(ت. 2 آگوست 1865، دیتون، اوهایو، امریکا- و. 15 جولای 1933، کیمبریج، مساچوستس) منتقد، معلم، رهبر جنبش نقد ادبی که بهعنوان اومانیسم جدید یا نواومانیسم معروف شد. ببیت در دانشگاه هاروارد و سوربن تحصیل کرد و از 1894 تا پایان زندگیاش، در هاروارد تدریس کرد. ببیت، که معلم، سخنران و مقالهنویسی جدی بود، خصم بیقید و شرط رمانتیسم و انشعاباتش، رئالیسم و ناتورالیسم، بود. در عوض او از فضیلتهای کلاسیک خویشتنداری و میانهروی دفاع میکرد. اولین دنبالهروهای او تی. اس. الیوت و جورج سانتایانا هستند که بعداً او را نقد کردند؛ مخالف بزرگ او اچ. ال. منکن بود. ببیت نظراتش را فراتر از نقد ادبی گسترش داد: «ادبیات و کالج امریکایی» (Literature and American College, 1908) خواهان بازگشت به مطالعه و بررسی ادبیات کلاسیک میشود؛ «لائوکوئون جدید» (The New Laokoön, 1910) آشفتگی بهوجود آمده در ادبیات بهوسیلۀ رمانتیسیسم را محکوم میکند؛ «روسو و رمانتیسیسم» (Rousseau and Romanticism, 1919)تأثیرات اندیشه ژان ژاک روسو در قرن بیستم را نقد میکند؛ «دربارۀ خلاق بودن» (On Being Creative, 1932) مفهوم رمانتیک خودجوشی را با دیدی نامطلوب با نظریههای کلاسیک تقلید مقایسه میکند.
