(ت. 5 اکتبر 1924، سانتیگو، شیلی) رماننویس و نویسندة داستانِ کوتاه اهل شیلی که در بسط رمان جدید امریکای لاتین نقش حائز اهمیتی داشته است. دونوسو در سانتیگو و دانشگاه پرینستون ایالات متحده تحصیل کرد و در 1951 مدرک کارشناسی علوم انسانی گرفت. وی طی دهة 1950 به تدریس پرداخت و مقارن پایان این دهه، شروع بهکار روزنامهنگاری کرد. شروع اقامت او در اسپانیا، پس از تدریس در دانشگاه آیووا (1956-1967) بود. او دو مجموعه داستان کوتاه منتشر کرد که «تعطیلات تابستانی و داستانهای دیگر» (Veraneo y otros cuentos, 1955) و «چارلزتن و داستانهای دیگر» (El charleston, 1960) نام دارند. نخستین رمان دونوسو، «مراسم تاجگذاری» (Coronación, 1957)، شهرت وی را تثبیت کرد. این اثر انحطاط اخلاقی خانوادهای از نجبا را نشان میدهد و حکایت از زوال پنهان ارزشهایی دارد که بر بخشهایی از جامعه تأثیر میگذارند. دومین و سومین رمان دونوسو، «این یکشنبه» (Este domingo, 1966) و «جهنم انتهایی ندارد» (El lugar sin limites, 1966)، شخصیتهایی را توصیف میکنند که در فضای افسردگی و اضطراب، بهسختی قادر به ادامة حیات هستند. شاهکار دونوسو با عنوان «بوف بیشرم» (El obsceno pajaro de la noche, 1970)، جهان توهمزا و مسخرهای را نشان میدهد که ترسها، شکستها، رویاها و وسواسهای شخصیتهایش، آن را تسخیر کرده است. آثار بعدی او شامل مجموعه رمان کوتاهی با نام «سه رمان کوتاه بورژوازی»؛ «خانوادههای مقدس: سه رمان کوتاه» (Tres novelitas burguesas, 1973) و رمانهای «خانهای در دهکده» (Casa de campo, 1978)، «ناامیدی» (حکومت نظامی) (La deseperanza, 1986)، «باغ کنارِ در» (El jardín de al lado, 1981) و «تارتوتا و زندگی بانی» (Tartuta; Naturaleza muerta con cachimba, 1990) میشود. دونوسو در 1982 برای ادامة زندگی به شیلی بازگشت.
