ماتّئو (ت. 1485، کاستلنوئوو و اسکریویا، منطقه دوکنشین میلان، ایتالیا - و. 1561، آژَن، فرانسه) نویسنده ایتالیاییکه اثر وی با عنوان «داستانها» (Novelle) در قرن شانزدهم، گرایش جدیدی را در ادبیات روایی ایجاد کرد و تأثیر وسیعی داشت. او، که راهب، سیاستمدار، سرباز و نیز نویسنده بود، در میلان و دانشگاه پاویا درس خواند. بعد از اینکه دستنوشتههای او از داستانها در حمله اسپانیا به میلان از بین رفت (1522)، به فرانسه گریخت. در 1550، اسقف آژن شد و بقیه عمر و زندگیاش را در فرانسه گذراند. داستانهای او در چهار مجلد، بین سالهای 1554 و 1573 منتشر شد. این آثار شامل 214 داستان کوتاه یا قصه است. آنها اغلب بهصورت شجاعانه و احساسی و در سبک «دکامرون» اثر بوکاتچو نوشته شدهاند و بصیرت ارزشمندی را به اوضاع اجتماعی دوران نوزایی ایتالیا عرضه میکنند.
