ملقب به اچ. دی. (ت. 10 سپتامبر 1886، بتلیهم، ایالت پنسیلوانیا،امریکا- و. 27 سپتامبر 1961، زوریخ، سوئیس) شاعر نوگرای امریکایی، که در آغاز بهعنوان شاعری ایماژیست معروف شد که شعرهایش کلاسیسیسم و مضامین کلاسیک را باز میتاباندند. او همچنین مترجم، رماننویس، نمایشنامهنویس و آنگونه که خودش گفته «عارف کافر» بود. دولیتل در 1911 به اروپا رفت و جز برای چند گردش کوتاه، بقیة عمرش همانجا اقامت کرد. ویلیام کارلوس ویلیامز آشنای قدیمی او بود و زمانیکه در برین مور در 1905-1906 بود، با ازرا پاوند دیداری داشت و مدت کوتاهی نیز نامزد او بود. دولیتل از 1913 تا 1938 همسر ریچارد آلدینگتون بود. از دوستان او دی. ایچ. لارنس، ماریان مور، تی. اس. الیوت، ایمی لوئل، سیتولز و برایرِ شاعر و رماننویس (انی وینفرد الرمن)- که با او مدتی طولانی همکاری داشت- را میتوان نام برد. اولین کتاب شعر دولیتل «باغ دریا» (Sea Garden ,1916) نام داشت که به دنبال آن «ایزد نکاح» (Hymen, 1921)، «هلیودورا و اشعار دیگر» (Heliodora andOther Poems, 1924)، «گلهای سرخ برای برنز» (Red Roses for Bronze, 1929) و «سهگانه» (Trilogy, 1944-46) را منتشر کرد. او یکی از اولین شاعران ایماژیست بود که واضح و بیطرفانه مینوشت و اشعارش پراحساس بود. اثر بعدی او تا حدی آزادتر و پرشورتر بود، گرچه بهعنوان اثری عالمانه و نمادین باقی ماند. «مجموعة اشعار اچ. دی.» (Collected Poems of H. D., 1925,1940)، «گزیدة اشعار اچ. دی.» (Selected Poems of H. D., 1957 ) و «مجموعة اشعار از 1944-1912» (Collected Poems 1912-1944, 1983) موقعیت او را بهعنوان شاعر مهم قرن بیستم محکم کرد. او برای ترجمههایش («همسرایان ازایفیژنی در اولیس و هیپولیتوس از اوریپید») [1919] و «ایون اوریپید» [1937])، و نیز برای آثار منثورش مانند «قصة تودرتو» (Palimpsest, 1926)، «هدیلوس» (Hedylus, 1928) و «هدیه» (The Gift, 1982) تحسین بیشتری دید. چند کتاب دیگر او در قالب زندگینامه خودنگاشت بودند که «تکریم فروید» (Tribute to Freud, 1956)، «به من بگو زندگی کنم» (Bid Me to Live, 1960) و «پایان رنج» (End to Torment, 1979) از آن جملهاند.
