دمیان، نام مستعار یفیم آلیکسییویچ پریدوُروف (ت. 1 آوریل [13 آوریل، سبک جدید] 1883، گوبوکا، اکراین امپراتوری روسیه - و. 25 می 1945، بارویخا، نزدیک مسکو، اتحاد جماهیر شوروی سابق) شاعر روسی که هم بهواسطه اشعار مدیحهاش درخصوص انقلاب 1917 و هم بهسبب قصههای حیوانات که به طنز سروده است شهرت دارد. پریدوروف، که فرزند نامشروع یک دوک بلندمرتبه بود، قبل از انقلاب روسیه همکاری خود را با مطبوعات سوسیالیست آغاز کرد و نام مستعار دمیان بدنی («دمیان فقیر») را برای خود برگزید. آثار طنز وی در 1912 آغاز شد. سبک وی متأثر از ایوان کریلوف، نویسنده روسی قرن نوزدهمی داستانهای حیوانات، بود. اشعار وی اغلب شکل اشعار عامهپسند و «دوبیتیهای کارگران کارخانه» (نوعی شعار و شادی توسط کارگران کارخانهها) را به خود میگرفت. در فاصله سالهای 1917 و 1930 به اوج محبوبیت در میان عوام دست یافت و حتی و. ای. لنین، با اینکه اشعار وی را خام تلقی میکرد، به ارزش تبلیغاتی آنها اذعان مینمود. بدنی در 1936 برای اپرای فکاهی آلیکساندر برادین با عنوان «قهرمانان» (Bogatyri) دست به نگارش نت جدیدی زد. متن شعر وی، که روح موسیقی اصلی را حفظ میکرد، تاریخ شوروی و قهرمانان حماسی آن را به طنز میکشید. هرچند بدنی در سراسر عمر مورد علاقه ژوزف استالین بود، اما خود استالین وی را بهواسطه بدبینی و عدم دارا بودن حس احترام مورد بیحرمتی قرار میداد. در 1938 از حزب کمونیست اخراج شد. حتی اشعار وطنپرستانهای که در دوره جنگ جهانی دوم سرود و در بین سربازان روس نیز محبوبیت فراوان یافت، نتوانست به وی در بازیابی جایگاه از دست رفتهاش کمکی کند. فقط در دهه 1960 بود که تأیید دولتیِ آثار بدنی احیا شد.
