(ت. 1546، شارتر، فرانسه- و. 5 اکتبر 1606، کنیسه بونپورت) شاعر درباری فرانسه که شعر آزاد و روان او راه را برای سلیقة جدید قرن هفدهم در فرانسه هموار کرد و غزلهای او الگویی برای شاعران اواخر دورة الیزابت شد. دِپورت سبک شعریاش را بر پایة سبک شاعران ایتالیایی بهویژه پترارک، لودوویکو آریوستو، و پیئترو بمبو قرار داد. حدود 1567 جانشین پیئر دِ رونسار شاعر سوگلی آنری، دوکِ آنژو، شد و زمانیکه آنری بهعنوان شاه لهستان در 1573 منصوب شد، وی را به کراکوف همراهی کرد. د پورت با انتشار «نخستین آثار» (Premières Oeuvres) در 1573، به رقیب رونسار بدل شد. با مرگ شارل نهم در 1574، به همراه آنری به فرانسه بازگشت. برای شاه آنری سوم و دیگران، غزلها و مرثیههای دوازده هجایی دلپذیری نوشت تا به معشوقههاشان پیشکش کنند. در 1583 صاحب عایدات کنیسههای تیرون و یوسافات شد. «آخرین عشقها» (Dernières amours, 1583)، که با عنوان کلیونیس (Clèonice) نیز شناخته شده است، نشانة وداع او با شعر غیرمذهبی است. ترجمههای او از مزامیر داوود (1591، 1598، 1603) ازسوی فرانسوا دِ مالِرب مورد حمله قرار گرفتند، اما ماتورَن رِنیة شاعر، پسر خواهر دِپورت، قدرتمندانه از آنها دفاع کرد. سبک روشن و موزون دِپورت ازسوی بسیاری از شاعران انگلیسی بهسرعت مورد پذیرش قرار گرفت.
