نام مستعارِ ژائو ژنکای (ت. 2 آگوست 1949، پکن، چین) شاعر و داستاننویس چینی که آثار وی در سراسر عمر حرفهایاش بهصورت زیرزمینی منتشر شدند. او یکی از مبدعان مِنگلونگشی، یا «شعر سایهها» بود که برای احتراز از پرداختن مستقیم به موضوعات سیاسی و اجتماعی معاصر، از استعاره و زبان رمزی استفاده میکند. در سالهای 1970، او را صدای شعری جناح دموکراسیخواه نسلش میدانستند. آغاز انقلاب فرهنگی در 1966، او را از ادامه تحصیل بهصورت رسمی باز داشت. وی نوشتن را بهمثابه جایگزینی برای نقش فعالانة سیاسی و وسیلهای برای اعتراض به ادبیات رسمی معاصر آغاز کرد. «بی دائو» (جزیرة شمالی) یکی از چندین نام مستعاری بود که در سالهای 1970 برای خود انتخاب کرد. آرامآرام شعرش در نشریات رسمی مورد توجه واقع شد، اما سخت و اسرارآمیز تلقی میشد. «گزیده اشعار بی دائو» (Bei Dao shi xuan)در 1986 منتشر و در 1988 به نام «خوابگرد آگوست» (The August Sleepwalker) به زبان انگلیسی ترجمه شد. در 1989، هنگامیکه شورش میدان تیانآنمن اتفاق افتاد، ژائو در برلین بود. او به چین برنگشت، اما سراسر غرب را مسافرت کرد و مخاطبی جهانی برای شعرش بهدست آورد که با انعکاس اندوه عمیقش بهسبب جدایی از خانواده و سرزمین مادریاش همراه بود. آثار بعدی او دو کتاب دو زبانه به نامهای «برفِ مانده» (Old Snow, 1991) و «قالبهای دور» (Forms of Distance, 1994) هستند. او داستانهای کوتاهی نیز نوشت که بسیاری از آنها در کتاب «موجها» (Bo dong, 1985) گردآوری شدهاند.
