نامهای که اسکار وایلد از زندان نوشته است. این نامه در 1905، پس از مرگ نویسنده، ویرایش شد و با عنوان De Profundis به چاپ رسید. عنوان آن، که دو واژة نخست مزمور 130، بخشی از مراسم تدفین در آیین کاتالویک است، را رابرت راس، دوست و قیّم ادبی وایلد، تدارک دید. وایلد از 1895 تا 1897 به جرم اعمال همجنسگرایانه در زندان رِدینگ حبس بود و از همانجا نامة پرشور به معشوقش لرد اَلفرد داگلاس نوشت. وایلد در بخش نخست نامه، ارتباطش با داگلاس را همراه با جزئیات وحشتناک گزارش میدهد. او از خودخواهی و گزافهگویی معشوقش شکایت میکند، او را متهم میکند به اینکه عامل تباهیاش است و از رفتار بد خود با خونسردی میگذرد. همچنان که وایلد به مسئولیت خود در قبال سرنوشتش اذعان میکند لحن نامه از تندی به تسلیم تغییر میکند و پیشنهاد دوستی مجدد و متینتر جای گله و شکایت را میگیرد.
