فروش محصولات خانگی که پرداخت بهای محصول از طریق کارت اعتباری انجام می‌شود. فروش عبارت است از کمک کردن به مشتری به‌منظور خرید آن چیزی که می‌خواهد (خدادادکاشی، 1377). در هر مبادله‌ای دو عامل تعیین‌کننده است کالا یا خدماتی که مبادله می‌شود و ما‌به‌ازایی که در قبال آن پرداخت می‌شود. ازجمله شیوه‌های پرداختی که با پیشرفت تکنولوژی ایجاد شده است کارت‌های اعتباری است. با توجه به ماهیت کسب‌وکارهای خانگی که عمدتاً کسب‌وکارهایی هستند که در منزل و با امکانات منزل راه‌اندازی می‌شوند (Loscocco, 2004, P. 164)، کارت اعتباری می‌تواند شکاف بین نیاز و تقاضای مؤثر را پر کند و به متقاضی قدرت خرید کالا یا خدمتی را بدهد که توان خرید نقد آن را ندارد و در نهایت رضایتمندی مشتری را به دنبال داشته باشد (گودرزی، 1391).

     فرهنگ آکسفورد کارت‌های اعتباری را چنین تعریف می‌کند: کارتی که بانک یا غیر آن در اختیار مشتری قرار داده و او می‌تواند کالاهای مورد نیاز خود را به‌صورت نسیه دریافت دارد. همچنین کارت اعتباری یک کارت پرداختی است که برای استفاده‌کنندگانش سیستمی را فراهم می‌کند تا پرداختی‌های کالا و خدمات را بر مبنای تعهد ارائه‌دهنده کارت در زمانی دیگر انجام دهد (Sullivan, 2003).

     کارت اعتباری یک گواهی اعتبار است که به‌وسیله یک بانک یا مؤسسه مالی غیربانکی برای استفاده‌کننده‌گان دارای اعتبار خوب صادر می‌شود تا در شرایط خاص بتوانند از مراکز معتبر خرید کنند و دسترسی به پول نقد داشته باشند. این شیوه یکی از روش‌های مورد پسند و پیشرفته در زمینه پرداخت است (Bai and Chen, 2013, p.2).

     کارت اعتباری‏ ابزاری از سامانه پرداخت است که برای اشخاص صادر می‌شود. این کارت به دارنده آن این امکان را می‌دهد که بر پایه نوع قرارداد، از خدمات و کالاهایی برخوردار شود. یک حد اعتبار (line of credit) به‌کاربر اختصاص داده می‌شود که می‌تواند از آن پولی را برای پرداخت قرض بگیرد.

     کارت‌های اعتباری توسط سیستم‌های مختلف الکترونیک مدیریت و پردازش می‌شوند. آنها به‌طورکلی عبارت‌اند از: کارت‌های دارای حافظه و پردازشگر (کارت هوشمند)، کارت‌های پردازش همزمان (آنلاین) که عمدتاً به‌صورت کارت‌های مغناطیسی تهیه و عرضه می‌شوند و کارت‌های بدون تماس (RFID). البته ممکن است انواع مختلف دیگری از کارت‌های شناسایی (ID Card) نیز برای کارت‌های اعتباری استفاده شوند ولی این سه نوع بیشترین استفاده را دارند. بیشتر در اروپا از کارت‌های هوشمند و در امریکا از کارت‌های مغناطیسی برای این نوع کارت‌ها استفاده می‌شود (اشفعی، 1378).

     منشاء ایجاد اعتبار می‌تواند شرکت‌ها، ارگان‌ها، بانک‌ها و یا مؤسسات مالی/ اعتباری باشند ولی مدیریت آن معمولاً توسط سیستم‌های پرداخت الکترونیک اجرا می‌گردد. در بسیاری از نقاط جهان شرکت‌هایی مانند ویزا و مستر کارت، مدیریت چنین اعتباراتی را انجام می‌دهند که البته در خیلی از موارد منشاء ایجاد اعتبارشان، خودشان نیستند.

     معمولاً اعتباری که به شخص داده می‌شود وابستگی زیادی به درآمد و توان بازپرداخت وی دارد. او می‌تواند از محل اعتبار خود، کالاهای مورد نظرش را خریداری کرده و در موقع سررسید آن را یکجا پرداخت کنند و یا به‌صورت اقساط آن را بازپرداخت نماید. تقریباً در اکثر نقاط جهان، افراد اعتبارسنجی شده و با مشخص شدن اعتبار هر شخص، کارت اعتباریش دارای اعتبار معینی خواهد بود که کمترین ریسک عدم بازپرداخت را دارد. همچنین تضامین بسیار خوبی برای بازپرداخت این اعتبارات در اختیار ایجادکنندگان اعتبار قرار دارد که ریسک آن را به حداقل می‌رساند ولی بد نیست بدانیم در برخی موارد اعتبارات شامل عدم بازپرداخت خواهند بود که معمولاً اعتباردهندگان این ریسک را هم می‌دانند.

     کارت‌های اعتباری به‌دلیل ماهیت آنها، دارای طرفداران خاص خود است، در خیلی از کشورها ازجمله امریکا کمتر کسی است که دارای کارت اعتباری نباشد.

     در نظر بگیرید اگر کسی از ابتدای سن قانونی‌اش دارای کارت اعتباری با میزان کنترل شده باشد، حتی می‌توان اعتبار وی را به مرور به روز کرد و سابقه وی را نگهداشت و بدین ترتیب افراد نمی‌توانند سابقه خود را خراب کنند. چون سخت قادر به اصلاح عملکرد خود خواهند بود. در کشورهای پیشرفته دنیا، مصرف‌کنندگان کارت اعتباری چنین حساسیتی را به خوبی درک کرده‌اند و به‌راحتی اعتبار خودشان را خراب نمی‌کنند. چون این سیستم‌ها عمدتاً به هم متصل هستند، اگر فردی از یکی از این سیستم‌ها استفاده کرده باشد، در تمامی نقاط دنیا می‌توان اعتبار فرد را سنجید. در ایران متأسفانه کارت اعتباری تا کنون به درستی اجرا نشده است. اولاً اعتبار افراد به میزان سپرده‌هایی که نزد بانک‌ها دارند سنجیده می‌شود که این سنجش درستی نبوده و در واقع بانک‌ها هیچ ریسکی را در این زمینه قبول نمی‌کنند، دوماً اعتبار ایجاد شده نزد بانک‌ها در واقع حساب‌های پر از پولی است که کارت قابلیت استفاده از آن را دارد و اعتبار نیست.

     بد نیست بدانیم که در تمامی دنیا در سیستم‌های این چنینی، صرف ایجاد اعتبار فردی را بدهکار نمی‌کند، بلکه استفاده از اعتبار وی را بدهکار می‌کند ولی در سیستم‌های بانک‌های ایرانی، وقتی به شما اعتبار داده می‌شود در واقع به همان میزان به حساب مرتبط با کارت اعتباری شما، پول واریز می‌گردد، بدون اینکه شما هنوز از اعتبارتان استفاده کرده باشید. و این خلاف عملکرد سیستم‌های اعتباری است و به نوعی به‌دلیل ضعف سیستم‌های پرداخت الکترونیک بانک‌های ایرانی است. البته در سال‌های اخیر سعی کرده‌اند که این ضعف را برطرف سازند. کارت‌های اعتباری را از جهات گوناگون، چگونگی تسویه، فنّاوری به‌کار رفته در کارت، محدوده کاربرد، انواع خدمات و... به گروه‌های مختلفی تقسیم می‌کنند (اشفعی، 1378).

     کارت‌های اعتباری بر دو نوع است. کارت اعتباری بدون بهره و کارت اعتباری با بهره. در کارت اعتباری بدون بهره برای دستیابی سریع به قرض‌های کوتاه‌مدت و خریدها نسیه کوتاه‌مدت طراحی شده است.

     برخی بانک‌ها و مؤسسات مالی برای بعضی از مشتریان خوش‌حساب خود سقف اعتباری تعیین می‌کنند؛ به‌طوری که مشتریان مذکور می‌توانند در مواقعی که مانده حسابشان صفر است و نیاز به پول نقد دارند، برای مدت زمان کوتاهی با استفاده از کارت‌های استقراض از دستگاه‌های خودپرداز، قرض بدون‌بهره دریافت کنند.

     در مواردی هم بانک‌ها و مؤسسات مالی با مراکز تجاری و خدماتی توافق می‌کنند که دارندگان کارت‌های مخصوص بدون پرداخت پول و بدون داشتن سپرده بتوانند با استفاده از کارت اعتباری تا سقف معینی کالا و خدمات بخرند. این مشتریان موظف هستند طبق ضوابط حداکثر تا پایان مدت مقرر معادل پول دریافتی را به بانک و مؤسسه مالی برگردانند. که این نوع قرض بدون پرداخت بهره است (موسویان، 1383).

     کارت اعتباری بابهره برای دستیابی آسان به وام و خریدهای نسیه مدت‌دار و اقساطی طراحی شده‌اند. این نوع کارت‌ها، جهت دریافت وام و پول نقد نیز به‌کار می‌رود. بانک‌ها و مؤسسات مالی صادرکننده چنین کارت‌هایی به دارندگان کارت فرصت می‌دهند با رعایت سقف اعتباری هر زمان هر مبلغی را که لازم داشتند، از دستگاه‌های خودپرداز بانک یا مؤسسه مالی پول نقد دریافت کنند و معادل آن را طی زمان‌بندی معینی به‌صورت اقساطی به صادرکننده برگردانند.

     صادرکنندگان به تناسب مبلغ و مدت استفاده از کارت بهره می‌گیرند. نرخ بهره استفاده از این کارت‌ها اگرچه در مقایسه با وام‌های متعارف بانکی زیادتر است، به دو جهت برای مشتریان مطلوب‌تر خواهد بود. ابتدا وام سریع و آسان در اختیار آنها قرار می‌گیرد و همچنین بهره از زمان برداشت محاسبه می‌شود که به‌طور متعارف به زمان مصرف نزدیک‌تر است. برخلاف وام‌های عادی که گاهی بین زمان دریافت و مصرف فاصله می‌افتد و گیرنده وام به اجبار بهره اضافی می‌پردازد.

انواع کارت‌ها: کارت‌های اعتباری به لحاظ نوع کارکرد به سه دسته تقسیم می‌شود:

Credit card: در ارتباط با این قبیل کارت‌ها بانک در مقابل تعهدات لازم به مشتری خود مبلغ معینی اعتبار مالی می‌دهد. مشتری می‌تواند تا سقف اعتبار خود از حسابش برداشت کند بدون اینکه موجودی داشته باشد و طی مدت معینی بدهی خود را به بانک پرداخت نماید.

Debit card: در این نوع کارت شخص فقط تا سقف موجودی حساب خود می‌تواند به‌وسیله این کارت پرداخت نماید این قبیل کارت‌ها به یک حساب مجزا مرتبط می‌باشند.

Prepaid: کاربری این قبیل کارت‌ها دقیقا مثل debit است ولی این گونه کارت‌ها پشتوانه حساب بانکی ندارند و خود به دو نوع تقسیم‌بندی می‌شوند قابل شارژ و غیر قابل شارژ.

ازجمله قابلیت‌هایی که برای کارت‌های اعتباری تعریف می‌شود می‌توان به موارد زیر اشاره کرد؛ خرید اینترنتی، استفاده از دستگاه‌های خودپرداز، استفاده در مکان‌هایی که مجهز به ترمینال هستند، تجارت الکترونیکی.

مشکلات کارت اعتباری در ایران

بعد از انقلاب و درسال 1361 قوانین بانکداری ایران تغییر کرده است و بانکداری سنتی به بانکداری اسلامی تبدیل شده است. طبق قوانین بانکداری اسلامی زمانی می‌توان اعتبار داد که در قالب عقود اسلامی باشد و چون تاکنون با قوانین بانکدری اسلامی هماهنگی ندارد و نتوانسته‌اند عقودی برایش پیدا کنند کشور ما قوانین مربوط به‌کارت اعتباری ندارد. در واقع در قانون بانکداری اسلامی یا مقررات تدوین شده توسط شورای پول و اعتبار در بانک مرکزی تا به امروز چیزی به‌عنوان کارت اعتباری وجود ندارد. می‌توان گفت در ایران برای صدور کارت اعتباری دو محدودیت عمده وجود دارد اولین محدودیت عدم تعریف قانونی کارت اعتباری و دومین محدودیت عدم وجود مجوز شرعی است. ممکن است این سوال مطرح شود که مجوز قانونی را چه کسی صادر می‌کند؟ یک گام برای حل این مشکل مجلس می‌باشد که اگر مجلس در این رابطه مصوبه‌ای داشته باشد، مشکل حل می‌شود. و یک گام هم شورای پول و اعتبار در بانک مرکزی می‌باشد که مجلس حدودی از قانون‌گذاری را به این شورا تفویض کرده است، رئیس شورای پول و اعتبار رییس کل بانک مرکزی می‌باشد و چندین تن از وزرا هم در آن عضو می‌باشند. مشکل بزرگ دیگری که کارت اعتباری دارد بحث ربوی بودن معاملات است. در واقع تشخیص سود و ربا مشکل است و با وارد شدن در بحث کارت اعتباری تشخیص سود و ربا مشکل می‌شود و وقتی این ابزار وارد صنعت بانکداری شود بانکداری اسلامی دچار مشکل می‌شود. علاوه بر مشکلاتی که ذکر شد مشکلات دیگری نیز وجود دارد که اولی بحث فرهنگ‌سازی است. در واقع مسئولیت فرهنگ‌سازی در ایران نامشخص است، باید تشکیلاتی به‌وجود آید و فرهنگ‌سازی کند و از همه بانک‌ها و مؤسسات سهم بگیرد. بانک مرکزی می‌تواند این کار را بکند و برای آن بودجه اختصاص دهد و این بودجه را بین بانک‌ها تقسیم کند. مشکل دیگری که در این زمینه و بیشتر در خصوص ریسک مطرح می‌باشد، نبود زیرساخت‌های حقوقی لازم برای حمایت از مشکلات حقوقی کارت‌ها می‌باشد (معلمی، 1386).

گزینه‌های پردازش کارت اعتباری برای کسب‌وکار خانگی

اگر شما مالک یک کسب‌وکارخانگی باشید و می‌خواهید که توانایی پذیرش کسب‌وکار اینترنتی را داشته باشد تا مشتریان و مراجعه‌کنندگان بدون پرداخت نقدی بتوانند از خدمات و محصولات شما بهره ببرند استفاده از تجارت الکترونیک و اینترنت در این زمینه بسیار مفید خواهد بود.

     با تحقیقات شایسته شما قادر خواهید بود تا تأمین‌گران بسیاری را که این خدمات را برای کسب‌وکارهای خانگی ارائه می‌کنند شناسایی کنید. برای صاحبان کسب‌وکارهای خانگی کار سختی است که بخواهند به‌صورت مستقیم از مشتریان و ارباب رجوعان پول بگیرند اما اگر یک حساب اعتباری داشته باشند همه می‌توانند از طرق گوناگون به‌صورت مجازی پول را پرداخت کنند. این موضوع به اثبات رسیده است که کسب‌وکارهای خانگی باید یک حساب خرید داشته باشند. یک قاعده نوشته شده لازم است تا شما از نرخ اعتبار خود بهره ببرید و این قابل مرور و ارزیابی خواهد بود. بسیاری از حساب‌های اعتبار دارای نرخ بالای شایستگی‌اند و حساب‌های ویژه‌ای برای کسب‌وکارهای خانگی دارند.

     داشتن قابلیت پذیرش کارت‌های اعتباری توسط کسب‌وکارهای خانگی این فعالیت‌ها را برای مشتریانشان بسیار جذاب خواهد کرد و آنها از ساده و راحت شدن پرداخت‌هایشان بسیار قدردان خواهند بود. پذیرش کارت‌های اعتباری در زمان فروش افزایش یافته ممکن است ایجاد گردد آن‌هم به این دلیل که مشتریان را قادر می‌کند تا خریدهای ناگهانی بهتری داشته باشند و پرداخت آنی برای آن داشته باشند. یکی دیگر از مزایای پذیرش کارت اعتباری در کسب‌وکارهای خانگی این است که به‌راحتی می‌توان عدم داشتن اعتبار فرد را ارزیابی کرد. در هنگام مبادله شما به‌سرعت می‌توانید موازنه حساب و گردش حساب مشتری را بررسی کنید و از توانایی وی برای پوشش حساب‌هایش اطمینان حاصل کنید. و در نهایت اینکه پذیرش کارت‌های اعتباری در کسب‌وکارهای اعتباری توسط کسب‌وکارهای خانگی در مقایسه با کسب‌وکارهایی که فقط چک و پول نقد می‌پذیرند این دید را نسبت به‌کارآفرین ایجاد می‌کند که وی فردی با اعتبار و پایدار است.

     برخی از مالکان کسب‌وکارهای خانگی از فرایند پذیرش کارت‌های اعتباری می‌ترسند و در مورد مبالغ شراکتی نگران هستند. در حقیقت مبالغ استفاده شده موجب خشم می‌شود اما رشد محبوبیت تجارت الکترونیک و قدرت اینترنت طیف وسیعی از انتخاب‌ها را پیش‌روی صاحبان کسب‌وکارهای خانگی قرار می‌دهد. امروزه پذیرش کارت‌هایی اعتباری برای همه سخت نیست و حجم فروش را ارتقا می‌دهد و نیز از دیگر مزایایی هم دارد و مهمتر اینکه هزینه کمی از جانب صاحبان کسب‌وکارهای خانگی برای این قابلیت پرداخته می‌شود.

     طی تحقیقات مختلف عوامل زیادی شناسایی شده‌اند که بر استفاده از کارت‌های اعتباری مؤثرند از آن جمله می‌توان به‌راحتی اشاره کرد، راحتی اشاره به میزان تسهیلات اعطا شده و نیز راحتی در پذیرش کارت توسط مراکز فروش دارد. در تحقیقات بعدی عواملی چون سطح درآمد و جنسیت نیز به‌عنوان متغیرهای مؤثر در استفاده از کارت شناسایی شدند. همچنین در پژوهشی مواردی چون راحتی، پرستیژ، ایمنی متغیرهای تأثیرگذار شناخته شده‌اند. در پژوهش دیگری نیز که در کشور ترکیه انجام شده است مشارکت کنندگان عوامل زیر را به‌عنوان مهم‌ترین عاملان در گرایش به استفاده از کارت‌های اعتباری عنوان کرده‌اند: دسترسی راحت به بودجه اضطراری، راحتی در طول خرید، دسترسی به وجه نقد در زمان خرید (Khare, et al. 2011, P. 5).

     مزایا و معایب کارت اعتباری: کارت‌های اعتباری فرایند خرید کالا و خدمات را تسهیل می‌بخشند و این امکان را می‌دهند که حتی بدون داشتن بودجه در زمان خرید این عمل اتفاق بیفتد (Khare, et al., 2011, P. 4).

     برای کارت‌های اعتباری مزایا و معایبی متصور است که در ادامه به بررسی آنها می‌پردازیم. اولین گزینه در رابطه با مزایای کارت‌های اعتباری سهولت خرید به‌وسیله آنها می‌باشد. کارت‌های اعتباری منجر به صرفه‌جویی در زمان می‌گردند و دردسرهای مرتبط با حمل پول نقد یا جست‌وجو برای یافتن دستگاه خودپرداز را نیز کاهش می‌دهند. هزینه اندک گرفتن وام ازجمله مزایای دیگر کارت‌های اعتباری است، خریدهایتان را امروز انجام می‌دهید و پرداخت آن را شاید یک هفته دیگر انجام می‌دهید و این هزینه فرصت برای فرد بسیار مغتنم است. کارت اعتباری همانند پول نقد همواره در دسترس است و هر زمان که فرد نیاز داشته باشد همانند پول نقد می‌تواند از آن بهره ببرد. استفاده از کارت‌های اعتباری امکان ترفیعات را برای بسیاری از شرکت‌های ارائه‌دهنده این قبیل کارت‌ها فراهم می‌کند و آنها می‌توانند برنامه‌های تشویقی خود را بر مبنای این کارت‌ها پیاده سازی کنند. در برخی مواقع که فروشندگان اجناس معیوب خود را پس نمی‌گیرند کافی است با ارائه‌دهنده اعتبار تماس گرفته و مبادله را فسخ کنید. در باب معایب کارت‌های اعتباری نیز گزینه‌های متعددی وجود دارد که ازجمله آنها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد استعمال مفرط، سندسازی، هزینه بالای برخی پرداخت‌ها، هزینه‌های غیر منتظره.

     مزایا برای مشتریان: مزیت اصلی که استفاده از کارت‌های اعتبای برای هر مشتری فراهم می‌کند راحتی است. در مقایسه با کارت‌های بدهی و چک‌ها، کارت اعتباری این امکان را به فرد می‌دهد تا زمانی که به وجوه کمی برای قرض گرفتن نیاز دارد دیگر نیازی به بررسی ماسبق وی نباشد و از فرایند وام گرفتن خلاصی یابد و به‌راحتی اعتباری که نیاز دارد در اختیارش قرار گیرد. در کشور‌های مختلف سطوح مختلفی از محافظت وجود دارد فرضاً در انگلیس بانک و فروشنده مشارکت در مورد کالاهای معیوب بالای 100 یورو مسئول هستند.

     مزایا برای تجار: برای تجار مبادله با کارت‌های اعتباری ایمن‌تر از سایر روش‌های پرداخت از قبیل چک‌هاست زیرا بانک گشاینده متعهد به پرداخت به تجار در لحظه‌ای است که مبادله رخ می‌دهد بدون توجه به اینکه پیش‌فرض‌های مشتری تا چه حد قانونی است. در بسیاری از مواقع کارت‌ها بسیار ایمن‌تر از پول نقد است برای اینکه از دزدیده شدن به‌وسیله سارقان در امان است. سابقاً تجار مجبور بودند تا شخصاً اعتبار مشتریان را ارزیابی کنند اما در حال حاضر با ظهور کارت‌های اعتباری بانک این کار را برای آنها انجام می‌دهد. کارت‌های اعتباری حتی درصورت نداشتن پول نقد کافی از جانب خریداران یک فروش ایمن را پایه‌ریزی می‌کند.

     تجار هزینه‌های متعددی را در ازای پذیرش کارت‌های اعتباری پرداخت می‌کنند. حق کمیسیونی معادل 1 تا 4 درصد ارزش مبادله با استفاده از کارت‌های اعتبارای برای هر مبادله توسط تجار باید پرداخت شود (Gensler, 2013). تجار همچنین باید یک حق شارژ متغیر با نام نرخ مبادله برای هر تراکنش پرداخت کنند (Anderw, 2010). در برخی موارد که میزان مبادله کوچک است استفاده از کارت اعتباری حاشیه سود تجار را کاهش می‌دهد. تجاری که دارای حجم مبادلات خیلی بالا یا خیلی پایین هستند از پذیرش مبادله با استفاده از کارت‌های اعتباری بیزارند. در برخی موارد تجار باید میزان ثابت و یا درصدی از پرداخت با استفاده از کارت اعتباری را نیز به حساب ارائه کننده کارت اعتباری منظور کنند. این اقدام توسط بسیای از کشورها غیرقانونی اعلام شده است (Gensler, 2013) با این وجود قراردادها به تجار این اجازه را داده‌اند که برای پرداخت‌های نقدی تخفیف قائل شوند.

     در ایران پرداخت بهای صورت حساب نخستین مشکل کارت اعتباری است. در کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی با توجه به اینکه کارت مخصوص تأمین اجتماعی، شرط اشتغال به‌کار برای همگان است لذا دسترسی به هر کس در مدتی کمتر از 72 ساعت میسر است. امکانات بالای مخابراتی، قدرت پلیس و سرعت بسیار در رسیدگی به پرونده‌های قضایی خطر پرداخت نشدن صورت حساب‌های شرکت ارائه‌دهنده کارت را به صفر می‌رساند. درحالی که در ایران یافتن آدرس جدید افراد اغلب به سادگی میسر نیست به‌خصوص هنگامی که شخص خود قصد مخفی شدن را داشته باشد. دستگیری پس از شناسایی و مدت طولانی رسیدگی قضایی همراه با هزینه زیاد آن پیگیری مطالبات قابل توجه را نیز با تردید روبه‌رو می‌سازد. لذا پذیرش ریسک ارائه کارت اعتباری به‌کارکنان دولت و حقوق‌بگیران محدود می‌شود. هرچند پیگیری در این مورد چندان ساده نیست، زیرا سازمان کارفرما و حقوق‌پرداز را با تنش‌هایی روبه‌رو ساخته است و از همکاری مؤثر انها با شرکت ارائه‌دهنده کارت می‌کاهد. نرخ بهره ایران بسیار بالاست. در نتیجه تعلق بهره مرکب برای مدت تاخیر بسیار زیاد می‌شود. صاحبان فروشگاه‌ها به‌دلیل عدم آشنایی ترجیح می‌دهند بهای کالای خود را به‌صورت نقد دریافت کنند و یا حداکثر یک هفته تا ده روز برای پرداخت بهای کالاها مهلت تعیین می‌کنند.

     شعار امروز بخرید و یک ماه بعد بپردازید به‌خصوص در مورد کالاهای مصرفی کم دوام انگیزه‌ای چندان قوی در مصرف‌کننده ایجاد نمی‌کند. زیرا تفاوت محسوسی در رفاه و آسایش مالی او به‌وجود نخواهد آورد. هیچ نوع آماری تابه‌حال میزان استقبال مردم از این شعار را معلوم نکرده است و با این همه با به‌کارگرفتن این شعار شرکت ارائه‌دهنده کارت می‌باید 2 تا 3 برابر هزینه‌های ماهانه مشتریان خود را سرمایه‌گذاری کند تا بتواند پاسخگوی تعهدات خویش در برابر فروشگاه‌های طرف قرارداد خود باشد. این سرمایه سنگین به‌دلیل عدم دریافت کارمزد از مشتری بهره سنگینی را بر بودجه شرکت ارائه‌دهنده کارت تحمیل می‌کند، بدون آنکه کمترین درآمدی برایش به‌وجود آورند. لذا شرکت ارائه‌دهنده کارت ناچار از دریافت کارمزد سنگین از مشتری بابت خریدهایش است و چون‌که مشتری نیز برای خرید کالاهای مصرفی روزانه خود کارمزد نمی‌پردازد (صفدری، 1389).