[ایتالیایی، مشتق از واژة فرانسوی décadentisme و از اصل decadent] جنبش هنری ایتالیا که نام ولی نه همه ویژگیهای خود را از فترتیهای انگلیس و فرانسه، که در ده سال آخر قرن نوزدهم به اوج شهرت رسیدند، به عاریه گرفت. نویسندگان جنبش ایتالیا، که پیوستگی رایج در سبک دکادنتیسم را رعایت نمیکردند، واکنشی منفی نسبت به اصول مثبتاندیشی نشان داده و در مقابل منطقگرایی علمی و اهمیت عمومی جامعه جبهه گرفتند. آنها در عوض به مفاهیمی نظیر غریزه، بیمنطقی، ضمیر ناخودآگاه و فردیت اهمیت وافر میدادند. نویسندگان این جنبش- آنتونیو فوگاتسارو، جووانّی پاسکولی، گابریئله دانّونتسیو، ایتالو ازوِوو و لوئیجی پیراندلّو- از نظر سبک و رویکرد فلسفی به ادبیات با یکدیگر تفاوت فاحشی داشتند. ولی همه آنها روایات و تصاویری کاملاً شخصی و جانبدارانه دربارة جامعه و جهان ارائه کردند.
