نام مستعار لی فِیکان (ت. 25 نوامبر 1904، شنگدو، استان سی چوان، چین) نویسنده هرجومرجطلب چینی که رمانها و داستانهای کوتاه وی در دهههای 1930 و 1940 بهطور گسترده مورد اقبال واقع شد. نام مستعار باجین با به هم چسبانیدن دو هجا در زبان چینی، که بهترتیب معادل اولین و آخرین هجا در نامهای باکونین و کروپوتکین بودند، بهدست آمد؛ دو نویسنده هرجومرج طلب روس که باجین آنها را ستایش میکرد. باجین که فرزند خانوادهای ثروتمند بود، هم در مکتب سنتی کنفوسیوسی و هم در ادبیات و زبانهای امروزی تحصیل کرد. اولین رمان وی با عنوان «انقراض» (Miewang, 1929) موفقیت چشمگیری به همراه داشت. در طی چهار سال پس از آن باجین، هفت رمان دیگر منتشر کرد که اکثر آنها به مسائل اجتماعی میپرداخت و نظام سنتی خانواده در چین را مورد حمله قرار میداد. معروفترین این آثار «خانواده» (Jia) نام داشت که اولین جلد از سهگانۀ زندگینامهای بود که عنوان کلی «سیلاب» (Jiliu) را بر خود داشت. این سهگانه در 1940 و با انتشار «بهار» (Chun) و «پاییز» (Qiu) کامل شد. باجین در این سهگانه و نیز در سایر رمانهای خود - نظیر «بزم باغ» (Qiyuan, 1944) و «شبهای سرد» (Hanye, 1947) - تأثیر نویسندگان خارجی و بهویژه ایوان تورگنیف و امیل زولا را بر خود به نمایش میگذارد. آثار باجین بهطور مرتب از سوی کمونیستها مورد حمله واقع میشد. در 1949 و با تأسیس جمهوری خلق چین، باجین بهعنوان عضو مؤسسات برجسته ادبی و فرهنگی انتخاب شد، اما هرگز نتوانست با نظام اجتماعی جدید خود را تطبیق دهد. طی انقلاب فرهنگی (1976 ـ 1966)، وی را ضدانقلاب تلقی کردند و بهشدت مورد حمله واقع شد، اما در 1977 جایگاه قبلی خویش را بازیافت.
