نام کامل او ماتسوئو باشو، نام مستعارِ ماتسوئو مونهفوسا (ت. 1644، اوئنو، استان ایگا، ژاپن- و. 28 نوامبر 1694، اوزاکا) مهمترین شاعر هایکوی ژاپنی. باشو از ابتدا به هایکو علاقهمند بود، اما علائق ادبی خویش را کنار گذاشت و به خدمت ارباب و زمیندار بزرگ محلی درآمد. بعد از مرگ ارباب در 1666، باشو مقام و رتبه سامورایی را رها و خود را وقف شعر کرد. او به مرکز شهر ادو (توکیوی کنونی) نقل مکان کرد و بهتدریج بهعنوان شاعر و منتقد، شهرت کسب کرد. در 1679 اولین شعر خودش را به «سبک جدید» نوشت، که در آن سعی کرد خود را از قیدوبند عروض حاکم بر اشعار قدیم رهایی دهد و به درونمایۀ اشعار هایکو، که سرشار از حرفهای خودمانی هستند، بهای بیشتر بدهد. به دنبال آشنایی با فلسفة ذن، و با نشان دادن امیدهای نهفته در چیزهای کوچک و وابستگی متقابل همۀ اشیاء به یکدیگر تلاش کرد مفهوم جهان را در الگوی سادۀ شعرش خلاصه کند. باشو در 1684 اولین دور سفرهای خود را به انجام رساند که بهطور عمده در کتاب خود آن را تصویر میکند. «جادة باریک استانهای شمالی» (Oku no hosomichi, 1694)، توصیف سفرش به شمال ژاپن یکی از جذابترین آثار ادبی ژاپن است. باشو همچنین در سفرهایش، شاعران محلی را ملاقات میکرد و با آنان در تألیف اشعار بههمپیوسته (renga) رقابت میکرد؛ او در هنر سرودن این نوع اشعار بینظیر بود بهطوریکه تعدادی از منتقدین معتقدند که اشعار بههمپیوسته وی از جمله لطیفترین آثارش بودند. باشو، که رویهاش در زندگی با فضای ملایم و اصیل شعرش هماهنگی کامل داشت، کُنج عزلت زاهدانه و سادۀ زندگیاش را حفظ کرد. گهگاه بهطور کامل از جامعه کناره میگرفت و به خلوتگاه خود-فوکاگوا-میرفت؛ فوکاگوا محل باشوآن او («کلبۀ درخت موز») بود، کلبهای ساده که تخلصاش را از آن گرفته بود.
