نام کامل او محمود عبدالباقی (ت. 1526، قسطنطنیه [اکنون استانبول، ترکیه]- و. 7 آوریل 1600، قسطنطنیه) یکی از بزرگترین شاعران غزلسرای دورۀ کلاسیک در ادبیات ترکی دورة عثمانی. باکی پس از کارآموزی در سرّاجی، به تحصیل در حقوق اسلامی پرداخت؛ او همچنین شروع به سرودن شعر کرد. در 1555، قصیدهای به سلیمان اول، پادشاه عثمانی، تقدیم کرد و بدینوسیله اجازة ورود به محافل دربار را بهدست آورد. او در مرگ سلیمان اول مرثیهای سرود که شاهکار وی محسوب میشود. وی در این مرثیه، عظمت سبک را با احساس صادقانه در هم میآمیزد. بعد از آن باکی دوباره کار و حرفه دینی خود را از سر میگیرد. او چندین رساله دینی نوشت، امّا «دیوان» (Divan) وی مهمترین اثرش محسوب شده است. او بهخصوص بهسبب غزلهایش مشهور است. وی در آنها از ناپایداری جوانی، شادی و سعادت گلایه میکند و خواننده را به لذت بردن از عشق و شراب، در هنگامیکه امکان انجام آن هست، ترغیب مینماید. مهارت باکی در انتخاب قالب مناسب شعری، انتخاب دقیق کلمات و استفاده ماهرانه تأثیر آواهای طبیعی آشکار است.
