کنیة آگاتا دکن (ت. 10 دسامبر 1741، آمستلوِن، هلند- و. 14 نوامبر 1804، لاهه) نویسنده و همکار بتیه وولف در نخستین رمان هلندی با عنوان «سرگذشت دوشیزه سارا بورگرهارت» (De historie van mejuffrouw Sara Burgerhart, 1782) در دو جلد. دکن تا به هنگام آشنایی بتیه وولف در 1776 یک دفتر شعر مذهبی نه چندان معروف به رشته تحریر درآورده بود. سال بعد، در پی وفات شوهر وولف، آنها همخانه شدند و با همکاری یکدیگر به داستاننویسی پرداختند. با سارا بورگرهارت، که سومین اثرشان بود، مسیر داستاننویسی در هلند را تغییر دادند. آنها سبک منشآت را، که سمیوئل ریچاردسن در انگلستان ابداع کرده بود، گسترش دادند و رمانی رئالیستی نوشتند که از انگیزههای احساسی و غیرطبیعی عاری بود. عمدهترین کمک دکن به پیرنگ این اثر تجربیات کودکیاش در یک یتیمخانه و در زمینه خدمات اجتماعی بود. این دو نویسنده همکاریهای دیگری نیز در زمینة خلق آثار به سبک منشآت داشتند که کمتر معروف شدهاند و از آن میان میتوان «سرگذشت ویلیام لیوند» (De historie van den heer Willem Leevend, 1784-85) در 8 جلد و «سرگذشت ملکه کورنلیا ویلدزکات» (De historie van mejuffrouw Cornelia Wildschut, 1793-94) در 6 جلد را نام برد. در زمان تجاوز پروسیها به هلند در 1788، دکن و وولف به ترِوو در فرانسه نقل مکان کرده و ده سال در آنجا زندگی کردند. در کتاب «گشتوگذار در بورگونی» (Wandelingen door Bourgogne ) نظریههای خود را دربارة نواحی روستایی فرانسه بیان میکنند. با اینکه دکن بهتنهایی نیز چهار مجموعه شعر تعلیمی سروده است، وی را بیشتر بهخاطر همکاری با وولف میشناسند.
