(ت. 1722، کاتاپرتا، برزیل- و. 24 ژانویه 1784، لیسبون) شاعر حماسی برزیل که بیشتر با شعر بلند خود «کارامورو» (Caramūru)، که روایتی تخیلی از کشف منطقه باهیا (شمال شرق برزیل) است، معروف شده است. دوراون در بهکارگیری موضوع سرخپوستان جنوب امریکا بهصورت مضمونی ادبی پیشگام است. دوراون در کالج ژسوئیت در ریودوژانیر و دانشگاه کوئیمبرا در پرتغال تحصیل کرد. در 1758 به مدرسة مذهبی گراتیان از فرقة سنت آگوستین وارد شد. او بهعلت بیان صریح در حمایت از یسوعیان، در 1759 از پرتغال و همچنین برزیل اخراج و مجبور به ترک وطن شد. او پس از بازداشت در اسپانیا به جرم جاسوسی، به روم رفت و در سمت کتابدار پاپ خدمت کرد. وی در 1778 به پرتغال بازگشت و به صومعة گراتیان پیوست و رئیس آنجا شد. دوراون در 1781 در لیسبون حماسةاش «کارامورو: شعر حماسی کشف باهیا» (Caramúru: Poema épico do descubrimento da Bahia) را سرود که در 10 بند است. کارامورو («اژدهای دریا») نامی است که سرخپوستان به کاشف پرتغالی دیوگو آلواریش داده بودند. این شعر بهدلیل توصیفهایی که از چشمانداز امریکای جنوبی و زندگی سرخپوستان و همچنین عشقی که نسبت به سرزمین برزیل توصیف میکند، برجسته است. دوراون، که ناکامی آنی تلخکامش کرده بود، بیشتر آثارش را سوزاند.
