احمدی در 8 فرسنگی شهرستان رودان/ هرمزگان قرار گرفته و هوای تابستان آن گرموخشک و در زمستان معتدل است. آب آن از رودخانههای فصلی و چاههای عمیق و نیمهعمیق تأمین میشود. سدیدالسلطنه کبابی در کتاب بندر عباس و خلیج فارس، آنجا که به یکی از راههای مواصلاتی بندر عباس قدیم اشاره دارد، مینویسد: «از آنجا به «پور احمدی» روند و 2 فرسنگ راه صاف، از رودخانه شور مسافر گذرد و آنجا قریهای است معتبر، باغستان و نخلستان دارد. نزد سکنه معروف است که «احمدی» را احمدبن مروان نامی از بنیامیه بنا کرده و پوراحمدی منسوب به پسر اوست» (سدیدالسلطنه، 1363: 233).
احمدی، حاجیآباد، طارم/ تارم و فرگ در زمان کریمخان زند بهوسیلة نصیرخان لاری تصاحب و ضمیمه بلوک سبعه شد. بخشی از ساکنان احمدی را طوایف عربتبار فارس تشکیل میدهند (حسینی فسائی، همان: 1349-1348). در 1263ق شیخ سیفبن نبهان ازسوی امام مسقط/ عمان که بندر عباس را در اجاره داشتند، به خاک احمدی تجاوز کرد و آن را از حکام لار خرید. به روایت سدیدالسلطنه کبابی قراء احمدی سابقاً عبارت بودهاند از: سیاهکوه، کوه شاه، سراح، سرگز، بن گود، پاقلعه، حسینآباد، علیآباد، سورو، جفدر (سدیدالسلطنه، همان: 580-579).
ازلحاظ کشاورزی، جلگه احمدی بسیار حاصلخیز و محصولات عمده آن عبارت است از: خرما، لیموترش، گندم، جو، ذرت و تنباکو (همان). با توسعه راهها، کشت مرکبات در احمدی رونق بسیار یافته و سرمایهدارانی از سایر نقاط ایران ازجمله یزد و اصفهان بهتدریج مالک زمینهای کشاورزی شدهاند و این منطقه با 64 کیلومتر مربع زمینهای کشاورزی، بین سایر مناطقِ بلوک سبعه بالاترین جایگاه را دارد (عباسپور دراگاهی، 1385: 105).
کوه کافری با 1.969 متر ارتفاع، بلندترین نقطة منطقة احمدی است. احمدی درحالحاضر یکی از بخشهای تابع شهرستان حاجیآباد هرمزگان است و جمعیت آن براساس سرشماری 1385ش. بهشرح زیر است:
1. بخش احمدی: 11.230 نفر شامل 5.523 مرد، 5.707 زن در 2.578 خانوار؛
2. دهستان احمدی: 5.442 نفر شامل 2.626 مرد، 2.816 زن در 1.219 خانوار؛
3. کوه شاهاحمدی: 5.788 نفر شامل 2.897 مرد، 2.891 زن در 1.360 خانوار؛
4. غیرساکن: 922 نفر شامل 498 مرد، 424 زن در 220 خانوار (خلاصه آمارهای پایهای استان هرمزگان، 1385).
بهلحاظ باستانشناسی، قلعه احمدی از آثار تاریخی منطقه احمدی است که مرکز حکومت و سکونت کلانتر بوده است. بلوک احمدی و سایر بلوک سبعه تا 1309ش. در محدودة اداری حکومت بنادر و جزایر خلیج فارس به مرکزیت شیراز بوده است (عباسپور دراگاهی، همان: 105).
کتابشناسی
حسینی فسائی، حسنبن حسن. 1367، فارسنامه ناصری. تصحیح و تحشیه از منصور رستگار فسایی. تهران: امیرکبیر.
خلاصه آمارهای پایهای استان هرمزگان. معاونت برنامهریزی استان هرمزگان، 1385.
سدیدالسلطنه. 1363، بندر عباس و خلیج فارس. تصحیح و مقدمه و فهارس از احمد اقتداری. تهران: دنیای کتاب.
عباسپور دراگاهی، حسن. 1385، شهر سبز. اصفهان: افسر.