ادوئاردو (ت. 25 اکتبر 1884، بالپارائیو، شیلی- و. 13 سپتامبر 1963، سانتیاگو) نویسندهای که با رمانهای روانشناسانهاش معروف شده است. باریوس سیر زندگی ادبی خود را تحت تأثیر امیل زولا با مجموعه داستانی ناتورالیستی به نام «به سبک ناتورالیستی» (Del natural, 1907) آغاز کرد. رمانهای بعدی او، که وی را پرآوازه کردهاند، عبارتانداز: «پسر مجنون» (El niño que enloqueció de amor, 1915)، که خاطرات داستان گونهای از پسری است که ذهن او درگیر عشق یکی از دوستان مادرش است؛ «آدم مفلس» (Un perdido, 1918)؛ «برادر آسنو» (El hermano asno, 1902)، که دربارة آسیب روحی و روانی راهبی است که به دختری حمله میکند تا خود را از چشم کسانی بیندازد که وی را قدیسی زنده میدانند. موفّقترین اثر باریوس «نجیبزادة بزرگ و ناخلف بزرگ» (Gran senõr y rajadiablos, 1948) است، که در آن زندگی در مزرعهای در شیلی به تصویر کشیده میشود. آثار بعدی او یک سلسله قصۀ کوتاه در ژانر زندگینامه خودنگاشت با عنوان «اوراقی از یک شیطان فقیر» (Páginas de un pobre diablo, 1923) و رمانهای «تاماروگال» (Tamarugal, 1944) و «مردم درون انسان» (Los hombres del hombre, 1950) هستند.
