شعری است از جان کیتس، که اولبار در شمارة 10 می 1820 مجله Indicator منتشر شد. شعر در وصف برخورد یک شوالیه و یک پری رازآمیز زیباست که نهایتاً شوالیه را ترک میکند؛ سبک این شعر ترانهای عامیانه است که سه قطعه اول آن سؤال از شوالیه و نه قطعه بعدی آن پاسخ شوالیه است. این شعر، گاهی اوقات به نظر، همچون قرینهای برای اثر دیگر کیتس یعنی «شب سنت اگنس» (The Eve of St. Agnes) میباشد که نمایندة نگرشی سرمستانه به عشق است که با نگاه غمانگیز بیان شده در «بانوی زیبای بیرحم» در تضاد است. کیتس این عنون را از شعری قرون وسطایی به همین نام از شاعر فرانسوی، آلن شارتیه، برگرفته است.
