(ت. 1475- و. سپتامبر 1522، لندن، انگلستان) شاعر اسکاتلندی و نخستین مترجم انگلیسی «انهئید» (Aeneid) ویرژیل. چهار اثر بازمانده که به داگلاس نسبت داده شده، جدیت اخلاقی و تسلط وی را بر وزنهای دشوار نشان میدهد. علاوهبر انهئید، این مجموعه شامل شعر بلندی بهنام «وجدان» (Conscience) و دو تمثیل اخلاقی بهنامهای «فریب غرور» (ThePalice of Honour, 1501) و «شاه هارت» (King Hart) است. فریب غرور تمثیل رؤیاگونهای است در موضوع «کجا غرور واقعی، انسان را فریب میدهد؟». شاه هارت (که با احتمال به داگلاس نسبت داده شده است) بهطور زنده و با صلابت، پیشروی روح انسانی را از بندگی لذت در دورة جوانی تا یورش ناگزیر وجدان، پیری و مرگ توصیف میکند. آخرین اثر ادبی داگلاس، نخستین ترجمه از متن اصلی انهئید به زبان انگلیسی است. داگلاس هرچند ویرژیل را روزآمد کرد و سبک کلاسیک و لحن جدّی آن را فرو گذاشت، ترجمة او بهلحاظ زبانی، مستحکم و نسبت به تفاوتهای زبانی هوشیار است. هر یک از آثار وی، مقدمة مهمی را دربردارند. پس از جنگ فلادن (1513)، که در آن جیمز پنجم، پادشاه اسکاتلند، کشته شد، داگلاس جریان ادبی را رها کرد و به فعالیتهای سیاسی روی آورد. ازدواج مارگرت تیودر، بیوة شاه و خواهر هنری هشتم، با برادرزادة داگلاس، خانوادة وی را در ردیف جناح طرفداران انگلیس در اسکاتلند قرار داد. در 1521 دشمنان سیاسی وی را مجبور کردند تا به انگلستان بگریزد. او تا زمان مرگش، که بهعلت ابتلا به طاعون اتفاق افتاد، در لندن تبعید بود.
