(ت.حدود 1500، آرنی لِداک، فرانسه؟- و.حدود 1544، لیون) داستانپرداز و انسانگرای فرانسوی که در بیپروایی اندیشه، انگشتنما شد. د پریه در تهیة نسخة زبان فرانسوی از عهد عتیق با پیئر- روبر اولیوِتان و ژاک لوفِور دِتاپل و در تهیة «تفسیر زبان لاتین» (Commentarii linguae Latinae) با اتیئن دوله همکاری کرد. مارگرتِ آنگولمی، ملکة ناوار، در 1536 او را ملازم اقامتگاه خود قرار داد. وی در سمت منشیِ ملکه خدمت کرد و قصههای «هفتروزه» (Heptaméron) او را کتابت کرد. برخی معتقدند که در حقیقت وی خود آنها را نوشته است. «کومبالوم موندی» (Cymbalum Mundi, 1538) نقد درخشان و شدید او علیه مسیحیت است. فرم تمثیلیِ چهار گفتوگوی این اثر، که به پیروی از کولیان، عالم یونانی بلاغت، نوشته شدهاند، هدف واقعی آن را پنهان نمیکند. این اثر در حدود 1538 توقیف شد و دشمنان سرسخت بسیاری برای د پریه خلق کرد. مجموعه آثار وی، که در 1544 منتشر شد، شامل اشعار وی و «رسالهای در چهار فضیلت اصلی پس از سنکا» (Traité des quatre vertus cordinales aprés Sénèque) و ترجمهای از «لوسیس» (Lysis) افلاطون است. «آینة شادی و غرور دلپذیر، یا سرگرمیهای نو و گفتوگوهای شادیآور» (Nouvelles Récréations et joyeux devis, 1558) قابل توجهترین مجموعة او است و شامل داستانها و حکایتهایی است که نمونة روایت ساده و مستقیم هستند که در زبان فرانسة قوی و ظریف و زیبای قرن شانزدهم استفاده میشده است.
