محمد تقی(ت. 1885، مشهد، ایران- و. 22 آوریل 1951، تهران) یکی از بزرگترین شاعران اوایل قرن بیستم ایران. بهار بهعنوان شاعر دربار مظفرالدین شاه، جانشین پدرش، صبوری، بود؛ اگرچه کمکم از دربار دوری گزید و طرفدار جنبش انقلابی در کشور شد. او در مقام سردبیر در روزنامه لیبرال دموکرات نوبهار، در ستایش قانون اساسی جدید ایران مطالبی نوشت و در جایگاه نماینده مجلس ایران، زندگی سیاسی فعالی داشت و رئیس انجمنی ادبی به نام دانشکده شد. این انجمن، روزنامهای را منتشر میکرد که در آن بهار ذوق و سلیقه ادبی سنتی خود را با حمایت از سبک کلاسیک در مقابل شاعران نوگرا بیان میکرد. او از 1921 از سیاست کناره گرفت و خود را اساساً وقف تعلیم و برنامههای فرهنگی کرد. با اینکه شعر او اساساً به سبک فارسی کلاسیک نوشته شده، امّا در بیان اندیشههای جدید اجتماعی و انتقاد از حکومت و اغلب در هجو گزنده بینظیر است. وی همچنین چند مقاله، یک رمان و رسالههایی درباره آثار شاعران بزرگ فارسی و مورّخان نوشته است.
