نهضتی در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم در انجمنهای ادبی انگلستان و آلمان که ویژگی آن، احیای گرایش به شعر عامیانه بود. در واقع، احیای ترانه، کشف مجدد و نقد جدید اوزان شعر عامیانه است. این گرایش در 1711 در انگلستان با انتشار مقالاتی از جوزف ادیسن در نشریۀ Spectator شروع شد که به دفاع از «آوازهای محبوب عموم مردم» میپرداخت و با انتشار «مجموعه اشعار قدیم انگلستان» (Reliques of Ancient English Poetry)ازسوی تامس پرسی در 1765 قوام یافت که مجموعهای از ترانههای سنتّی انگلیسی و اسکاتلندی است. متعاقب آن مجموعههای دیگری ازجمله اثر سه جلدی سر والتر اسکات با عنوان «خنیاگریهای نواحی مرزی اسکاتلند» (Minstrelsy of the Scottish Borders, 1802-03) تأثیر عمدهای داشت و برای شاعران رمانتیک انگلستان گونۀ جایگزینی از شعر را بهجای اشعار نه چندان مطلوب نوکلاسیک ارائه کرد که منبعی از الهام برای آنان بود. ترانۀ عامیانه در ادبیات آلمان دارای وضعیتی رمزآلود بود. مجموعههای غنایی و آوازهای روایی عامّه [آلمان] در «شیپور جادویی پسرک» (Des Knaben Wunderhorn, 1805-08) آمده که کلمنس برنتان و آخیم فون آرنیم آن را ویرایش کردهاند. این اثر، تأثیر آشکاری بر شعر آلمان قرن نوزدهم داشت.
