[یونانی آن báthos به معنی عمق] تلاش ناموفق و در نتیجه مضحکِ توصیف ایجاد حس همدردی در مخاطب اثر هنری؛ یعنی برانگیختن ترحم، دلسوزی یا اندوه. اولینبار الگزاندر پوپ از این واژه در رسالة خود با عنوان «پِری باتوز؛ یا، هنر غرق شدن در شعر» (Peri Bathous; or The Art of Sinking in Poetry, 1728) استفاده کرد. اُفت ممکن است از تلقی بزرگمنشانه و نامناسبی درباره موضوعی معمولی، کاربرد زبان فخیم و استفاده از صور خیال برای توصیف موضوعات پیشپاافتاده، یا از حالت رقتانگیزی که بهشدت در این خصوص اغراق شده ناشی شود. به اُفت میتوان بهعنوان بیان قهقرایی غیرعمدی یا ضداوج سهوی نیز نگاه کرد.
