دسترسی به اطلاعات مربوط به مسائل حقوقی، اقتصادی، بازار کالا و خدمات، ویژگی‌های مکان مناسب، تجهیزات مورد نیاز، و دسترسی به ایده‌های مناسب را گویند.

     به‌زعم لوسکو (2004)، اطلاعات مربوط به کسب‌وکارهای خانگی اطلاعات مربوط به، فعالیت‌های اقتصادی در محل سکونت است که با استفاده از وسایل و امکانات منزل، راه‌اندازه می‌شود (Loscocco, 2004).

     کسب‌وکارهای خانگی در آینده جز تفکیک‌ناپذیر اقتصاد و فرهنگ جامعه خواهند بود و پیشرفت سریع در فنّاوری وسایل ارتباطی، نزدیک شدن رابطه کار و زندگی و تغییرات و تحولاتی که در دنیای مشاغل ایجاد شده، امکان انجام بسیاری از کارها را در منزل به وجود می‌آورد. علاوه‌برآن با توجه به افزایش روزافزون زنان شاغل نسبت به گذشته، ضرورت توجه به انجام کار در منزل بیش از پیش احساس شده است و گفتنی است که امروزه بیش از دوسوم کسب‌وکارهای خانگی در اختیار زنان است (Bach, 1997). این نوع کسب‌وکارها برای جوانان و زنانی که توانایی و امکان لازم برای راه‌اندازی کسب‌وکار در بیرون از منزل ندارند، بسیار مناسب به نظر می‌رسد و نقش و اهمیت آنها از نظر ایجاد شغل و رفاه برای جامعه با توجه به انعطاف‌پذیری که در راه‌اندازی و اداره آنها وجود دارد؛ تحسین‌پذیر است (Holmes, 1997). لذا در دسترس بودن و آگاهی از اطلاعات مربوط به این نوع کسب‌وکارها از اهمیت بالایی برخوردار است.

     ازآنجاکه در کسب‌وکارهای خانگی اغلب فرایندهای تصمیم‌گیری به‌صورت متمرکز صورت می‌پذیرد و سامانه‌های کنترلی غیررسمی‌تری نسبت به سایرکسب‌وکارها وجود دارد لذا عدم دسترسی به اطلاعات مورد نیاز در کسب‌وکارهای خانگی و عدم توجه به آن اطلاعات می‌تواند اثرات زیان‌باری را بر کسب‌وکار و خانواده به بار آورد.

     کسب‌وکارهای خانگی در محیط محل زندگی انجام می‌گردد لذا به وجود آوردن نوعی تعادل میان شرایط کاری و شرایط زندگی از مهم‌ترین نکات حائز اهمیت است که تنها با در دسترس بودن اطلاعات دقیق از چنین شرایطی است که مدیریت آن امکان‌پذیر و موفقیت‌آمیز خواهد بود (Felstead, 2002).

     به‌زعم عباسی (1390)، در کسب‌وکارهای خانگی که اغلب فرایندهای تصمیم‌گیری متمرکز است راهبردهای اتخاذ شده محافظه‌کارانه، به همراه رشد کمتر و تمایل کمتر برای ورود به بازارهای رقابتی است. وجود این شرایط حاکم بر کسب‌وکارهای خانگی موجب گردیده است که دسترسی به اطلاعات مورد نیاز راجع به این کسب‌وکارها، موفقیت کسب‌وکار را رقم زده، تاآنجاکه عدم توجه به اطلاعات مورد نیاز در کسب‌وکارهای خانگی و عدم دسترسی به آن اطلاعات- از قبیل قوانین و مقررات حاکم، تأثیر نوع و کیفیت کالا و خدمات در بازار، دسترسی به اطلاعات مربوط به بازار کالا و خدمات، دسترسی به اطلاعات دقیق از ویژگی‌های محل کسب‌وکار و آگاهی از میزان ریسک و مخاطرات کسب‌وکار- می‌تواند اثرات زیان‌باری را بر کسب‌وکار و به تبع آن بر خانواده به بار آورد (عباسی، 1390).

     ازطرف‌دیگر، کسب‌وکارهای خانگی در مقایسه با سایر کسب‌وکارهای از نظر تعداد کارمندان و حجم فروش شرکت، کوچک‌تر هستند (Cromie, et al., 1995) و تمایل کمتری برای ورود به بازارهای رقابتی داشته و دانش و بصیرت منحصربه‌فردی را توسعه و گسترش می‌دهند که تنها و به مرور، از راه مراقبت و مشارکت در کسب‌وکار به دست می‌آید (Bjuggrren & Sund, 2001). لذا این نوع کسب‌وکارها با ایجاد شبکه‌های ارتباطی منظم و همکاری‌های نظام‌مند با یک دیگر است که می‌توانند ضمن دستیابی به شاخص‌های تولید با کیفیت، از مزیت‌های کسب‌وکارهای کوچک هم چون نوآوری و تنوع نیز برخوردار شوند و عدم دسترسی و آگاهی از اطلاعات دقیق در این حوزه نیز، می‌تواند مانع موفقیت این کسب‌وکارها شده و حتی خطرات جبران‌ناپذیری را برای کسب‌وکار و به تبع آن برای اصل خانواده به بار آورد (برخورداری، 1389).

     راه‌اندازی یک کسب‌وکار خانگی نیازمند برخورداری از مجموعه‌ای از اطلاعات است که علاوه‌بر، دربرگیری انواع مهارت‌های مورد نیاز کسب‌وکار به ایجاد شرایطی تعادلی میان محیط کار و محیط زندگی بپردازد (Candice, 2007). ازاین‌رو توجه به ویژگی‌های خاص این‌گونه کسب‌وکارها در مقایسه با سایر کسب‌وکارها حائز اهمیت است.

     زندگی در محیط کار و کار در محیط زندگی، نیاز به سرمایه اولیه اندک (در مقایسه با سایر کسب‌وکارها)، تجهیزات متناسب این‌گونه کسب‌وکارها در محیط زندگی و... است که دسترسی به اطلاعاتی از قبیل اطلاعات مربوط به ویژگی‌های مناسب کسب‌وکار، تجهیزات مورد نیاز، انتخاب ایده‌های مناسب، اطلاعات مربوط به بازار کالا، اطلاعات مالی، میزان ریسک، اطلاعات مربوط به قوانین و مقررات و همچنین اطلاعات مربوط به مشکلات و چالش‌های پیش روی کسب‌وکارهای خانگی را با اهمیت کرده است (عزیزی، 1388).

1. دسترسی به اطلاعات مربوط به چگونگی انتخاب نوع فعالیت و ایده‌های مناسب در کسب‌وکارهای خانگی: بررسی بدیع بودن ایده و همچنین امکان عملی بودن آن با توجه به شرایط و امکانات موجود از نکات اولیه و ضروری در کسب‌وکارها به شمار می‌رود و این در حالی است که در ادبیات کارآفرینی به این نکته اشاره شده است که یک کارآفرین، کسب‌وکار خود را با شکل‌دهی ایده یا با شناسایی فرصتی که سایرین تاکنون توجهی به آن ننموده‌اند آغاز می‌کند (Carson, 2005).

     در کسب‌وکارهای خانگی معمولاً کارآفرین اقدام به راه‌اندازی کسب‌وکاری می‌نماید که در آن حوزه، از دانش و تخصص کافی برخوردار است. در واقع کسب‌وکار خانگی راهکاری است که به کارآفرین این امکان را می‌دهد تا با راه‌اندازی و اداره یک کسب‌وکار شخصی بتواند تجارب پیشین، و قابلیت‌های فردی خود را به‌صورت عملیاتی مورد بهره‌برداری قرار داده و در این راه کلیه تعهدات و سرمایه لازم را به شخصه فراهم نماید (Carter, et al., 2004). نکته حائز اهمیت در این زمینه آن است که ضمن آنکه بیشتر نوآوری‌ها در این نوع کسب‌وکارها در سایه تخصص‌های افراد محقق شده و شکل می‌پذیرد، بهره‌گیری از مشاوره افراد متخصص و خبرگان رشته‌های مختلف مورد نظر نیز می‌توانند نسبت به دریافت ایده‌های مناسب بسیار مناسب و مؤثر واقع گردد. در این راستا بهره‌مندی از اطلاعات دستگاه‌های اجرایی همانند سازمان تعاون کار و رفاه اجتماعی، سازمان فنی و حرفه‌ای، سازمان صنایع دستی و مراجعه به لیست‌های مشاغل خانگی منتشر شده بسیار مفید بوده که پس از تطبیق مهارت، تجربه و امکانات فرد، می‌توان نسبت به انتخاب و نوع فعالیت اقدام نمود. (حسین‌نژاد، مهدی، 1391)

2. دسترسی به اطلاعات مربوط به بازار کالا و خدمات کسب‌وکارهای خانگی: برخورداری از منابع اطلاعاتی سودمند درون کانال‌های توزیع، می‌تواند تأثیر بسیار مثبتی بر اثربخشی بازار محصول داشته باشد. به نظر فلستید (2002) یکی از مهم‌ترین موانع توزیع، ناکارآمدی نظام‌های ارتباطی می است (Felstead, 2002). اینکه کالا یا خدماتی که عرضه خواهد شد در مقایسه با کالا یا خدماتی که سایرین عرضه می‌کنند، چه مزیت و برتری دارد و چرا مشتریان تولیدات یا خدمات کسب‌وکار مورد نظر را خواهند خرید از نکات ضروری در این حوزه مهم‌تر می‌رود.

     در بنگاه‌های خانگی، فعالیت‌های بازاریابی به‌عنوان تاکتیکی جهت بهره‌برداری از موقعیت‌های تجاری انگاشته می‌شود. در این کسب‌وکارها به بازاریابی به‌مثابه یک فلسفه سازمانی و یا یک فرایند استراتژیک توجه نشده، بلکه بازاریابی فعالیتی معادل با فروش محصول و استفاده از تکنیک‌های ترفیع تلقی می‌شود (Stokes, 2004). اغلب بنگاه‌های خانگی فروش خود را بدون طراحی و برنامه‌ریزی عملیات بازاریابی انجام می‌دهند، شیوه‌های بازاریابی این کسب‌وکارها از شیوه‌های قراردادی و مرسوم پیروی نمی‌کند و فعالیت‌های بازاریابی آنها کاملاً منحصربه‌فرد و مبتنی‌بر شرایط است (Stokes, 2000; Carson, 2005).

     خصوصیات ذاتی یک بنگاه خانگی، بر روش‌های غیررسمی که در فرایندهای بازاریابی خود به‌کار می‌برد تأثیرگذار است. چنین بنگاه‌هایی معمولاً به‌دلیل محدودیت زمانی، بر اهداف کوتاه مدت تمرکز دارند و اقدام سریع را، بر برنامه‌ریزی بلندمدت ترجیح می‌دهند (Moriarty, 2008). این درحالی است که در حوزه دسترسی به اطلاعات بازار در کسب‌وکارهای خانگی بر جلب مشتری تأکید فراوانی می‌گردد، ادوارد (2006)، بیان می‌کند که زمانی‌که از مالکان و کاربران کسب‌وکارهای موفق خانگی درخواست می‌شود تا به سودآورترین و درآمدزاترین فعالیت خود اشاره نمایند، آنها بزرگ‌ترین منبع خود را جلب رضایت مشتری می‌دانند. بنابراین، اولین گام بازاریابی در کسب‌وکارهای خانگی، تعیین مشتریان هدف در سایه شناسایی کامل بازار می‌باشد.

     در واقع دسترسی به اطلاعات بازار در کسب‌وکارهای خانگی، با شناسایی نیازهای بالقوه مشتریان هدف و سپس برقراری ارتباط و تعامل دوجانبه با آنها جهت تأمین آن نیازها معین می‌گردد. ازاین‌رو پایش مستمر محیط بازار، جمع‌آوری اطلاعات درخصوص مشتریان و سایر توزیع‌کنندگان و استفاده بهینه از اطلاعات جمع‌آوری شده، مقدمات موفقیت یک کسب‌وکار خانگی را فراهم می‌آورد (Nicholson, 2010).

3. دسترسی به اطلاعات مربوط به محل کسب‌وکارهای خانگی: نوع کسب‌وکار خانگی با تعیین محل آن رابطه تنگاتنگی دارد. یکی از روش‌های انتخاب مکان مناسب قرار دادن محلی جداگانه، برای کسب‌وکار در محیط منزل است، به‌نحوی‌که بتوان به‌راحتی اسباب و لوازم کار را در آنجا قرار داده و میزان تمرکز در کسب‌وکار بیشتر گردد. در غیراین‌صورت می‌توان از فضای محل زندگی در منزل استفاده کرد، برای مثال می‌توان از فضای آشپزخانه برای انجام فعالیت‌های مربوط به کسب‌وکار استفاده کرد. البته باید سعی شود از فعالیت‌هایی که موجب اختلال در کسب‌وکار می‌گردد، مانند بالا بودن صدای وسایل صوتی و تصویری و یا سایر اقدامات پر سروصدا جلوگیری شود.

     مالکین کسب‌وکارهای خانگی با انگیزه‌های متعددی ازجمله به حداقل رساندن هزینه‌ها، راحتی استفاده از محل سکونت، عدم درگیری در فعالیت‌های اداری چون ثبت شرکت و غیره تمایل دارند کسب‌وکار را در محل سکونت خود راه‌اندازی نمایند (Carter, et al., 2004). منزل و محل سکونت، به‌عنوان یک انکوباتور تجاری در نظر گرفته شده است که به کارآفرین این امکان را می‌دهد تا در غیاب سرمایه‌های هنگفت، ایده خود را در یک حوزه کوچک به آزمایش گذارده، بازخورهای لازم را از محیط کسب نموده و مقدمات فعالیت گسترده‌تری را برای خود فراهم آورد (Carter, 2004; Dwelly, 2005).

4. دسترسی به اطلاعات مربوط به تجهیزات و فنّاوری‌های مورد نیاز کسب‌وکارهای خانگی: فنّاوری‌های پیشرفته، به کارآفرینانی که در منزل فعالیت می‌کند، این امکان را می‌دهد که با سایر کسب‌وکارها با قدرت بیشتری رقابت کند. کسب‌وکارهای خانگی می‌توانند با استفاده از خط تلفن جداگانه، رایانه، چاپگر و دستگاه دورنگار در راستای افزایش تعاملات خود با سایر توزیع‌کنندگان و مشتریان و در پی آن افزایش سهم بازار خود باشند.

     ازاین‌رو کسب‌وکارهای خانگی نیازمند به‌کارگیری فرایندی مدون جهت بهره‌برداری از فنّاوری‌های موجود، در راستای شناسایی فرصت‌ها و مقابله با تهدیدات می‌باشند. امروزه ماهیت رقابت در دنیای کسب‌وکار در حال تحول بوده و مشتریان از مجراهای متفاوتی ازجمله اینترنت یا بازارهای بزرگ‌تر به‌راحتی به کالاها و خدمات جدید دسترسی خواهند یافت. ازاین‌رو با گذشت اندک زمانی از شروع کار، مدیر مالک بنگاه خانگی درمی‌یابد که جهت ارائه کالای خود نه‌تنها با رقبای محلی بلکه با سایر شرکت‌های موجود باید به رقابت بپردازد (Edwards, 2006).

     کسب‌وکارهای خانگی به‌دلیل انداره کوچک‌شان با فرصت‌هایی ازجمله، افزایش تقاضا در یک بخش خاص از بازار، به‌کارگیری اینترنت و دستیابی به بازارهای جدید، بهره‌برداری از فنّاوری‌های جدید جهت تقویت کیفیت محصولات و مقابله با سایر رقبا روبه‌رو می‌باشند (Nicholson, 2010).

5. دسترسی به اطلاعات مالی کسب‌وکارهای خانگی: یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های کارآفرینان و شروع‌کنندگان کسب‌وکارهای خانگی برای راه‌اندازی کسب‌وکارشان، کمبود منابع مالی برای تأمین نیازهای سرمایه‌ای است. تاآنجاکه عدم دسترسی و آگاهی اطلاعاتی از فرایند به دست آوردن وجوه مورد نیاز، و به طول انجامیدن آن فرایند ممکن است کارآفرینان را با خطر منصرف شدن از کسب‌وکار روبه‌رو کند.

     از طرفی کسب‌وکارهای خانگی به‌دلیل محدودیت در سرمایه مالی، قادر به اختصاص بودجه‌ای مجزا به فعالیت‌های بازاریابی و مقابله با رقبا نمی‌باشد، به‌همین‌دلیل همواره به دنبال راهی کم‌هزینه‌تر و سریع‌تر جهت تأمین مالی فعالیت‌های کسب‌وکاری خود می‌باشند (Edwards, 2006). با توجه به شرایط فوق راه‌های دسترسی به منابع مالی برای کارآفرینان و متقاضیان مشاغل خانگی معمولاً از دو منبع زیرامکان‌پذیر است:

· منابع درونی: در سال‌های اولیه راه‌اندازی هر فعالیت نوپا، باید کارآفرینان، از طریق منابع درونی (پس‌انداز، فروش دارایی‌ها، حساب‌های دریافتی و...) وجوه مورد نیاز خود را تأمین کنند. به‌زعم کارتر (2004)، مالکین کسب‌وکارهای خانگی در اکثر موارد باید از اعتبارات شخصی خود مانند حساب بانکی شخصی یا وام‌های شخصی جهت اداره امور استفاده کنند (Carter, et al., 2004). البته درعین‌حالی‌که راه‌اندازی این نوع از کسب‌وکار به سرمایه هنگفتی در مقایسه با سایر کسب‌وکارها نیاز ندارد، اما لازمه درآمدزایی از مقدار سرمایه اندک نیز، برخورداری از مهارت‌هایی چون مهارت‌های مدیریت مالی، مدیریت زمان، سازماندهی یک مجموعه کاری، مدیریت فروش و بازاریابی نیز می‌باشد (Edwards, 2010).

· منابع بیرونی: این منبع تأمین مالی شامل وام، مبالغ قرضی و... می‌باشد که کارآفرینان خانگی با دسترسی به این منابع مالی می‌توانند سایر بخش‌های مالی مورد نیاز کسب‌وکار خود را تأمین کنند.

     در سالیان اخیر با توجه به تصویب قانون‌های حمایت و ساماندهی مشاغل خانگی، دولت‌ها سیاست‌های حمایتی خوبی را برای ایجاد و حمایت از مشاغل خانگی در پیش گرفته‌اند، و مبالغ قابل‌توجهی از منابع قرض‌الحسنه بانک‌ها را در اختیار وزارت تعاون کار و امور اجتماعی، کمیته امداد امام‌خمینی(ره)، صندوق مهر امام‌رضا(ع)، سازمان بهزیستی و بنیاد شهید قرار داده تا برای حمایت از مشاغل خانگی به‌صورت وام قرض‌الحسنه به متقاضیان مربوطه پرداخت شود (طرح ساماندهی مشاغل خانگی، 1391).

6. اطلاعات مربوط به میزان ریسک و مخاطرات کسب‌وکارهای خانگی: وجود مخاطرات در انواع کسب‌وکارها همواره از دغدغه‌های اساسی به شمار می‌رود. آگاهی از میزان خطرات کسب‌وکارهای خانگی از نکات مهم و حائز اهمیت شروع یک کسب‌وکار خانگی است.

     کسب‌وکارهای خانگی فرصت مناسبی برای اجرای یک ایدة کارآفرینانه و در پی آن، تبدیل شدن به مرکز رشدی برای کسب‌وکارهای کوچک و متوسط و تبدیل آن به یک کسب‌وکار بزرگ‌تر است و به‌دلیل نیاز به سرمایه اولیه اندک با میزان خطر و ریسک بسیار پایینی مواجه است. مطالعات نشان می‌دهد که بیش از 70 درصد کارآفرینان موفق به‌دلیل تحمل هزینه‌های پایین کسب‌وکار در محل منزل ریسک پایینی را برای خود رغم می‌زنند (Finmark, 2006). همچنین چنانچه فرد شغلی ثابت در بیرون داشته باشد، می‌تواند با حفظ آن شغل، به اداره کردن کسب‌وکار خود در منزل نیز پرداخته و از وقت‌های اضافی در منزل برای پیشبرد اهداف کسب‌وکار استفاده کند. هالمس (1997)، بیان می‌دارد که کسب‌وکارهای خانگی از بهترین مسیرها برای جوانان در شروع و راه‌اندازی کسب‌وکار است؛ زیرا راه‌اندازی آن در مقایسه با سایر انواع کسب‌وکارها کم خطرتر، ساده و آسان‌تر است (Holmes, 1997). تحقیقات نشان می‌دهند که حدود 55 درصد از کسب‌وکارهای تازه ایجاد شده در پنج سال اول با ورشکستگی مواجه می‌شوند، درحالی‌که این میزان در کسب‌وکارهای خانگی بین 20-25 درصد است (Smith, 1997).

     با توجه به نیاز کمتر به سرمایه اولیه جهت راه‌اندازی کسب‌وکارهای خانگی، چنانچه فرد در کسب‌وکار خود موفق نباشد، ضرر و زیان زیادی متوجه فرد نمی‌شود، چرا که اکثر مالکین کسب‌وکارهای خانگی به انگیزه‌های متعددی ازجمله به حداقل رساندن هزینه‌ها و راحتی استفاده از محل سکونت به‌عنوان دفتر کاری و عدم درگیری در فعالیت‌های اداری چون ثبت شرکت و... تمایل دارند کسب‌وکار را در محل سکونت خود راه‌اندازی نمایند (Carter, 2004).

7. اطلاعات مربوط به زمینه‌های موجود در کسب‌وکارهای خانگی: زمینه‌های کسب‌وکار خانگی به‌طورکلی در سه گروه کلی تقسیم‌بندی می‌شود:

الف) کسب‌وکار با نیازهای ابزاری؛

ب) کسب‌وکار با گرایش انسانی (آموزشی و مشاوره)؛

ج) کسب‌وکار با گرایش فنّاوری واطلاعات (معاونت تشکیل، توسعه و نظارت تعاونیها، 1389).

     بیشترین زمینه‌های کسب‌وکار در مشاغل خانگی از نوع الف بوده که خود به دو بخش صنایع دستی و تولیدی تقسیم می‌شوند.

     در بخش صنایع دستی مشاغل خانگی به انواع نخی و ابریشمی، فلزی، چوبی و حصیری، چرمی، سازهای سنتی، دریایی، سفال و سرامیک، سنگی و سایر دسته‌بندی شده‌اند و در زمینه تولیدی نیز در بخش‌های کشاورزی، صنعتی و خدمات فعالیت دارند. در تمامی موارد، گام‌های مورد نیاز با توجه به نوع کسب‌وکار به‌صورت ذیل می‌باشد: برگزیدن نوع فعالیت کسب‌وکار خانگی، تهیه طرح کسب‌وکار (برنامه‌ریزی کسب‌وکار)، تأمین مالی طرح، تطبیق منزل با شغل انتخابی، ایجاد تعادل شغل و زندگی خانوادگی، انتخاب و ثبت یک برند یا نام تجاری، بازاریابی، تبلیغات شبکه.

8. دسترسی به اطلاعات مربوط به قوانین و مقررات کسب‌وکارهای خانگی: ضوابط صدور مجوز کسب‌وکارخانگی براساس طرح مطروحه وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به‌شرح ذیل ارائه شده است:

الف) شرایط لازم برای متقاضیان اخذ مجوز کسب‌وکار خانگی

1- شرایط عمومی:

- تابعیت جمهوری اسلامی ایران

- حداقل سن بیست سال برای اشخاص پشتیبان

- نداشتن سابقه کیفری مؤثر به تأیید مراجع ذی‌صلاح (برای اشخاص پشتیبان)

- داشتن کارت پایان خدمت یا معافیت از سربازی برای متقاضیان مرد

- اقامت درمحل اجرای طرح (برای افرادمستقل).

2- شرایط اختصاصی:

- حداقل 5 سال سابقه کاری مرتبط برای اشخاص پشتیبان

- ارائه گواهی آموزش و مهارت در رشته مورد نظر (دارای تاریخ اعتبار)

- ارائه گواهی سلامت برای متقاضیان رشته‌های مرتبط با مواد غذایی و بهداشتی

- تأمین سهم آورده متقاضی حداقل به میزان 20 درصد سرمایه موردنیاز ایجاد رشته شغلی (برای اشخاص پشتیبان)

- داشتن ایده برای شروع فعالیت

- داشتن توانایی مدیریت برای اداره کسب‌وکار.

ب) مدارک موردنیاز برای صدور مجوز کسب‌وکار خانگی

· تصویر شناسنامه و کارت ملی

· تصویر کارت پایان خدمت یا معافیت از خدمت برای متقاضیان مرد

· گواهی عدم سوء پیشینه برای پشتیبان

· تصویر گواهی آخرین مدرک تحصیلی

· اصل و تصویر کارت مهارت مرتبط با رشته شغلی مورد تقاضا.

ج) مراحل صدور مجوز

· داشتن شرایط عمومی و اختصاصی

· ارائه درخواست توسط متقاضی به دستگاه اجرایی ذیربط

· تکمیل فرم‌های مربوط و ارائه طرح توجیهی توسط متقاضی

· ارائه مستندات مربوط به سهم آورده متقاضی (برای اشخاص پشتیبان)

· بررسی درخواست و طرح متقاضی توسط دستگاه اجرایی ظرف حداکثر یک هفته

· تأیید طرح ازسوی دستگاه اجرایی و صدور مجوز توسط اداره کل کار و امور اجتماعی ظرف 48 ساعت.

9. چالش‌های احتمالی ناشی از عدم دسترسی به اطلاعات کسب‌وکارهای خانگی: در این قسمت تعدادی از چالش‌های پیش روی کسب‌وکارهای خانگی عنوان و به‌شرح آن پرداخته می‌شود. به‌زعم برخورداری (1389)، پایین بودن استاندارد کیفی کالای تولید شده از ویژگی‌های بنگاه‌های کوچک و خانگی است. این موضوع موجب می‌شود تا حتی نهادها و مؤسسات دولتی نیز تمایلی به عقد قرارداد با آنها نداشته و این امر مانع از توسعة این بنگاه‌ها می‌شود. ازسوی‌دیگر، کسب‌وکارهای خانگی اغلب نمی‌توانند از صرفه‌جویی‌های ناشی از مقیاس استفاده کنند اعم از آنکه این صرفه‌جویی در شکل استفاده از اندازة بنگاه و یا در نوع مدیریت باشد. ازسوی‌دیگر، وجود برنامه‌های کاری نامنظم، زمینه ایجاد مزاحمت برای دیگران، وابستگی بیش از حد به نزدیکان و ناتوانی از ایجاد یک محیط کاری مناسب از دیگر چالش‌های این نوع کسب‌وکارها در صورت عدم دسترسی به اطلاعات موردنیاز در این نوع کسب‌وکارها می‌باشد (هفده تن، 1388).