[در لاتینی (ترجمة سیسرو از واژة یونانی prépon)، شکل خنثای کلمة decorus به معنی متناسب و مناسب و مقبول] از خصیصههای ادبی و نمایشی که بهطور خاص توسط نوکلاسیکها طراحی و بهکار گرفته شد. مفهوم تناسب ادبی در مراحل آغازین شکلگیریاش ازسوی ارسطو عنوان و ابداع شد. در نقد سنتی متعاقب آن، هوراس عنوان کرد که هر اثر هنری اگر بخواهد یکپارچگی خود را حفظ کند باید از تمامی جنبهها استوار باشد: موضوع یا مضمون اثر باید با واژگان و وزن و فرم و لحن متناسب به نگارش درآید. بهطور مثال، شخصیتها باید به روشی سخن بگویند که متناسب با جایگاه اجتماعی آنها باشد.
