(ت. 12 اکتبر 1859، پاریس، فرانسه- و. 31 مارس 1945، پاریس) نمایشنامهنویس فرانسوی که نمایشنامههایش به عشق، زنا، مسائل اجتماعی و آداب و رسوم زمانش میپردازد. حرفة نمایشی دونه با تکگوییهایی که برای برنامة ادبی جغد سیاه نوشته، آغاز شد. او با اثری به نام «عاشقها» (Amants, 1895) در تئاتر مشهور شد. این اثر یکی از بهترین نمایشنامههای او و اولین اثر از مجموعهای به نام «تئاتر عشق» (Théâtre ď Amour) است که «زن افسرده» (La Douloureuse, 1897) و «بردة آزادهشده» (L’Affranchie, 1898)، که هر دونمایشنامههایی هستند دربارة زنانی که دروغعشقشان را تباه کرده است، را نیز دربر میگیرد. دومین مجموعه از نمایشنامهها شامل «بازگشت از اورشلیم» (Le Retour de Jérusalem, 1903) و «دختر پیشاهنگ» (Les Éclaireuses, 1913) میشود که به مسائل روز اجتماعی میپردازد؛ و مجموعة دیگر شامل «شکار آدم» (La Chasse à ľhomme, 1919) و «نوبت» (La Reprise, 1924) است که از کمدیهای رفتاری است و آداب و رسوم فرانسه پس از جنگ جهانی اول را به تصویر میکشند. از دیگر آثار دونه، چندین اثر خودزندگینامهای شامل «یادداشتهای روزانه من 30-1919» (Mon Journal,1919-30, 1953) است.
