(ت. 27 سپتامبر 1871، نوئورو، ساردینیا، ایتالیا- و. 15 آگوست 1936، رم) رماننویسی که تحت تأثیر مکتب وریزمو (واقعگرایی) در ادبیات ایتالیا بود. وی در 1926 جایزة نوبل ادبیات را دریافت کرد. دلدا با وجود تحصیلات رسمی اندکی که داشت نخستین داستانهایش را در 17 سالگی نوشت که در آنها برخوردی احساسی با ادبیات فولکلور از خود نشان داد. او در «پیرمرد کوهی» (Il vecchio della montagna, 1900) اقدام به نگارش در خصوص تأثیرات تراژیک وسوسه و گناه در بین انسانهای اولیه کرد. برخی از آثار شاخص او «پس از طلاق» (Dopo il divorzio, 1902)، «الیاس پرتولو» (Elias Portolu, 1903)، «خاکسترها» (Cenere, 1904) و «مادر» (La Madre, 1920) هستند. در اینها و بقیة رمانهای 40 گانة خود، دلدا اغلب از مناظر ساردینیا بهمثابة نمادی برای اشاره به مشکلات زندگی شخصیتهایش استفاده میکند. عادتهای کهن ساردینیا اغلب در تعارض با اخلاقیات جدید قرار میگیرند و شخصیتهای آثار او مجبورند راهحلهایی برای سؤالهای اخلاقی پیدا کنند. «کازیما» (Cosima)، که رمانی خودزندگینامهای است، پس از مرگش در 1937 منتشر شد.
