(ت. 20 نوامبر 1936، نیویورک، ایالت نیویورک، امریکا) رماننویسی که آثار پسامدرنیستی او هنجارگسیختگی جامعه امریکا را، که در مادیگری غرق شده و بهواسطه فرهنگ تودهها و سیاست حاکم به ورطه حماقت افتاده است، به تصویر میکشد. نخستین رمان دلیلو «امریکانا» (Americana, 1971) داستان مدیر یک شبکة تلویزیونی است که در جستوجوی امریکای «حقیقی» است. وی سپس «منطقة پایانی» (End Zone, 1972) و «خیابان گریت جونز» (Great Jones Street, 1973) را به رشته تحریر درآورد. «ستارة راتنر» (Ratner's Star, 1976) با داشتن روح کمدی باروک و زبان روان، توجه منتقدان را جلب کرد. از «بازیگران» (Players, 1977) به بعد دیدگاه دلیلو منفیتر و شخصیتهای آثار وی در خرابکاری و جهل مصرتر میشوند. منتقدان در قهرمانهای رمان فوق ویژگیهای جذاب چندانی نیافته، اما نثر موجز نویسنده را شایستة تحسین دانستهاند. او سپس دو داستان ترسناک «سگ دونده» (RunningDog, 1978) و «نامها» (The Names, 1982) را منتشر کرد. «پارازیت» (White Noise, 1985)، که جایزة کتاب امریکا در زمینه داستان را از آن خود کرد، داستان زندگی یک استاد هیتلرشناسی است که در معرض یک مسمومیت قابل انتقال از طریق هوا قرار میگیرد. وی درمییابد که زنش بهطور مخفیانه اقدام به مصرف دارویی تجربی کرده است که ادعا میشود ترس از مرگ را سرکوب میکند و قسم میخورد که خود نیز باید به هر قیمتی که شده است آن دارو را بهدست آورد. در «کتاب» (Libra, 1988)، دلیلو به ارائه تصویری داستانی از لی هاروی آزوِلد، قاتل رئیسجمهور جان اف. کندی میپردازد. «مائو دوم» (Mao II, 1991) داستانی است که با روایت یک مراسم ازدواج دستهجمعی به دستور رهبر فرقهای سون میونگ مون آغاز میگردد. این داستان روایتگر سرگذشت یک نویسنده منزوی است که ناخواسته درگیر خشونتهای سیاسی میشود.
