سیمون دو، نام کامل او سیمون لوسی- ارنستین- ماری- برتران دو بوووئار (ت. 9 ژانویه 1908، پاریس، فرانسه- و. 14 آوریل 1986، پاریس) نویسنده و فمینیست فرانسوی که در اصل بهعلت رسالهاش به نام «جنس دوم» (Le Deuxième Sexe, 1949) در 2 جلد و درخواست و دفاعی عالمانه و پرشور بهسبب لغو آنچه که او افسانه «جنس ضعیف دائمی» مینامید، مشهور شد. این اثر در دهه 1960 به اثری کلاسیک در ادبیات فمینیستی تبدیل شد. سیمون به مدارس خصوصی رفت و سپس وارد دانشگاه سوربن شد. در آنجا در 1922 ژان پل سارتر را ملاقات کرد و این آغاز همکاری طولانیمدتی با وی بود. قبل از اینکه به نوشتن گرایش پیدا کند، برای گذران زندگیاش در چند مدرسه (43-1931) تدریس کرد. در 1945 به همراه سارتر ماهنامه مروری Les Temps modernes را تأسیس و سردبیری آن را آغاز کرد. رمانهای وی موضوعات مهم اگزیستانسیالیستی را شرح و بسط میداد و برداشتش از مسئولیت و تعهد نویسنده به عصر خویش را اثبات میکرد. کتاب «مهمان» (L'Invitée, 1943) به موضوع خراب شدن نامحسوس رابطه یک زوج بهعلت اقامت طولانیمدت دختر جوانی در خانه آنها میپردازد. از آثار داستانی دیگر وی شاید معروفترین آن «ماندارنها» (Les Mandarins, 1954) است که بهواسطه آن جایزه گونکور را برد. او همچنین چهار کتاب با موضوع فلسفه از جمله «اخلاقیات ابهام» (Pour une morale de l'ambiguité, 1947)؛ سفرنامههایی از سفر به چین و ایالات متحده با نامهای «پیادهروی طولانی: مقالهای در مورد چین» (La longue Marche: Essai sur la chine, 1957) و «امریکا روزبهروز» (L'Amérique oue joun de jour, 1948)؛ و نیز تعدادی مقاله نوشت. چندین اثر وی به زندگینامه خودنگاشت او اختصاص دارد. این آثار شامل «خاطرات یک دختر منظم جوان» (Mémoires d'une jeune fille rangée, 1958)، «دوران جوانی» (La Force de l'âge, 1960)، «نیروی اشیا» (La Force des choses, 1963)، و «با رعایت همۀ جوانب» (Tout compte fait, 1972) هستند. این دسته آثار وی، صرفنظر از جنبه شخصی آن، تصویری روشن و گویا از زندگی روشنفکران فرانسه از دهه 1930تا1970 را ارائه میکند. دو بوووئار به مسئله پیر شدن، که در کتاب «مرگی بسیار آرام» (Une Mort très douce, 1964) به مرگ مادرش در یک بیمارستان میپردازد، و در «پیری» (La Vieillesse, 1970) به بازتاب ناخوشایند و تلخ بیتفاوتی جامعه نسبت به سالخوردگان اعتراض میکند. او در 1981 «مراسم وداع» (La Crémonie des adieux)، روایتی غمانگیز از سالهای آخر زندگی سارتر، را به رشته تحریر درآورد.
