(ت. 4 آوریل 1866، پراویدنس، رُود آیلند، ایالات متحدة امریکا- و. 6 ژانویه 1935، نیویورک) مُربّی برخی از نمایشنامهنویسان برجسته امریکایی که یوجین اونیل، فلیپ بری، سیدنی هاوئرد، اِس. ان. برمن از آن جمله هستند. جان میسن براونِ منتقد و جان دوس پسوسِ رماننویس و تامس ولف نیز زیر نظر بیکر تحصیل کردند و در رمان زندگینامهای ولف با عنوان «از زمان و رودخانه»، بیکر در نقش پروفسور هچر ظاهر شده است. بیکر در 1887 از دانشگاه هاروارد فارغالتحصیل شد و برای تدریس در همانجا ماند. در 1905، کلاس نمایشنامهنویسی با نام کارگاه 47 را (که برگرفته از شماره درس مربوط بوده است) برگزار کرد که اولین کلاس آموزشی دانشگاهی در نوع خود بود. وی وقت خود را فقط به نوشتن اختصاص نداد، بلکه طرّاحی صحنه، نورپردازی، طراحی لباس و نقد نمایشنامه نیز از فعالیتهای دیگر او بود. بیکر، با سخنرانیهای سالانه در سراسر امریکا، نظریههای اروپاییِ هنر تئاتر را به امریکاییها عرضه کرد. آثار دانشگاهی او فنون پیشرفتهای را در [تئاتر] ایالات متحده بنیاد نهاد. بیکر، از 1925 تا زمان بازنشستگی در 1933، استاد تاریخ و فن نمایش در دانشگاه ییل بود؛ وی همچنین گروه نمایشی را در آنجا پایهگذاری و تئاتر آن دانشگاه را رهبری کرد. مشهورترین آثار او «تکامل شکسپیر در نمایشنامهنویسی» (The Development of Shakespeare as a Dramatist, 1907) و «فنّ نمایش» (Dramatic Technique, 1919) نام دارند.
