(ت. 1697، شاتوِ شانرون، بورگونی، فرانسه- و. 23 سپتامبر 1780، پاریس) زن ادیب و شخصیت مهم و پیشتاز در جامعة فرانسه. ماری دِ ویشی شانرون در خانوادهای اصیل متولد شد، در صومعهای در پاریس تحصیل کرد و در 21 سالگی با خویشاوندش ژان- باتیست دِ لالانده، که مارکی دو دفاند بود، ازدواج کرد و در 1722 از او جدا شد. سپس معشوقة فیلیپ دوم، دوک دِاورلئان شد و مکرراً در ناحیة سو دیده میشد، جاییکه دوشس دو مِن محفل ادبی باشکوه برگزار میکرد که از مهمانان آن فونتنِل، مارکیز دِ لامبِر، وُلتر و ژان- فرانسوا اِنو، رئیس مجلس پاریس، را میتوان نام برد. مادام دو دفان محفل ادبی خود را تأسیس کرد، اما از 1754 بیناییاش را از دست داد و ژولی د لسپیناس را برای کمک در برگزاری آن به خدمت گرفت. این محفل در پی برکناری مادمازل د لسپیناس، که بسیاری از حامیان محفل را او با خود میآورد، در 1764 منحل شد. دوستیهای عمدة مادام دو دفان در سالهای بعدی با دوشس دِ شوئازول و هاریس والپول بود. نامههای او به دوشس سرشار از روح زندگی است و از جذابیت زیادی برخوردار است. نامههایش به ولتر، که در طول 43 سال نوشته شده است، هوشمندیهای فراوانی در خود دارد. از جملة بهترین نامههای او نامههایی به والپول بود که 20 سال از او کوچکتر بود و دفان به او عشق میورزید. نثر او کیفیت سبک و فصاحتی یافت که نوشتههای پیشینش امید اندکی به آن میداد و کتاب خاطرات او از ماجراهایش در محفل ادبی و در خانه، مستندی باارزش و جذاب بهحساب میآیند.
