نام مستعارِ تسوشیما شوئیجی (ت. 19 ژوئن 1909، کاناگی، استان آئوموری، ژاپن- و. 13 ژوئن 1948، توکیو) رماننویس ژاپنی که در پایان جنگ جهانی دوم در کسوت نمایندة ادبیات زمانه ظاهر شد. لحن طنزآمیز و مأیوسکنندة او آشفتگی ژاپن پس از جنگ، که ارزشهای سنتی در آن بیاعتبار شده بود، را بهدرستی نشان میداد. دازای که در شمال ژاپن متولد شده و پسر ششم خانوادهای زمیندار و اهل سیاست بود اغلب پیشینة خود را دستمایه داستانهایش میکرد. هر چند حالوهوای بسیاری از آثار او حزنانگیز است، اما وی به نوعی شوخطبعی نیز اشتهار دارد که برخی اوقات با فکاهی برابری میکند. در نخستین مجموعه از داستانهای کوتاهش «سالهای شفق» (Bannen, 1936) سبکها و موضوعهای زیادی را آزمود ولی بیشتر مجذوب رمان نوع اول یا شیشوستسو بود و از آن پس حضور شخصیت خود نویسنده در بیشتر شخصیتهای آثارش دیده میشد. دازای شاید تنها نویسندة ژاپنی است که آثاری کاملاً ادبی را طی سالهای جنگ (1941-1945) عرضه کرده است. «قصههای پریان» (Otogi zōshi, 1945) او روایت جدیدی از داستانهای سنتی است که نویسنده در آن، توفیق سبک و هوش خود را نشان داده است. «تسوگارو» (Tsugaru, 1944)، که شاید بهترین اثرش باشد، بیانگر احساسات عمیق وی نسبت به محل تولدش است. لحن موجود در آثار پس از جنگ او یعنی «غروب خورشید» (Shayō, 1947)، «همسر ویلُن» (Biyon no tsuma, 1947) و «دیگر انسان نه» (Ningen shikkaku, 1948) بهطور فزایندهای نومیدانه است و بحران احساساتش را منعکس میکند. دازای در 1948 خودکشی کرد و رمان ناتمامی با عنوان شومِ «خداحافظ» (Goodbye) از خود بهجای گذاشت. دانِلد کین بعدها بیشتر آثار وی را به انگلیسی ترجمه کرد.
