آنری- فرانسوا (ت. 18 آوریل 1837، نویی، فرانسه- و. 12 می 1899، پاریس) نمایشنامهنویس و منتقدی که ساختار آزادانه نمایشهایش بیشتر بر شخصیت و ایجاد انگیزه بنا شده است تا بر پیرنگ منسجم و نیز اعتراضی قابل ملاحظه به «نمایشهای خوش ساخته»، (آنگونه که اوژن اسکریب مینامید) که در روزگار وی صحنه نمایش را به تصرف درآورده بودند. اگرچه بک نظریه ادبی را دوست نداشت و پیروی از مکتبی خاص را رد میکرد، امّا بهعنوان طلایهدار نهضت طبیعتگرایی در یادها مانده است. «لاشخورها» (Les Carbeaux, 1882)، شاهکار بک، تلاشی سخت برای تصاحب ارث را توصیف میکند. منیّت نویسنده، یکنواختی لحن، عدم تنوع شخصیتپردازی و گفتوگوهای واقعگرا باعث شد به استثنای منتقدین طبیعتگرا، دیگران بهصورت متعصبانه از آن استقبال کنند. این نمایش فقط سه بار به اجرا درآمد. «زن پاریسی» (La Parisienne, 1885) روایتگر داستان زنی متأهل است که دو عاشق دارد. محتوای این داستان انزجار عمومی را در پی داشت. اهمیت این اثر نیز مانند لاشخورها تا یک دهه بعد از اجرا و نمایش آن، برای کسی شناخته نبود.
