(ت.حدود 1572، لندن، انگلستان- و.حدود 1632) انگلیسی نمایشنامهنویس و نویسنده رسائل ادبی که بهواسطه توصیف زیبایی که از زندگی در لندن عرضه کرده به شهرت رسیده است. از زندگی دکر اطلاعات موثق اندکی در دست است. اولبار در 1598 از وی بهعنوان نمایشنامهنویس نام برده شده است که در آن زمان بهخاطر گذران زندگی قلمفرسایی کرده و در خلق حداقل 42 نمایشنامه نقش داشته است. توانمندی دکر در خلق جریان نمایش چندان بارز نبوده است. دکر در مشاجراتی که به «جنگ شاعران» یا «جنگ نمایشنامهها» معروف است ازسوی بن جانسن در نمایشنامه «پوِتستر» (Poetaster/ در 1601 به روی صحنه رفت) مورد طعن و هجو واقع شد. این موضوع باعث شد که در نمایشنامة «ساتیرو ماستیکس» (Satiro-mastix/ در 1601 به روی صحنه رفت) به جانسن حمله کند. دکر در یازده نمایشنامة به جای مانده دیگر به همکاری با شخصیتهایی مانند تامس میدلتون، جان وبستر، فیلیپ مَسینجر، جان فورد و ویلیام راولی داشته است. از میان پنج نمایشنامهای که دکر تنها پدیدآورندة آنها است شاید بهترینهایشان «جشن کفاشان» (TheShomakers Holiday, 1600) و «فاحشة روراست، قسمت دوم» (The Honest Whore, Part 2, 1630) هستند. این دو نمایشنامه نمونه بارز کار او هستند چنانکه در آنها از درونمایه اخلاقی نمایشنامههای قدیم، حرکت تند جریان نثر، شلوغی، زبان محاورهای و همراه ساختن جزئیات حقیقی با پیرنگ رمانتیک استفاده شده است. در رسائل منثور وی نیز میتوان همین قوت را دریافت که «سال بینظیر» (Wonderfull Yeare, 1603) دربارة طاعون، «بلمنِ لندنی» (The Belman of London, 1608) در مورد بیتربیتی و جنایت و «کتاب گال هورن» (The Guls Hornebook, 1609) در خصوص نمایشهای لندن از آن جملهاند.
