(دراکانْشِس)،بلوسیوس آیمیلیوس (شکوفایی قرن پنجم) اولین شاعر لاتینیزبان مسیحی از افریقا، که در زمان شکوفایی دوبارة ادبیات، که در دورة حکام وندال در اواخر قرن پنجم رخ داد، زندگی میکرد. دراکونتیوس در کشور کارتاژ، آموزش علم بدیع را بهصورت سنتی فرا گرفته بود و در جایگاه حقوقدان فعالیت میکرد. اگرچه خانوادة او در ابتدا مورد حمایت وندال بودند، سرانجام بهعلت اینکه در شعری بهجای شاه وندال گونتاموند (496-484) مدح امپراتور را گفته بود، به زندان افتاد و اموالش مصادره شد. اشعار اولیة دراکونتیوس نظیر «رومولیا» (Romulea)، مجموعهای متشکل از نه قطعة اصلی بود که عمدتاً بنمایه اساطیری داشت. جنبة بسیار بدیع این اشعار مجدداً در مرثیة «خوشنودی» (Satisfactio)، که درخواستی برای عفو خطاب به گونتاموند در دورة زندانش سروده بود، دوباره ظاهر میشود و این جنبه دوباره در شعر بسیار مذهبی او به نام «در ستایش خدا» (De laudibus dei) مشاهده میشود. این شعر آخر، که مهمترین کار او است، از 2327 شعر شش وزنی تشکیل میشود که در سه کتاب عرضه شده است. کتاب اول به تشریح آفرینش و سقوط ادلة جاودانگی میپردازد؛ کتاب دوم کرامت خداوند را، که نشانة آن حفظ و بازآفرینی جهان است، توضیح میدهد و کتاب سوم دربارة رفتار خداوند با ابنای بشر است. موضوع آفرینش بهطور جداگانه در قرون وسطا با عنوان «کتاب آفرینش» (Hexaëmeron) انتشار یافته است. دراکونتیوس با فرهنگ غیرمذهبی لاتینی و انجیل آشنایی گستردهای داشت.
