نمایشی خندهدار در چهار پرده اثر پیئر- اوگوستن بومارشه، که در 1775 اجرا شد و در همین سال، با عنوان «آرایشگر شهر سویل؛ یا، احتیاط بیفایده» (Le Barbier de Séville;ou,la precaution inutile) چاپ و منتشر شد. این اثر پایه و اساس اپرای «آرایشگر سویل» اثر جوئاکینو روزینی در 1816 شد. این نمایش بهعلت پیرنگ صریح و بذلهگویی شاد متن آن، به محبوبیت بالایی دست یافت. رُزین (در اجرای اُپرای نمایش نام رزینا را دارد) تحت سرپرستی دکتر بارتلو قرار داشت. دکتر بارتلو رُزین را در اتاقش زندانی کرده بود؛ زیرا علیرغم نفرت رزین، دکتر بارتلو در نظر داشت با او ازدواج کند. کنت آلماویوای جوان رُزین را از گذشته دوست داشت و در اقداماتش برای بهدست آوردن او از تغییر چهرههای گوناگونی از جمله با نام آلونزو، بهعنوان معلم جایگزین برای موسیقی، استفاده میکند. فیگارو، آرایشگر موذی بارتلو، بخشی از پیرنگ نمایش علیه اوست. اگرچه رُزین عاشق آلونزو است، اما ازسوی بارتلو متقاعد میشود که آلونزو قصد دارد وی را بدزدد و به کنت رذل و پستی بفروشد. رُزین ناامید و مأیوس، تصمیم میگیرد همان شب با بارتلو ازدواج کند. همۀ مهارت و ابتکار فیگارو در جایگزین کردن کنت آلماویوا بهجای بارتلو در مراسم عروسی به کار گرفته میشود.
