(ت. 3 جولای [14 جولای، به تقویم جدید] 1743، ایالت کازان، روسیه- و. 8 جولای [20 جولای] 1816، زوانکا، ایالت نوفگرِت، روسیه) شاعر بزرگ و خلّاق قرن هجدهم روسیه که عامل اصلی موفقیتهای او عاشقانهها و قصایدش هستند. دیرژاوین در 1762 در کسوت سربازی عادی به ارتش پیوست و در 1772 افسر و در 1777 کارمند کشوری شد. در «قصیدهای برای فالسیا» (Oda k Felitse, 1782)، که خطاب به کاترین کبیر نوشت، نظر او را جلب کرد و برای زمانی منشی خصوصی او شد و سرانجام تمایلات سیاسی لیبرالش در 1803 موجب خاتمة این کار شد. دیرژاوین شکوه و عظمت معمول قصاید کلاسیک روسی را حفظ ولی محدودیت آن را کمتر کرد و از حیث لحن و موضوع، وجوه غنایی و شخصی آن را گسترش داد. وی در انواع ادبی دیگر نیز آثاری دارد که بیانگر اخلاقگرایی تعالیجویانه و ایدآلیستی و نگاهِ بهشدت احساسی وی به زندگی هستند. عاشقانهها و قصاید او «در رثای پرنس میشچرسکی» و (Na smert knyazya Meshcherkskogo, 1779) و «خدا» (Bog, 1784) و «آبشار» (Vodopad, 1794) نام دارند.
