ازنظر توپوگرافی در سطح جزیره هیچ‌گونه عارضه طبیعی قابل توجهی وجود ندارد، تنها در بخش‌های میانی و شمالی پشته‌هایی از ماسه‌های ریزدانه مخلوط با بقایای صدف‌ها با حداکثر ارتفاع 8 تا 10 متر وجود دارد.

     سواحل این جزیره حاصل ناهمواری‌های سطح دریا و رسوب‌گذاری رودخانه مُند است. کل سطح جزیره پوشیده از بوته‌ها و علف‌هایی از نوع گونه‌های گیاهی مانند شمشاد، بهمن، سلم، پلنگو، گرخ، گل مرمز و بوته‌هایی به ارتفاع حدود نیم‌متر است. در آب‌های سواحل جزیره جلبک‌های سبز و سیاه می‌رویند (همان: 206).

     آب‌وهوای جزیره ام‌الکرم و این ناحیه در تابستان گرم و مرطوب و در زمستان معتدل است. گرم‌ترین ماه‌های سال خرداد، تیر، مرداد و شهریور با متوسط میانگین ˚5/33 هستند. حداکثر مطلق دمای سالانه ˚5/51 و حداقل مطلق دمای سالانه ˚7/0 سانتی‌گراد است. میانگین فشار هوای سالانه برابر با 6/1008 هکتوپاسکال بوده است. باد غالب در این ناحیه در جهت شمال غربی و زمان آن فصل پاییز و زمستان بوده که با شدت بیشتری می‌وزد؛ سرعت متوسط آن از 4 تا 10 گره اما در طول سال نیز با نوسان در وزش است (همان: 207).

     میانگین رطوبت نسبی 62% و متوسط بارش سالیانه معادل 220 میلی‌متر است. میزان عمق آب در اطراف جزیره ام‌الکرم، به‌علت فاصله کوتاهی که جزیره با ساحل اصلی دارد، کم است و حداکثر آن به 3 متر می‌رسد. شمال و شمال‌شرقی آب‌های اطراف جزیره تا عمق 1-2 متر و سواحل جنوبی به 4-3 متر نیز می‌رسد. جزیره ام‌الکرم با پوشش گیاهی بوته‌ای و به‌علت قرار داشتن در منطقه حفاظت‌شدة محیط زیست خاک ماسه‌ای مناسبی برای پناه گرفتن لاک‌پشت‌های دریایی و یا پرستوهای دریایی جهت تخم‌گذاری دارد. لاک‌پشت‌های این محدوده بیشتر از نوع عقابی و پرندگان نیز پشت‌دودی، کاکلی کوچک و سلیم خرچنگ‌خوار هستند. جوندگانی مانند موش و خزندگانی مانند مار و عقرب در جزیره وجود دارند. حوالی این جزیره جزء محدوده صیدگاهی است و صیادان با تورهای معمولی و گرگور به صید می‌پردازند (همان: 210).

کتاب‌شناسی

سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح. 1381، جغرافیای جزایر ایرانی خلیج فارس (خارک، خارکو، شیف، ام‌الکرم، جبرین، نخیلو، فارسی). تهران: سازمان جغرافیایی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح.