جیمز (آرتور) (ت. 2 آگوست 1924، نیویورک، امریکا - و. 1 دسامبر 1987، سن پل، فرانسه) مقالهنگار، رماننویس و نمایشنامهنویسی که بهعلت فصاحت و شور و هیجان کلامش در مورد نژادپرستی در امریکا مورد توجه قرار گرفت. بالدوین در محله هارلم شهر نیویورک در فقر و تنگدستی پرورش یافت. از 14 تا 16 سالگی در ساعات خارج از مدرسه، در جایگاه مبلّغ در کلیسای کوچک احیای دین فعالیت میکرد؛ دورهای که دربارۀ آن در اولین و بهترین اثر نیمهخودزندگینامهایاش با عنوان «آن را بر فراز کوه فریاد کن» (Go Tell it on the Mountain, 1953) و نیز در نمایشنامهای دربارة زن مبلّغی با عنوان «کنج اجابت» (The Amen Corner /اجرا در 1965) مطلب نوشت. بعد از اتمام دبیرستان، دوره مشاغل کمدرآمد، خودآموزی، و کارآموزی در کتابخانه نیویورک را آغاز کرد. او در 1948 نیویورک را به قصد پاریس ترک کرد؛ جاییکه هشت سال زندگی کرد و مجموعة مقالاتش را به نام «یادداشتهای پسری بومی» (Notes of a Native Son, 1955) و نیز دومین رمانش را به نام «اتاق جووّانی»(Giovanni’s Room, 1956)، نوشت که دربارۀ یک امریکایی در پاریس بود که میان عشق به یک مرد و عشق به یک زن گرفتار شده بود. او از 1969، بین جنوب فرانسه، نیویورک و نیوانگلند تغییر مکان میداد. در 1957، شرکتکنندهای فعال در مبارزات حقوق مدنی امریکا شد. کتاب مقالات «هیچ کس اسمم را نمیداند» (Nobody Knows My Name, 1961)، روابط سیاهپوستان و سفیدپوستان را در ایالات متحده بررسی میکند. این موضوع در رمانش به نام «کشور دیگر»(Another Country, 1962) نیز تکرار شده است که در آن موضوعات جنسی را بهخوبی موضوعات نژادی امتحان میکند. گروه مسلمان سیاه تجزیهطلب (اُمت اسلام) و دیگر جنبههای مبارزه برای حقوق مدنی موضوع کتاب «بار دیگر آتش»(The Fire Next Time, 1963) هستند. بالدوین همچنین نمایشنامة غمانگیزی با عنوان «آهنگی برای آقای چارلی» (BluesFor Mister Charlie) در 1964 نوشت که در 1964 اجرا شد. اگرچه بالدوین نوشتن را تا زمان مرگ ادامه داد، ولی هیچیک از آخرین آثار او به توفیق عمومی و انتقادی اولین آثارش دست نیافتند.
