(ت. 2 آگوست 1867، لی، کنت، انگلستان- و. 23 فوریه 1900، لوئیشم، لندن) یکی از باقریحهترین شاعران انگلیسی در حلقة شاعران دهة 1890 که با عنوان منحطان شناخته میشوند. وی در 1886 در دانشکدة کوئینز آکسفورد ثبتنام کرد، ولی چون در 1888 مجبور شد در تعمیرگاه کشتی پدرش در ناحیة لایمهاوس لندن کار کند، ترک تحصیل کرد. داوسن یکی از اعضای فعّال کلوپ شاعران، گروهی از «منحطان» بود که اعضای آن ویلیام باتلر ییتس، آرتور سیمونز، و اوبری بردسلی بودند. در 1891 وی با پیشخدمت جوانی به نام آدلاید فولتینوویچ دیدار کرد و عاشق وی شد و آدلاید منبع الهام بیشتر اشعار وی شد. در همان سال بهترین شعرش را با عنوان «Non Sum Qualis Earm Bonae sub Regno Cynarae» منتشر کرد که بهسبب ترجیعبندِ «سینارا، من نسبت به تو وفادارم به شیوه خودم» در آن شعر به این نام معروف شده است. وقتی داوسن با آدلاید آشنا شد، او دوازده ساله بود و بههمینعلت پیشنهاد ازدواج را نپذیرفت، اما به شیوة خودش تا شش سال بعد، به او وفادار ماند. در 1894 پدر داوسن فوت و مادرش اقدام به خودکشی کرد و او نشانههایی از بیماری سل در خود یافت. در 1897 آدلاید با مرد دیگری ازدواج کرد، پس از آن داوسن بیشتر در فرانسه زندگی میکرد و از راه ترجمههای کمدستمزد زندگیاش را میگذراند. فلاکت، تهیدستی، اعتیاد به افسنطین و بیماری او را از پا انداخته بود که دوستی بهنام آر. اچ. شرارد او را یافت و به لندن بازگرداند و وی در خانة شرارد فوت کرد. گرچه داوسن دو رمان با همکاری آرتور مور با عناوین «کمدی ماسکها» (A Comedy of Masks, 1893) و «آدریان روم» (Adrian Rome, 1899) و کتابی حاوی تعدادی داستان کوتاه با عنوان «بر سر دو راهیها» (Dilemmas, 1895) نوشت، شهرت وی بیشتر بهسبب «اشعار» (Verses, 1896) و «آذین» (Decorations, 1899) ناشی میشود. ویژگی عاشقانههای او توجه دقیق وی به ملودی و آهنگ و دربرداشتن آرایههای ادبی است. ییتس اذعان کرده که پیشرفت فنون ادبیاش از آثار داوسن تأثیر گرفته است که تأثیرات آن در نخستین اثر روپرت بروک نیز دیده میشود.
