(ت. 18 نوامبر 1863، وندیش- هرمسدورف براندنبورک، پروس [آلمان])- و. 8 فوریه 1920، بلانکنِزه نزدیک هامبورک) شاعر آلمانی که از طریق نوآوریهایش در قالب و در مضمون تأثیر بسزایی بر ادبیات منظوم گذاشت. دمل در آثار اولیهاش موضوعات اجتماعی طبیعتگرایانه را انتخاب کرد. او یکی از اولین شعرای بزرگی بود که در مورد فقر طبقات کارگر مطلب نوشت. وی، که متأثر از آراء فریدریش نیچه بود، فردگرایی و زندگی تحت حاکمیت غرایز و امیال محدودنشدة طبیعی را تحسین میکرد، اما درعینحال مجذوب ایثار و پایبند به توازن اخلاقی بود. اولین مجموعة اشعارش با عنوان «رستگاری» (Erlösungen, 1891) به تضاد میان شهوتپرستی افسارگسیخته و خویشتنداری زاهدانه پرداخته است.دمل اعتقاد داشت کلید رشد و تکامل شخصیت فردی و کلید دستیابی به حیات انسانی متعالی در روابط عاطفی میان زن و مرد است و همین را موضوع شعر حماسی «دو انسان» (Zwei Menschen, 1903) کرده است. خصیصة بارز شعر فوق و دیگر آثار او بلاغتی پرشور و سکرآور است که در لطیفترین حالت احساسی است و در بدترین حالت شهوانی است. نحوة برخورد دمل با موضوعات جنسی نه تنها احساسی بود بلکه برای آن عصر بسیار بیپرده بود. دمل برای خدمت در جنگ جهانی اول داوطلب شد، اما بصیرتیابی خویش را در آخرین اثرش، که خاطرات جنگ و به نام «میان مردم و انسانیت» (Zwischen Volk und Menschheit, 1919) بود، تشریح کرد. آثار دیگرش شامل «زن و دنیا» (Weib und Welt, 1896) و «دگرگونیهای ونوس» (Die Verwandlungen der Venus, 1907) و «دنیای وحشی زیبا» (Schöne wilde Welt, 1913) است.
