ژان آنتوان دو (ت. 1532، ونیز [ایتالیا] - و. اکتبر 1589، پاریس، فرانسه) فاضلترین شاعر گروه هفت نفری شاعران بنیادگذار گروه مشهور پلئیاد (La Pléiade). بائیف تحصیلات کلاسیک را انجام داد و در 1547 همراه با پیئر دو رنسار به پاریس، کالج کوکره رفت و نزد ژان دورا به تحصیل مشغول شدند. آن دو در آنجا، همراه با ژوئاشم دوبله دگرگونی شعر فرانسه را با تقلید از قدما و ایتالیاییها برنامهریزی کردند و تدارک دیدند. در این برنامهها، بائیف دو مجموعه از غزلوارههای منسوب به پترارک و غزلهای اپیکوری «عشقهای ملین» (Les Amours de Méline, 1552) و «عشق فرانسین» (L’ Amour de Francine, 1555) عرضه کرد. در 1567، «شجاع یا تیلبراس» (Le Brave, ou Taillebras)، اقتباس شاد بائیف از «سرباز لافزن» (Miles gloriosus) اثر پلاوتوس در دربار اجرا و منتشر شد. بائیف، که فرزند نامشروع لازار دو بائیفِ اومانیست و دیپلمات بود، از لطف سلطنتی برخوردار بود و از شارل دهم و آنری سوم، مقرری و تیول دریافت میکرد. «آثار منظوم» (Euvres en rime, 1573) او آگاهی و شناخت زیادی به الگوهای یونانی (بهخصوص آلکساندرن)، لاتین، نئولاتین و ایتالیایی را نشان میدهد. ترجمههای شعری وی عبارتانداز: «خواجه» (Eunchus) اثر تِرِنس و «آنتیگونه» (Antigone) اثر سوفکلِس. بائیف شاعری همهکاره و خلاق و آزمایشگر بود. از ابتکارات وزنی وی میتوان به شعر بائیفی، که شعری پانزده سیلابی است، اشاره کرد. نظریه وی در «نوبرهای شعر فرانسه در ادبیات موزون»(Etrénes de poezie fransoéze en vers mezurés, 1574) و ترانههای کوتاهش با نام «سرودهای کوچک موزون» (Chansonnettes mesurées, 1586)به همراه موسیقی بهوسیلة ژاک مودویی نشان داده شدهاند. «میمها، تعالیم و ضربالمثلها» (Mimes, enseignement et proverbes, 1576)اصیلترین اثر بائیف محسوب میشود.
