نام کامل او ژواون دِ دئوش نوگئیرا راموش (ت. 8 مارس 1830، ساون بارتولومئو د مسین، آلگاروه، پرتغال- و. 11 ژانویه 1896، لیسبون) شاعر غنایی که زبان ساده، صریح و معنیداری را مرسوم کرد که روح تازهای به شعر رمانتیک پرتغال بخشید. وی تأثیر بسزایی در ادبیات پرتغال اوایل قرن بیستم داشت. دئوش چهرة متنفّذی در میان شاعران جوان بود که مصمم به فاصله گرفتن از فرمالیسم ادبی دورة خود بودند. اگرچه از نخستین مجموعه اشعارش با عنوان «گلهای وحشی» (Flores do Campo, 1868) استقبال زیادی شد، اما وی پیوسته مشکلات مالی داشت. دوستانش موفق شدند مردم را ترغیب کنند که وی را در 1869 برای نمایندگی مجلس انتخاب کنند، اما او این منصب را بهواسطه موضوعی اصولی ترک کرد که موجب محبوبیت وی شد، اما رفاه چندانی برایش به همراه نداشت. دئوش پس از ازدواج، برای گذران زندگی مجبور شد شعر به سفارش تجار بسراید و به انجام کارهای پست بپردازد. در همین دوران، خود را وقف ابداع روش جدیدی برای تدریس خواندن کرد. دومین مجموعة شعرش «برگهای رها» (Fôlhas sôltas) و کتاب «مادرانه» (Cartilha maternal) اش هر دو در 1876 منتشر شدند. در 1888 روش خواندناش به رسمیت شناخته شد و وی برای عرضة آن منصوب شد. مجموعه آثار دئوش با عنوان «دشتهای گل» (Campo de Flores) در 1893 منتشر شد و در 1895 نام او بهعنوان بزرگترین شاعر پرتغالی در نسل خود اعلام شد.
