(ت. 21 نوامبر 1876، فُسنس، یوئا آیلند، نروژ- و. 13 سپتامبر 1939، نونسبَر) رماننویسی که به همراه کِنات هامسون و سیگری اونسِت، یکی از برجستهترین داستاننویسهای نروژ در قرن بیستم است. آثار او زبان نینورسک، زبانی مبتنی بر محاوره، را به فرازمندی ادبی رساند. دون قبل از اینکه در 26 سالگی به مدرسة تربیت کشیش وارد شود، به گاوچرانی و ماهیگیری مشغول بود. وی تا 1926 به معلمی پرداخت، آنگاه از آن شغل کنارهگیری کرد و به هولمستران در اوسلو فیور رفت تا وقت خود را صرف نوشتن کند. رمانهای فراوان او ویژگیهای روحی و روانی زندگی دهقانی را تحلیل میکنند. شاهکار او مجموعه رمانهایی است که در مجموعهای تحت عنوان «مردم جوویک» (Juvikfolke, 1918-23) گردآوری شده است و به توصیف خانوادههای دهقان در شش نسل از 1814 تا 1914 میپردازد و بهطور نمادین، بررسی مردم نروژ را از مرحلة خودآگاهی اولیه تا انسانگرایی مدنی و متمدنانه دربر میگیرد. مجموعه رمانهایی که از او ترجمه شده «از ابتدا تا انتهایامواج» (Trough of the Waves, 1930)، «مرد نابینا» (The Blind Man, 1931)، «عروسی بزرگ» (The Big Wedding, 1932)، «اُدین در سرزمین پریان» (Odin in Fairyland, 1932)، «اُدین بزرگ میشود» (Odin Grows Up, 1934) و «توفان» (Storm, 1935) نام دارند.
