(ت. 11 دسامبر 1906، داکار، افریقای غربی فرانسه [درحالحاضر سنگال]- و. 25 نوامبر 1989، داکار) سنگالی شاعر و ثبت و ضبطکنندة قصههای عامیانه و افسانههای سنتی مردم ولوف. دیوپ تحصیلاتش را در دو شهر داکار و سن- لوئیِ سنگال گذراند و سپس در رشتة دامپزشکی تا 1933 در دانشگاه تولوزِ فرانسه درس خواند. به دنبال آن بهعنوان جراح دامپزشک دولتی سفرهایی به سودان و بورکینا فاسو و موریتانی و ساحل عاج کرد. از 1961 تا 1965 سفیر سنگالِ تازهاستقلالیافته در تونس بود. او برای سرودن اشعار تغزلیاش مشهور است که تعداد کمی دارند ولی به زیبایی سروده شدهاند. با هموطنش لئوپُلد سدار سانگور در دهة 1930 در جنبش سیاهان، که خواهان بازگشت به ارزشهای فرهنگی افریقایی بود، نقش فعالی داشتند. در «دامها و کورسوها» (Leurres et lueurs)، که گزیدهای از اشعار او سرودهشده بین سالهای 1925 و 1960 است، به بررسی و تحقیق در مورد راز و رمز زندگی افریقایی میپردازد. دیوپ در 1964 بهخاطر «قصههای آمادو کومبا» (Les Contes d’Amadou Koumba, 1947) و «قصههای تازةآمادو کومبا»(Les Nouveaux Contes d’Amadou Koumba, 1958 )، که هر دو در دهة 1960 تجدید چاپ شدند، و «قصهها و تفسیرها» (Contes et lavanes, 1963) برندة جوایزی ادبی شد. این کتابها شامل قصههایی بودند که اولینبار بهوسیله قصهگوی خانوادهاش (قصهگویی که وظیفهاش حفظ و سنن شفاهی قبیله است) برای او گفته شده بود. مهارت دیوپ در ارائة ظرایف گویش و ایما و اشاره به شهرت کتابهایش افزود که برگزیدهای از آنها در 1967 در قالب متون درسی دوباره چاپ شد. «قصههای آوا» (Les Contes d’Awa) را در 1978 منتشر کرد. خودزندگینامة وی به نام «قلم ترمیمشده» (La Plume rabouteé) نیز در 1978 منتشر شد.
