان متقدم همچون افلاطون، سیسرو، آپولیوس و آگوستین از تمثیل استفاده می‌کردند، اما این قالب به‌ویژه در روایت‌های طولانی قرون اوسطا رواج داشت. احتمالاً تأثیرگذارترین تمثیل این دوره «رمان رز» (Roman de la Rose) است. شعر دیگری با عنوان «نگاه رویایی» (Dream Vision) از صنعت تمثیلی «تشخیص» بهره می‌گیرد (که در آن یک شخصیت داستانی‌-برای مثال، در این مورد، دلباخته – به شکلی شفاف نماد یک مضمون یا نوع است). همچون بسیاری از انواع دیگر تمثیل در «تشخیص» سیر وقایع روایت، نماینده موضوعی است که به‌صورت مستقیم بیان نمی‌شود. چیده‌شدن گل رز قرمز به دست دلباخته در پایان داستان، نشان‌دهنده این موضوع است که دلباخته سرانجام معشوقش را به چنگ می‌آورد. دیگر نمونه‌های قابل توجه از تمثیل تشخیص عبارت‌انداز: «سفر زائر» (Pilgrim’s Progress) اثر جان بانیان و نمایش‌نامه اخلاقی قرون وسطایی «همه‌کس» (Everyman). در این تمثیل‌ها، تجسم آشکار جنبه‌هایی از طبیعت بشری و مفاهیم انتزاعی با استفاده از شخصیت‌هایی همچون دانش، زیبایی، قدرت و مرگ در نمایش‌نامه همه‌کس و مکان‌هایی همچون بازار مکاره و باتلاق نومیدی در سفر زائر نمونه‌هایی از صنعت تمثیل تشخیص هستند. نوع دیگری از تمثیل، تمثیل نمادین است که در آن یک شخصیت یا شیء، صرفاً ابزار مشخصی برای بیان یک اندیشه نیست، بلکه صرف‌نظر از پیامی که منتقل می‌کند هویتی مستقل یا استقلال روایی دارد؛ برای مثال در «کمدی الهی» (Divine Comedy) دانته، شخصیت ویرژیل هم نام مؤلف سرشناس کتاب انه‌ئید است و هم نماد قوه تفکر بشری. شخصیت بئاتریس نام زنی از آشنایان دانته و همچنین نماد مفهوم وحی الهی است. تمثیل نمادین، که از قصه حیوانات تا حکایات پیچیده و چندلایه‌ای را شامل می‌شود، مکرراً برای توصیف اوضاع سیاسی و تاریخی استفاده شده و مدت‌ها ابزار هجو بوده است؛ برای مثال جان درایدن در هجو منظوم «ابسلم و اکیتفل» (Absalom and Achitophel) با استفاده از ابیات حماسی، داستانی از کتاب مقدس را نقل می‌کند که تصویری نمادین از سیاستمدارانی است که تلاش می‌کنند تاج و تخت انگلستان را به فردی غیرمنتخب بسپارند. نمونه جدید از تمثیل سیاسی «قلعه حیوانات» (Animal Farm) اثر جورج اورول است که در قالب داستان حیواناتی که یک مزرعه را از مالکیت صاحب خود که انسان است خارج می‌کنند، سرخوردگی نویسنده را از پایان انقلاب بلشویک بیان می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه یک نظام حکومتی مستبد در روسیه به شکل بی‌رحمانه، جانشین نظام مستبد پیش از خود می‌شود. ممکن است که تمثیل، فرایند تفسیری را شامل شود و مجزا از فرایند آفرینش متن باشد؛ یعنی واژه تمثیل می‌تواند به سبک خاصی از خوانش متن اشاره کند که در آن شخصیت‌ها و روایت یا جزئیات توصیفی به‌وسیله خواننده به‌منزله استعاره‌ای پیچیده در مورد چیزی خارج از خود داستان قلمداد می‌شوند؛ برای مثال، در گذشته، پدران مقدس کلیسا یک شیوه سه لایه (و بعدها چهار لایه) برای تفسیر متون به کار می‌بردند که معانی تحت‌اللفظی، اخلاقی، و روحانی را دربر می‌گرفت. یک نمونه از چنین تفاسیر، خوانش نوع‌شناختی عهد عتیق است که در آن، شخصیت‌ها و وقایع به صورت نمایش پیشین شخصیت‌ها و وقایع عهد جدید قلمداد می‌شوند. نیز نکFABLE، PARABLE http://www.ensanica.ir/article_11669.html هروی، نام کامل او ویلیام هروی الن، پسر (ت. 8 دسامبر 1889، پیتسبرگ، پنسیلوانیا، ایالات متحده- و. 28 دسامبر 1949، کوکونات، گروو. فلوریدا) شاعر، زندگی‌نامه‌نویس و رمان‌نویس امریکایی که با نگارش رمان تاریخی «مخالف انتونی» (Anthony Adverse) تأثیری عمیق بر ادبیات عامه‌پسند گذاشت. اولین اثری که از وی به‌ چاپ رسید، کتاب شعری با عنوان «ترانه‌های مرزی» (Ballads of the Border, 1916) بود. او در طول دهه بیست به‌عنوان شاعر شناخته شد و چندین جلد کتاب شعر به چاپ رساند. در جنگ جهانی اول زخمی شد و رمانش با عنوان «به‌سوی شعله» (Toward the Flame, 1926) مبیّن تجربیات وی در زمان جنگ است. در همان سال سرگذشت معتبر او یعنی «اسرافیل: زندگی و زمانه ادگار الن ‌پو» (Israfel:The Life and Times of Edgar Allan Po) به‌ چاپ رسید. الن در 1933، پس از پنج سال تلاش، مخالفت انتونی را به چاپ رساند که موفقیت بی‌نظیری برای او بود. حجم زیاد این کتاب و متن‌های صریح آن در خصوص روابط جنسی، معیار جدیدی برای داستان‌های عامه‌پسند ایجاد کرد. رمان‌های بعدی او موفقیت کمتری داشتند. http://www.ensanica.ir/article_11670.html والتر (ارنست) (ت. 23 فوریه 1911، برمینگهم، انگلستان) رمان‌نویس و منتقد بریتانیایی که شهرت وی عمدتاً به‌سبب گستردگی و قابل فهم بودن نقدهای وی است. او از دانشگاه برمینگهم فارغ‌التحصیل شد (کارشناسی، 1932) و تا 1945، یعنی زمانی‌که سردبیر ادبی مجله Statesman New شد. به تدریس مشغول بود. الن در آغاز دوره کاری‌اش، تعداد زیادی رمان به‌ چاپ رساند که اولین آنها «معصومیت غرق شده است» (Innocence Is Drowned, 1938) بود. این رمان‌ها به همدردی با زندگی طبقه‌ کارگر در انگلستان معاصر می‌پرداختند، موضوعی که او با استفاده از خاطرات یک افراطی سالخورده در کتابی که شاید بهترین رمان او باشد، با عنوان «همه چیز یک زندگی» (All in a Lifetime, 1959 / عنوان امریکایی آن «شصت و ده» (Threescore and Ten)) به روایت آن پرداخت. او در 1986، پس از وقفه‌ای 27 ساله در داستان‌نویسی، رمان «زود برو بیرون» (Get Out Early) را به‌ چاپ رساند که داستان یک شخص هرزة‌ بدبین و فرجامِ نیک اوست. خاطرات آشنایی او با نویسندگان برجسته معاصرش در کتاب «هنگامی که در خیابان نیوگراب قدم می‌زدم» (As I Walked down New Grub Street) در 1982 به‌ چاپ رسید. «رمان انگلیسی: تاریخچه انتقادی کوتاه» (The English Novel: A Short Critical History, 1954)، «سنّت و خیال:‌ رمان انگلیسی و امریکایی از دهه بیست تاکنون» (Tradition and Dream: The English and American Novel from the Twenties to Our Time, 1964) و «داستان کوتاه به زبان انگلیسی» (The Short Story in English, 1981) از دیگر آثار غیرداستانی او هستند. http://www.ensanica.ir/article_11671.html ایساول (ت. 2 آگوست 1942، لیما، پرو) نویسنده اهل شیلی در سبک رئالیسم جادویی که یکی از نخستین رمان‌نویسان زن موفق در امریکای لاتین به‌شمار می‌رود. آینده در 1973 پس از ترور عمویش سالوادور آینده گوسنز، رئیس جمهور شیلی، مجبور شد از شیلی به ونزوئلا بگریزد. وی تا آن زمان در شیلی، به‌ روزنامه‌نگاری مشغول بود. او در ونزوئلا به مدت چند سال کارهای متفرقه انجام‌ داد. نامه‌ای که به پدربزرگش نگاشت، بعدها به اولین رمانش «خانه ارواح» (La casa de los espíritus, 1982) تبدیل شد. بعد از آن چند رمان دیگر با نام‌های «از عشق و اشباح» (De amor y de sombra, 1984)، «اوا لونا» (Eva Luna, 1987)، «تصمیم بی‌پایان» (El plan, infinito, 1990) و مجموعه‌ داستانی تحت عنوان «داستان‌های اوا لونا» (Cuentos de Eva Luna, 1990) نوشت. آینده در سبک رئالیسم جادویی قلم می‌زد، اما در آثارش این سبک را با تصویری از واقعیت‌های سیاسی امریکایی لاتین ترکیب کرد. رمان‌های آینده تجربیات شخصی او را از آن واقعیت‌ها منعکس می‌کند و به نقش زنان امریکای لاتین می‌پردازند. بااین‌حال رمان تصمیم بی‌پایان در ایالات متحده نگاشته شد و شخصیت اصلی آن مرد بود. http://www.ensanica.ir/article_11672.html مارجری لوئیز (ت. 20 می 1904، لندن، انگلستان- و. 30 ژوئن 1966، کولچستر، اسکس) نویسنده بریتانیایی داستان‌های کارآگاهی با پیچیدگی، هوشمندی و قدرت خیال فوق‌العاده که خالق کارآگاه البرت کمپیون آرام، عینکی و هوشمند بود. او اولین داستانش را در هشت سالگی به‌ چاپ رساند. اولین رمان او، «یک دستمال سیاه» (Blackkerchief Dick, 1923)، هنگامی‌که نوزده ساله بود، و اولین داستان کارآگاهی او، «راز کلبه سفید» (The White Cottage Mystery)، در 1927 به‌صورت زنجیره‌ای در مجله Daily Express و در 1928 در قالب کتاب به‌ چاپ رسیدند. مجموعه داستان‌های کارآگاه کمپیون با چند اثر رعب‌انگیز مبتکرانه و محبوب آغاز شد. یک مجموعه از داستان‌های معمایی، عقلانی با ساختاری فشرده‌تر که با «مرگ یک روح» (Death of a Ghost, 1934) آغاز شد و شامل کتاب‌های «گل‌هایی برای قاضی» (Flowers for the Judge, 1936)، «سبک کفن‌ها» (The Fashion in Shrouds, 1938)، و «کیف‌دستی متعلق به خائن» (Traitor's Purse, 1941) می‌شد، با استقبال منتقدان مواجه شد. او با نگارش رمان‌های «انگلیسی دست‌وپا شکسته پزشک قانونی» (Coroner’s Pidgin, 1945)؛ «کار بیشتر برای مسؤول کفن و دفن» (More Work for the Undertaker, 1948)، و «ببری در دود» (Tiger in the Smoke, 1952)؛ که نشان‌دهنده بصیرت روان‌شناختی و قدرت وی در خلق یک فضای مملو از شرارت بدون تفکر بود، و با نگارش «مدیر چین» (The China Governess, 1962) به پیشبرد داستان معمایی به‌عنوان یک نوع ادبی جدی کمک کرد. http://www.ensanica.ir/article_11673.html سجع آوایی نیز نامیده می‌شود.] در لاتین ad به معنی به، به‌سوی + littera به معنی حرف؛ احتمالاً مأخوذ از واژه لاتین oblitteratio, obliteration به معنی زدودن و محو کردن ساخته شده است که به غلط به‌عنوان واژه‌ای مشتق از littera شناخته شده است[ در عروض، به تکرار صداهای صامت در ابتدای دو یا چند واژه یا سیلاب مجاور اطلاق می‌شود. در معمول‌ترین شکلِ جناس محرف، صداهای آغازین واژگان شبیه یکدیگر هستند که به آن سجع آغازین می‌گویند. جناس محرف به‌منزلة صناعتی شعری است و اغلب از آن به همراه صنعت‌های شعری جناس مصوت‌ها و جناس صامت‌ها صحبت به میان می‌آید. جناس محرف در بسیاری از عبارت‌های رایج در زبان روزمره نیز نظیر «تماشایی چون تصویر» (pretty as a picture) و «مرده همچون میخ» (dead as a doornail) نیز دیده می‌شود. جناس محرف در ساده‌ترین شکلش، تکرار یک یا دو صدای صامت آغازین را شامل می‌شود همچنان که در این بند از غزل دوازدهم ویلیام شکسپیر: When I do count the clock that tells the time آن‌گاه که من می‌شمرم ساعت‌هایی که زمان را بر زبان می‌آورند. الگوی پیچیده‌تر جناس محرف، زمانی خلق می‌شود که حروف صامت هم در آغاز واژگان و هم در آغاز هجاهای تکیه‌دار درون واژگان تکرار شوند؛ چنان‌که در مصراعی از «شعرهایی که در افسردگی نزدیک ناپل نوشته شد» اثر پرسی بیش شلی قابل مشاهده است: The City’s voice itself is soft like Solitude’s صدای شهر خودش نیز به صافی صدای تنهایی است قسCONSONANCE; ASSONANCE . http://www.ensanica.ir/article_11674.html نثری که از واج‌آرایی و برخی شیوه‌های شعر استفاده می‌کند. نمونه‌های برجسته آن را در انگلیسی قدیم و میانه ازجمله آثار یکی از نویسندگان انگلوسکسون به‌نام الفریک و پنج کتاب دعای گروه معروف کترین به زبان انگلیسی میانه می‌توان یافت. http://www.ensanica.ir/article_11675.html در قدیم، معمولاً شعر بدون قافیه در زبان‌های ژرمنی که در آن واج‌آرایی، یعنی تکرار آواهای صامت آغاز کلمات یا هجاهای تکیه‌دار، اصل ساختاری اساسی بود و نه صنعتی تفنّنی. اگرچه واج‌آرایی تقریباً در همه انواع شعر صنعتی معمول است، اما زبان‌های هندواروپایی، که آن را به‌عنوان عنصر غالب و به همراه قواعد سخت تکیه و کمیت مورد استفاده قرار می‌دادند، عبارت بودند از: نروژی باستان، انگلیسی باستان، سکسون باستان و آلمانی باستان. هر بیت واج‌آراسته در آلمانی مشتمل بر دو مصراع است که با یک وقفه (مکث) از هم جدا می‌شوند. پیش از وقفه در انتهای مصراع اول، یک یا دو حرف متجانس در مصراع وجود دارند. این حروف همچنین با اولین هجای تکیه‌دار مصراع دوم تجانس آوایی دارند. واج‌آرایی فقط در هجاهای تکیه‌دار وجود دارد؛ هجاهای بدون تکیه حتی اگر با حرف دارای تجانس آغاز شوند، صنعت واج‌آرایی را ایجاد نمی‌کنند. استفاده از قافیه، که برگرفته از نواهای مذهبی لاتین قرون وسطایی بود، یکی از عوامل افول شعر واج‌آراسته بود. در زبان آلمانی متقدم، اشعار صرفاً واج‌آراستة سروده شده پس از 900 وجود ندارد؛ و در آلمانی باستان تا آن زمان شعر مقفی جانشین شعر واج‌آراسته شده بود. در انگلستان پس از 1066 (تاریخ فتح بریتانیا به‌دست نورمن‌ها) جز در مناطق غربی کشور، واج‌آرایی به‌مثابه صنعت اصیل شعری، لازم دیده نمی‌شود. اگرچه واج‌آرایی همچنان عنصری حائز اهمیت به‌حساب می‌آمد، اما شعر واج‌آراسته کیفیتی آزادتر پیدا کرد: مصراع دوم غالباً بیش از یک واژه متجانس را دربر گرفت و دیگر محدودیت‌های شکلی نیز به‌تدریج نادیده گرفته شدند. انگلستان در قرن چهاردهم دوره‌ای را تجربه کرد که به دوره احیای واج‌آرایی شهرت یافته است، زیرا که در این دوره مجموعه‌ای از اشعار واج‌آراسته سروده شدند. این اشعار نسبت به اشعار واج‌آراسته قبل از خود، قالب آزادتری داشتند؛ و آثاری همچون «پیرس شخم‌زن» (Piers Plownan)، «سر گاوایین و شوالیه سبز» (Sir Gawayne and the Grene Knight)، و «مروارید» (Pearl) به شکلی گسترده قافیه متجانس را مورد استفاده قرار می‌دهند. آخرین شعر واج‌آراسته به زبان انگلیسی «مزرعه اسکاتلندی» (Scottish Fielde) است که به نبرد فلادن در 1513 می‌پردازد. بعدها (بعد از 900) شاعران نروژی نیز بسیاری از اَشکال قافیه و هم‌صدایی را در انواعی از قالب‌های مسمّط با واج‌آرایی ترکیب کردند. پس از سال 1000، شعر واج‌آراسته نروژی باستان عملاً به زبان ایسلندی‌ها محدود شد و تا امروز فقط در آن زبان رایج است. در شعر سلتی از قدیم‌الایام واج‌آرایی صنعتی حائز اهمیت اما غیرضروری بود. در شعر ولزی، واج‌آرایی اساس شکل‌گیری قالب شعری بود که با نام سینگاند (Cynghanedd) شناخته شده است. http://www.ensanica.ir/article_11676.html نمایش‌نامه‌ای در سه پرده اثر آرتور میلر، که در 1947 اجرا و منتشر شد. همه پسران من نخستین نمایش‌نامه در خور توجه میلر به‌شمار می‌آید. مضمون این نمایش‌نامه، احساس جرم و مسؤولیت است و به جو کلر، تولیدکننده تجهیزات ناقص و غیرمعیارین جنگی، اشاره دارد که قطعات معیوب هواپیمای وی سبب مرگ پسرش و خلبانان دیگر در طی جنگ جهانی دوم شد. http://www.ensanica.ir/article_11677.html [در یونانی alloióstrophos به معنی دارای چرخش‌های نامنظم، گرفته شده از alloîos به معنی از نوع دیگر + strophé] چرخش‌ها یا بندهای نامنظم. این واژه را جان میلتن در کتاب «سمسون پهلوان» (Samson Agonistes) برای توصیف بندها یا چرخش‌های نامنظم قصیده‌های گروه هم‌خوانان استفاده کرد. http://www.ensanica.ir/article_11678.html [در فرانسوی allonyme، از یونانی állos به معنای دیگر+ ónyma به معنای اسم] 1- نامی که به یک نویسنده داده می‌شود، اما در واقع به شخص دیگری تعلق دارد؛ 2- اثری که با نام شخص دیگری غیر از نویسنده چاپ می‌شود. http://www.ensanica.ir/article_11679.html رمانی نوشته اریک ماریا رمارک، که در 1929 با عنوان آلمانی Im Westen nichts Neues به‌ چاپ رسید. این رمان ضدجنگ، که فضای جنگ جهانی اول را به تصویر می‌کشد، پس از جنگ به نگارش درآمده و منعکس‌کننده سرخوردگی‌های آن دوره است. این کتاب شرح تجربیات مرد جوانی در جنگ و دوره کوتاه خدمت سربازی وی است. این کتاب امور روزمره سربازانی را شرح می‌دهد که به‌نظر می‌رسد جدا از زندگی در سنگرها، هیچ گذشته و آینده‌ای ندارند. عنوان کتاب، که زبان معمول اعلامیه‌هاست، نشان‌دهندة سبک بی‌روح و یکنواخت کتاب است که مسائل وحشتناک و هرروزه جنگ را با اشاراتی موجز بیان می‌کند. کیفیت غیراخلاقی و ضمنی این سبک، بیان‌کنندة تضاد زننده آن با سبک بیان میهن‌پرستانه است. دیری نگذشت که این کتاب با موفقیت جهانی روبه‌رو شد. http://www.ensanica.ir/article_11680.html کمدی پنج‌پرده‌ای اثر ویلیام شکسپیر، که در حدود 3-1652 به اجرا درآمد و در 1623 در قطع رحلی به‌ چاپ رسید. منبع اصلی طرح این اثر، داستانی در «دکامرون» (Decameron) اثر جووانی بوکّاتچو است. این نمایش‌نامه شرح تلاش‌های هلنا، دختر یک پزشک مشهور، برای جلب برترم، کنت روسیون، است. هنگامی‌که پادشاه به‌شدت بیمار برترم را احضار می‌کند، هلنا نیز به دنبال او می‌رود و برای درمان پادشاه از مرهمی استفاده می‌کند که پدرش تهیه کرده است. در عوض، پادشاه از او می‌خواهد تا همسری برای خودش انتخاب کند و او نیز برترم گریزپا را انتخاب می‌کند. برترم از امر پادشاه اطاعت می‌کند، اما به‌سرعت به توسکانی می‌گریزد و از طریق نامه، به هلنا اطلاع می‌دهد که او همسر وی به‌حساب نمی‌آید، مگر اینکه حلقه دست برترم را از او بگیرد و از او بچه‌دار شود. هلنا با لباس مبدل به‌عنوان یک زائر مسافر، برترام را تا فلورانس دنبال می‌کند و در آنجا مطلع می‌شود که برترم، دلباخته دختر میزبانش شده است. هلنا شایعه مرگ خودش را پخش می‌کند و به جای دختر میزبان، با برترم قرار ملاقات می‌گذارد. هلنا حلقه‌ای را که پادشاه به او داده، به برترم می‌دهد و حلقه برترم را از او می‌گیرد. هنگامی‌که برترم به روسیون، جایی که پادشاه با کنتس هلنا ملاقات می‌کند، بازمی‌گردد، حلقه را می‌شناسد و می‌فهمد که بازنده بازی شده است. پس از آن هلنا ترفندهایش را برای برترم شرح می‌دهد و همسر به‌حقش را طلب می‌کند. http://www.ensanica.ir/article_11681.html رمانی از رابرت پن وارن، که در 1946 به‌ چاپ رسید. این داستان به روایت ظهور و سقوط ویلی استارک، شخصیتی به تقلید از هیوئی لانگ، فرماندار لوئیزیانا، در چهارچوب زمانی رمان (پایان دهه بیست و آغاز دهه سی) می‌پردازد. این کتاب در 1947 برنده جایزه پولیتزر شد. استارک، که زندگی و گذشته‌اش را در فقر سپری کرده بود، حقوق‌دان می‌شود و به سمت فرماندار انتخاب می‌‌گردد. او، که به‌ظاهر فردی حامی مردم به‌نظر می‌رسد، خیلی زود یاد می‌گیرد که از رشوه و تهدید استفاده کند تا بتواند اجرای برنامه‌هایش همچون احداث جاده‌ها و بیمارستان‌های روستایی را به تصویب برساند. این روش‌ها درعین‌حال که باعث اقتدار او هستند، سبب سقوط او نیز می‌شوند. http://www.ensanica.ir/article_11682.html [در لاتین متأخر allusio، بازی با کلمات، بازی، مشتقی از alludere لاتین به معنی بازی با چیزی، اشاره به چیزی به‌صورت تمسخرآمیز، گرفته شده ازad به معنی ludere به معنی بازی کردن] در ادبیات، اشاره‌ای ضمنی یا مستقیم به یک شخص، واقعه، شیء، یا بخشی از متن دیگر. تلمیح با صنایعی همچون نقل قول مستقیم، تقلید یا تقلید مسخره‌آمیز متفاوت است. بیشتر تلمیح‌ها بر این فرض قرار دارند که دامنه‌ای از دانش وجود دارد که هم نویسنده و هم خواننده از آن آگاه هستند و لذا خواننده می‌داند که مرجع اشاره چیست؛ لذا تلمیح به شخصیت‌های کتاب مقدس و اسطوره‌شناسی کلاسیک در ادبیات غرب شایع است. http://www.ensanica.ir/article_11683.html شخصیت داستانی، مردی خوش‌قلب که در رمان «تام جونز» (Tom Jones) اثر هنری فیلدینگ، نقش ناپدری را برای بچه سرراهی بازی می‌کند. اسکوئایر آلورتی در ابتدا، تصور بدی از تام داشت، اما در پایان، سرشت نیکوی او پیروز می‌شود و پایان خوشی به داستان می‌دهد. http://www.ensanica.ir/article_11684.html [در لاتین قرون وسطا Almagesti، برگرفته از al-majusti عربی، مأخوذ از megístē (sýntaxis) یونانی به معنای بزرگ‌ترین (ترکیب)] دایرة‌المعارف ستاره‌شناسی که حدود سال 140 م. پتولمی نگاشت. واژه المجسط از نام عربی این اثر گرفته شده است و در قرون وسطا استفاده از این واژه برای اشاره به هر رساله عظیم در رشته‌های علمی بسط داده شد. این اثر متشکل از 13 دفتر است که هر کدام از آنها به مفاهیم ستاره‌شناسی خاصی درباره سیاره‌ها و اجرام موجود در منظومه شمسی می‌پردازند. المجسط منبع اصلی اطلاعات مربوط به دانش هیپارخوس است که به احتمال بسیار، بزرگ‌ترین ستاره‌شناس باستان است. http://www.ensanica.ir/article_11685.html [در لاتین قرون وسطا almanach، برگرفته از al-manākh اسپانیایی- عربی به معنی تقویم] کتاب یا جدول حاوی اطلاعاتی همچون تقویم روزها، هفته‌ها و ماه‌های سال؛ دفتر ثبت اعیاد کلیسایی و سال‌روز تولد قدیس‌ها؛ و دفتر ثبت پدیده‌های ستاره‌شناسی مختلف، غالباً با پیش‌گویی وضع هوا و پیشنهادهای فصلی برای کشاورزان. سالنامه‌ها از زمان شروع علم ستاره‌شناسی به اشکال مختلف وجود داشته‌اند. اولین سالنامه چاپی در اواسط قرن پانزدهم منتشر شد و در 1533 فرانسوا رابله، نویسند فرانسوی، «پیش‌بینی پانتاگروئل» (Pantagrueline Prognostication) را به ‌چاپ رساند که تقلیدی مسخره‌آمیز از پیش‌گویی‌های نجومی سالنامه‌هایی بود که تأثیر فزاینده بر افکار مردم دورة نوزایی داشتند. اولین سالنامه‌های معیارین در آکسفورد به چاپ رسیدند. مشهورترین سالنامه از میان این سالنامه‌های قدیمی انگلیسی، سالنامة «صدای ستاره‌ها» (Vox Stellarum) اثر فرانسیس مور بود که اولین شماره آن در 1700 تکمیل شد و حاوی پیش‌گویی‌هایی از 1701 بود. اولین سالنامه‌های امریکایی در کیمبریج مساچوستس و تحت نظارت کالج هاروارد به ‌چاپ رسیدند. بنجمین فرنکلین (با تخلص ریچارد سوندرز) چاپ سالنامه‌های «ریچارد فقیر» (Poor Richard's) را آغاز کرد که تا 1733 مشهورترین سالنامه‌های امریکایی در فیلادلفیا بودند. سالنامه قرن هجدهم، پیش‌قراول مجلات نوین بود. این سالنامه به کشاورزان کمک می‌کرد تاریخ روز را بدانند و زمان مناسب برای انجام کارهای مختلف در مزرعه را تخمین بزنند. این سالنامه همچنین اطلاعات آموزشی زیاد و سرگرمی‌های جنسی نیز عرضه می‌کرد و در جا‌هایی که مطالب خواندنی کمی وجود داشت، با استقبال زیادی روبه‌رو می‌شد. یک نمونه ویژه از این سالنامه‌های محبوب «سالنامه کشاورز» (Farmer's Almanac) بود که بعدها «سالنامه قدیمی کشاورز» (Old Farmer's Almanac) نامیده شد. http://www.ensanica.ir/article_11686.html شخصیتی در دو نمایش‌نامه «آرایشگر سویل» (The Barber of Seville) و «عروسی فیگارو» (The Marriage of Figaro) اثر پیئر اوگوستن بومارشه. آلماویوا در نمایش‌نامه آرایشگر سویل در جایگاه کنت‌ جوانی معرفی می‌شود که دلباخته روزین، قهرمان زن نمایش‌نامه، است. او با کمک فیگاروی آرایشگر، به‌صورتی هوشمندانه، اولیای روزین را فریب می‌دهد و با او ازدواج می‌کند. آلماویوا در نمایش‌نامه عروسی فیگاور، همسر بی‌عفتی است که تلاش می‌کند تا سوزان، نامزد فیگارو، را اغوا کند. http://www.ensanica.ir/article_11687.html خوزه آمریکو دِ (ت. 10 ژانویه 1887، پارائیبا، برزیل- و. 10 مارس 1980، ریودوژانیرو) رمان‌نویسی که اولین نویسنده نسلی از نویسندگان مهم محلی برزیل بود. داستان‌های او عمدتاً تفسیری اجتماعی- اقتصادی از زندگی در نواحی شمال شرق برزیل را نشان می‌دهد که فقیرترین و قحطی‌زده‌ترین بخش این کشور و پر از رنگ و بوی محلی است و رفتار عادلانه با فقرا را دنبال می‌کند. فعالیت‌های ادبی او موازی فعالیت‌های سیاسی‌اش بود. وی در اولین هیئت دولت ژتولیو وارگاس در سمت وزیر امور عمومی و حمل‌‌ونقل (34- 1930) خدمت کرد و فرماندار استان پارائیبا بود (54-1951). مشکلات خاص ناحیه شمال شرق برزیل از جمله راهزنی در مناطق خشک و دورافتاده و فقر و بی‌سوادی کارگران مزارع نیشکر در نواحی حاصل‌خیز ساحلی، از موضوعات مرکزی رمان‌های او هستند. این رمان‌ها «آشغال» (A bagaceira, 1928)، که معروف‌ترین اثر او است؛ «تنگه» (O boqueirão, 1935)؛ و «پنهان‌کنندگان دزدان» (Coiteiros, 1935) نام دارند. نیز نک NORTHEASTERN SCHOOL http://www.ensanica.ir/article_10863.html کاوالیرو، فرنان نام مستعار سسیلیا بول دو فابر (ت. ۲۴ دسامبر ۱۷۹۶، مورژ، سوئیس - و. ۷ آوریل ۱۸۷۷، سویل، اسپانیا) رمان نویس اسپانیایی که به سبب دفاع از ارزش های سنتی اسپانیا یعنی ارزش های کاتولیک، رومی سلطنتی روستایی و اخلاقی - در مقابل ظهور لیبرالیسم قرن نوزدهم مشهور است. شناخته شده‌ترین اثر وی مرغ دریایی ( La gaviota, 1849)، طلایه دار رمان واقع گرای قرن نوزدهم اسپانیا محسوب می شود. این اثر همچنین اولین نمونه برجسته از رمان متأثر از جنبش ادبی کاستومبریزمو (costumbrismo) اسـت کـه رسوم و عادات در حال تغییر روستایی اسپانیا را در متون موجز و کوتاه روایت می‌کرد.