ریکاردو (ت. 19 آوریل 1891، بولونیا، ایتالیا - و. 8 اکتبر 1985، مونز) شاعر، نمایشنامهنویس، منتقد ادبی و رماننویس ایتالیایی که عمدتاً در جایگاه استاد رمان تاریخی مشهور است. باکلی به دانشگاه بولونیا رفت، اما بدون گرفتن مدرک در 1921 آنجا را ترک کرد. او کتاب شعر در خور توجه و مهمی به نام «اشعار تغزلی» (Poemi liric) در 1914، هنگامیکه در مقام افسر توپخانه در جنگ جهانی اول خدمت میکرد، منتشر کرد. بعد از جنگ با نشریة ادبی La Ronda همکاری کرد. او در آن نویسندگان پیشگام معاصر را مسخره کرد و در مقام الگو، استادان نوزایی و نویسندگانی مانند جاکومو لئوپاردی و الساندرو ماندزونی را تحسین کرد. اندکی بعد منتقد نمایشنامه در نشریة La fiera letteraria شد. قویترین آثار وی رمانهای تاریخی هستند. اولین رمان مهم وی، «شیطان روی پل طویل» (Il diavola al pontelungo)، در مورد انقلاب ناموفق سوسیالیستی در ایتالیاست. شاهکارش با عنوان کلی «آسیاب پو» (Il mulino del Po 1938-40) در دو جلد و جلد سوم آن به نام «بدون هیچ چیز جدیدی زیر آفتاب» (Nothing New Under the Sun) یکی از برترین آثار ایتالیایی این نوع ادبی است. رمان تاریخی دیگر او «سه بردة جولیوس سزار» (I tre schiavi di Giulio Cesare, 1958) نیز قابل ذکر است. در میان آثار نقادانة وی «بیانات ادبی» (Confessioni letterarie, 1932) و «لئوپاردی و ماندزونی» (Leopardi e Manzoni, 1960) به چشم میخورد. اثر آخر وی در مورد دو چهره ادبی است که او بسیار آنها را تحسین میکرد.
