(ت. 6 دسامبر 1919، آنتورپ، بلژیک- و. 21 دسامبر 1983، نیو هِیون، کانتیکات، ایالات متحده) منتقد ادبی و یکی از پشتیبانان اصلی نظریة نقد موسوم به واسازی. دِ مان در 1942 از دانشگاه بروکسل فارغالتحصیل شد و در 1947 به ایالات متحده مهاجرت کرد. پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه هاروارد، در دانشگاههای هاروارد، کورنِل و جان هاپکینز به تدریس پرداخت. در 1970 به دانشکدهای در دانشگاه یِیل پیوست و تا پایان عمر در آنجا ماند. د مان در ییل کتاب بدیع «کوری و بینایی: مقالاتی دربارة بلاغت نقد معاصر» (Blindness and Insight: Essays in the Rhetoric of Contemporary Criticism, 1971) را نوشت. مقالات موجود در این کتاب، قرائت واساختی دِ مان و همچنین تحلیل او از شرحهایی چون «تفاسیر هایدگر از هولدرلین» را، که دیگر فلاسفه بر ادبیات نوشتهاند، دربر دارند. با انتشار کتاب فوق، دانشگاه ییل مرکز نقد ادبی واساختی در ایالات متحده شد. از آثار متأخر د مان «تمثیلهای خوانش: زبان استعاری روسو، نیچه، ریکله و پروست» (Allegories of Reading: Figural Language in Rousseau, Nietzche, Rilke and Proust, 1979) و «بلاغت رمانتیسیسم» (The Rhetoric of Romanticism, 1984) هستند. دیگر آثار او در موضوع نظریة واساختی «مقاومت در برابر تئوری»The Resistance to Theory, 1986)، که آن را با همکاری هرولد بلوم، ژاک دریدا، جفری هارتمن و ج. هیلیس میلر نوشته است، و «ایدئولوژی زیباییشناسی» (Aesthetic Ideology, 1988) نام دارند. همکاری سالهای 1940 تا 1942 دِ مان با Le Soir، که یک روزنامة بلژیکی طرفدار نازی بود، در اواخر دهة 1980 آشکار شد. نوشتههای او در این روزنامه، که از جملة آنها یک مقالة علناً ضدّیهودی تحت عنوان «روزنامهنگاری در جنگ از 1939 تا 1943» (Wartime Journalism, 1939-1943, 1988) بود، منتشر شده است.
