عبارتی که تی. اس. الیوت در مقالة «شاعران ماوراءالطبیعی» (The Metaphysical Poets, 1921) برای شرح تغییری بهکار برد که در شعر انگلیسی پس از دوران اوج شاعران ماوراءالطبیعی رخ داد. براساس نظر الیوت، گسست قریحه نتیجة تحول طبیعی شعر پس از شاعران ماوراءالطبیعی بود که احساس میکردند «اندیشهشان به اندازة رایحة گل سرخ، بیواسطه است». این پدیده، یعنی «درک حسی مستقیم اندیشه» یا آمیزش اندیشه و احساس، که الیوت آن را نظام قریحه مینامد، ازسوی شاعران متأخر به فراموشی سپرده شد. الیوت گسست قریحه را در زبانهای فخیم و عواطف خام شاعران متأخر نشان داد.
